Iberiana – იბერია გუშინ, დღეს, ხვალ

სოჭი, აფხაზეთი, სამაჩაბლო, დვალეთი, ჰერეთი, მესხეთი, ჯავახეთი, ტაო-კლარჯეთი იყო და მუდამ იქნება საქართველო!!!

• სტალინი – Я не грузин

 

ღმერთმა ნუ შეგასწროთ სტალინის ძეგლის აღდგენას!

  

“Я не грузин – я русский грузинского происхождения!”
სტალინი

 

სტალინის ძეგლის აღებამ ჩვენს საზოგადოებაში ვნებათაღელვა გამოიწვია. ვერ წარმოვიდგენდით, სტალინის პიროვნებას დღესაც თუ ამდენი გულშემატკივარი ეყოლებოდა.
ბოლო ოცწლეულში საქართველოში მომხდარი სოციალურ-პოლიტიკური ცვლილებების წყალობით საღად და ქართულად მოაზროვნე ადამიანისათვის გაცხადდა გასული საუკუნის ოციან წლებში საქართველოში განხორციელებული ეროვნული ტრაგედიის მიზეზები, ისტორიული სიმართლე.

ამ ტარგედიის შედეგები საქართველოს დღესაც ვერ მოუშუშებია და მისი სხეულიდან დღესაც მოსჩქეფს აფხაზეთის, შიდა ქართლის, ჰერეთის, ტაო-კლარჯეთისა და ლორე-ბორჩალოს ჭრილობებიდან მომდინარე ქართული სისხლი.
ვინ იყო ამ უბედურების მომტანი, ვინ და რატომ მოაშთო ახალფეხადგმული თავისუფალი საქართველო?

ყველა ჭეშმარიტი ქართველისათვის პასუხი ცალსახაა – ქართულ გვარსახელში გახვეული, ქართველთმოძულე იოსებ ბესარიონის ძე ჯუღაშვილი – სტალინი!
მაინც ვინ იყო სტალინი? იყო კი ქართველი გვარ-ტომითა და სულით?

ვიცით, რომ არსებობს დიდი ივანე ჯავახიშვილის ნარკვევი სტალინის წარმომავლობის შესახებ, მაგრამ ისიც გასათვალისწინებელია, როდის და რა ვითარებაში დაიწერა ეს ნარკვევი. ან რატომ გახდა საჭირო ამ ნარკვევის დაწერა და სტალინის ქართველობის მტკიცება? საუკუნეზე მეტია ქართულ საზოგადოებაში მუსირებს აზრი სტალინის არაქართული წარმოშობის შესახებ, არსებობს უამრავი ვერსია და არგუმენტი, სომხები სტალინის სომხობას იჩემებენ, ოსებს კი არცთუ უსაფუძვლო არგუმენტები და მასალები მოჰყავთ მისი ოსობის დამამტკიცებლად. ზოგი მისი გვარის ძირს „ჯუღას“ ქართულ ფოლადს უკავშირებს. არის ასეთი ვერსიაც: „ჯუღა“ ოსურად ნიშნავს „ნაგავს“. გვარი ჯუღაევი საკმაოდ გავრცელებულია ოსებს შორის, რომლებსაც ცარიზმის დროს გვარის დაბოლოება, როგორც წესი ქართული ჰქონდათ.

მიუხედავად საქართველოს ისტორიული უბედურებისა, რომელიც ჩვენს სამშობლოს ამ სულგაყიდულმა მანქურთმა დაატეხა თავს, ქართველი კერპთაყვანისმცემლები მაინც ამაყობენ სტალინის ქართველობით. საქართველოს წინააღმდეგ მის მიერ ჩადენილი ბოროტებიდან გამომდინარე, არც თუ უსაფუძვლოდ იბადება კითხვა – იყო კი საერთოდ სტალინი ქართველი?
ამ ბნელით მოცულ კითხვას ასე პასუხობს გრიგოლ რობაქიძე: “სტალინი მხოლოდ იმდენად იყო ქართველი, რამდენადაც საპირისპირო პოლუსი იყო ქართველობისა.“

ამავე კითხვას, რომელიც მარშალმა პაველ რიბალკომ დაუსვა სტალინს გამარჯვების აღსაღნიშნავ წვეულებაზე, „დიდმა ბელადმა“ ასეთი პასუხი მიაგება – Я не грузин – я русский грузинского происхождения!

ესეც თქვენ თავგადამკვდარო ქართველო მანქურთ-სტალინისტებო, მას თვით არ უნდოდა რომ ქართველი ყოფილიყო და თქვენ კი, როგორც ვირს ატენიდნენ პიტნას, ისე ატენით ამ თქვენს კერპს ქართველობას.
სხვათა შორის, მის მამობაზე რამდენიმე კაცი აცხადებდა პრეტენზიას, მათ შორის – ფოსტის მოხელე, მღვდელი, მეჩექმე… და თქვენ წარმოიდგინეთ, პრჟელვალსკიც…
სიმართლე ერთია – ამ კაცის მთელი ცხოვრება გაჟღენთილი იყო საქართველოს და ქართველი ერის ზღვარდაუდებელი სიძულვილითა და მტრობით.

ეს ახალგაზრდა მარქსისტი საქართველოში თავისი ცუდი რეპუტაციის გამო იძულებული იყო რევოლუციური კარიერა საქართველოს გარეთ დაეწყო, ჯერ ბაქოში, შემდეგ კი რუსეთში. ახალგაზრდა იოსებ ჯუღაშვილი, ახალგაზრდა ბოლშევიკი, პროფესიონალი ბანდიტი, გახდა ლენინის ფინანსისტი, ის ლენინს ამარაგებდა ფულით, რომელსაც ბანკებზე თავდასხმით, ვაჭრებისაგან და მეწარმეთაგან გამოძალვით, გემებზე ყაჩაღური თავდასხმით, ადამიანთა გატაცებით იხვეჭდა – ამ საქმიანობას თან ახლდა მკვლელობები.
ერთნი ამტკიცებენ სტალინი დიდი ქართველი, გენიალური მხედართმთავარი, უბადლო პოლიტიკოსი იყო, რომლის დამსახურება კაცობრიობის წინაშე განუზომელი და შეუფასებელიაო.
მეორენი – სტალინი იყო დაუნდობელი მტარვალი, მრისხანე დიქტატორი, კაცთმოძულე და რაც მთავარია, საქართველოს მტერი და ამომგდები.
პირველთა მოსაზრებების, შეხედულებებისა და მრწამსის გასაბათილებლად გავიხსენოთ საბჭოთა რუსეთის მიერ საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის დამხობა და მის მიერ საქართველოს ოკუპაცია-ანექსია-ინტერვენცია.

სტალინის პირმშო, რუსეთის მოდერნიზებულ, ათეისტურ იმპერიაში გამომწყვდეულ საქართველოს თაობებს ზრდიდნენ გაყალბებული ისტორიით: თითქოს საქართველოს მუშები და მშრომელები აუჯანყდნენ მენშევიკების დიქტატურას და დახმარებისთვის მიმართეს საბჭოთა რუსეთს.

მაგრამ ამ სიყალბეს აბათილებს ქართველი ბოლშევიკების ერთ-ერთი მამამთავარი ფილიპე მახარაძე, რომელიც ბოლშევიკური პარტიის ცენტრალური კომიტეტისადმი 1921 წლის 6 დეკემბრის საიდუმლო მოხსენებაში აღნიშნავდა – «Появление в Грузии красной армии и обьявление советской власти приняло явный характер внешней агрессии, так как внутри страны к этому времени никто и не думал устраивать восстания. Во время обьявления советской власти в Грузии не нашлось ни партийной ячейки, ни отдельного члена партии, который мог бы действовать организованно и руководить процессом. За это дело взялись в большинстве случаев подозрительные люди или настояшие злоумышленники. Надо признать тот факт, что грузинские массы привыкли к независимости Грузии. Надо сказать правду, в начале мы стояли на правильной позиции, во всяком случае на словах. Мы всем и везде заявляем, что советская Россия никак не уничтожает независимую Грузию, что красная армия пришла только для освобождения масс от когтей Антанты и т.д. Естественно возникает вопрос: сможем ли мы придерживаться такой позиции хоть какое то время, ведь от этого зависит многое. Обманывать массы политикой невозможно и особенно грузинский народ, который набрался опыта в политике особенно в последние годы. Мы говорили, что строим не полностью, но все-таки независимую советскую Грузию. Но в то же время делали такие шаги, которые противоречили нашим обещаниям» (სტილი დაცულია ა. ს.).

ბოლშევიკების მსოფლიო მამამთავარი ვალდიმერ ულიანოვი კი 1921 წლის 28 თებერვალს მოსკოვის საბჭოს სესიაზე მიუთითებდა: „ჩვენ ვიცით, რომ ამბოხება დაიწყო საქართველოსა და სომხეთს შორის არსებულ ნეიტრალურ ზონაში და მასში სომეხთა და რუსთა ნაწილები მონაწილეობდნენ (ლევან ურუშაძე, ბოლშევიზმ-მენშევიზმი და დემოკრატიული საქართველო).

ახლა, რაც შეეხება ჩვენი ნოებოლშევიკების მიერ დიდებით შემოსილი ბელადის დამსახურებას საქართველოს თავისუფლების მოშთობაში;

24 იანვარი 1921 წ. სტალინი: ცეკას წევრებს. „წინადადებას ვაყენებ მოვიწონოთ ამხ. ჩიჩერინის ხაზი საქართველოს საკითხში და რესპუბლიკის რევოლუციურ სამხედრო საბჭოს მივცეთ დირექტივა, რომ საჭიროა დაუყოვნებლივ შეუდგეს მოსამზადებელ მუშაობას იმისთვის, რათა გადაწყვიტოს საკითხი კავკასიაში სამხედრო ჩარევის წესის თაობაზე. ამავე დროს დირექტივა მივცეთ ორჯონიკიძეს, მოამზადოს აჯანყებულთა გამოსვლა საქართველოს ცნობილ რაიონებში“ (სტილი დაცულია – ა. ს.).

სტალინი – ორჯონიკიძეს: „ცეკამ მიიღო გადაწყვეტილება გასწიოს მოსამზადებელი მუშაობა იმ ვარაუდით, რომ შესაძლოა საჭირო შეიქმნეს სამხედრო ჩარევა და საქართველოს ოკუპაცია. გადაწყდა, აგრეთვე შეკითხვა გაუგზავნონ კავკასიის ფრონტს ჩვენი სამხედრო ძალების მდგომარეობაზე, იმაზე თუ რა ძალები დაგვჭირდება კიდევ, რომ უეჭველად დავამარცხოთ საქართველო, თორემ ტროცკი ირწმუნება, რომ თქვენს ფრონტზე ჩვენ ერთობ სუსტი ვართო. აუცილებლად ჩემს სახელზე გამოაგზავნე ცნობა, შეგვიძლია თუ არა ვიქონიოთ გამარჯვების იმედი ძალთა რაოდენობით. მე და ილიჩი ველით შენგან ზუსტ, გაუზვიადებელ ცნობებს“ (სტილი დაცულია).

სტალინი ორჯონიკიძეს: „ახლა გადმოგცემ ცეკას დაშიფრულ პასუხს. მანამდე კი გთავაზობ: ახლავე შეუტიე, დასტურია, აიღე ქალაქი“ (სტილი დაცულია – ა. ს.).

15 თებერვალი 1921 წელი. ლენინი მე-11 არმიის რევოლუციურ საბჭოს: „ცეკას მიაჩნია, რომ XI არმიის ოპერაცია წარმოადგენს ნეიტრალურ ზონაში მყოფი აჯანყებულების დაცვას, რომელთაც ემუქრებათ განადგურება თეთრგვარდიელების მხრიდან. ანგარიში გაუწიეთ თქვენი ოპერაციის ამ პოლიტიკურ ხასიათს ყველა თქვენს საჯარო გამოსვლაში. რა თქმა უნდა, ჩვენ XI არმიის რევოლუციური სამხედრო საბჭოსაგან მოველით ენერგიულ და სწრაფ მოქმედებას. თუ ნეიტრალურ ზონაში მყოფ აჯანყებულთა დასაცავად, სამხედრო თვალსაზრისით, საჭიროა თბილისის აღება, XI არმია არც ამას უნდა მოერიდოს“ (სტილი დაცულია- ა. ს.).
ამ დეპეშას აქვს სტალინის მინაწერი: „სამი დღის შემდეგ ველი ცნობას თბილისის აღების შესახებ“

სტალინი ორჯონიკიძეს: „ცეკა მოითხოვს თქვენგან რეგულარულ ინფორმაციას ორჯერ დღეში. შენ კი უკვე ორი დღეა ცნობას არ იძლევი. ჩეკა მოითხოვს დირექტივის შესრულებას. ამ წუთშივე მოგვეცი ცნობა აჯანყებულთა მიღწევების შესახებ. საჭიროა დააჩქაროთ ქალაქის აღება“.

მალე ორჯონიკიძე აფრენს წითელ ურდოში „სასიხარულო“ დეპეშას – „თბილისის თავზე წითელი დროშა ფრიალებს!“, რითაც ამ ორთავე ნაძირალამ გაინაღდა თავიანთი „მოკრძალებული“ ადგილები წითელი იმპერიის ვერხუშკაში. უამისოდ ისინი ხომ ემიგრანტებად რჩებოდნენ საბჭოთა რუსეთში, რაიც ერთგვარ ბარიერს წარმოადგენდა უმაღლესი ეშელონებისაკენ მიმავალ გზატკეცილზე.

საქართველომ დამოუკიდებლობასთან ერთად ტერიტორიებიც დაკარგა, რომელშიც ამჯერადაც ლომის წილი უძღვის საქართველოს სიძულვილით დაავადებულ, არაკაცთა დიდ ბელადს ი. სტალინსა და მის ლაქიებს.
საქართველოს ტერიტორია 1918-1921 წლებში მოიცავდა 107 6000 კვადრატულ კილომეტრს.
ბოლშევიკების ოკუპაციის შემდეგ რუსეთმა მიისაკუთრა საქართველოს 4 400 კვ. კმ. ტუაფსეს აქეთ მდებარე სოჭის ოლქი და აფაზეთის კუთვნილი ტერიტორიის ნაწილი პილენკოვო, ახლანდელი განთიადი..

საკუთარი ერის სიძულვილით დაავადებულმა სტალინმა და ორჯონიკიძემ აზერბაიჯანს უფეშქაშეს 6 000 კვ. კმ., – ზაქათალის ოლქი, გარეჯის ველი, ყარაიაზის სექტორი, ელდარი 92 600 მცხოვრებით, სომხეთს კი 4 600 კვ. კმ. – ლორე-ალავერდის მხარე 38 ათასი მცხოვრებით, თურქეთს კი სამუდამო მფლობელობაში გადასცეს 23 000 კვ. კმ. – 200 ათასამდის მცხოვრებით.

საბოლოო ჯამში 1918-1921 წლებში საქართველომ დაკარგა ტაოკლარჯეთი, სპერი, შავშეთი, ერუშეთი, არტაანი, ატოცი, ჭანეთი, ტაშირი, ჩრდილი, ჰერეთი, ბამბაკი, დვალეთი. მას დავუმატოთ სტალინის მიერ შექმნილი ავტონომიების აფხაზეთისა და შიდა ქართლის ტერიტორიები – 8 600 კვ. კმ. და 3 885 კვ კმ. საერთო ჯამში 40 585 კვ. კმ. ეს ფართობი უტოლდება ევროპის მთელი რიგი სახელმწიფოების – ბელგიის (30 528 კვ. კმ.) შვეიცარიის (41 285 კვ. კმ.) და ნიდერლანდების (41 528 კვ. კმ) ტერიტორიებს.

ასე რომ, საქართველოში პროლეტარიატის დიქტატურის დამყარებას წააკლეს საქართველოს თავისუფლება და თან მიაყოლეს მისი ტერიტორიის მესამედზე მეტი ნაწილი. ეს იყო XX საუკუნის 20-იან წლებში.

ისტორია მეორდება, XX საუკუნის დასასარულს ნეობოლშევიკურ დემონთკრატიას წააკლეს საქართველოს თავისუფლება, ბოლშევიკების სულიერ-ხორციელმა შთამომავლობამ ქვეყნიდან განსდევნა „პროვინციული ფაშიზმი“, რომელიც საფრთხეს უქმნიდა მსოფლიოს სატანისტური გლობალიზაციის „დიად იდეალებს“, ახალ მსოფლიო წესრიგს.

საქართველოში ბოლშევიკების შემოთახსირებამ ქვეყანას სისხლის თქეშად გადაუარა, საქართველოს ისტორიაში შავი არშიით გარშემოვლებული დარჩა 1921, 1922, 1924, 1929-1933, 1937-1938, 1941-1942, 1951-1952, 1956 წლები.

აბა ვის ძალუძს ზუსტი სტატისტიკის დადგენა იმ ადამიანური მსხვერპლისა, რომელიც სტალინის მიერ გამოგზავნილ თეთრ ცხენზე ამხედრებულ სიკვდილს მოჰყვა საქართველოში. მხოლოდ 1924 წლის აჯანყების ჩახშობისას დაიღუპა 7000 კაცი, აჯანყების ჩახშობის შემდეგ კომუნისტებმა ერთ კვირაში დახვრიტეს 12 000 კაცი (საქართველოს მოსახლეობის 0,5%), ათეულ-ათასობით ადამიანი იქნა გასამართლებული, 20 000 –ზე მეტი კაცი გაგზავნილ იქნა გადასახლებასა და სიკვდილის ბანაკებში (საქართველოს მოსახლეობის 1%).

1924 წლის აჯანყების შესახებ ნათლად და სრულყოფილად აქვს მოთხრობილი მეოცე საუკუნის დასასრულის საქართველოს ეროვნულ-განმათავისუფლებელი მოძრაობის აქტიურ წევრს, ჭეშმარიტ მამულიშვილს ბატონ მიხეილ მჭედლიშვილს თავის შესანიშნავ ნაშრომში „საქართველო ბოროტების იმპერიის 500 წლოვან მარწუხებში“, რომლიდანაც აქვე მოვიყვანთ ამონარიდს და თვითვე განსაჯე პატიოსანო მკითხველო:
„საერთოდ, გ. მაზნიაშვილი, ისე როგორც საზღვარგარეთ ემიგრირებული, აბსოლუტურად ყოველი პარტიის ლიდერი, გარდა მენშევიკი ლიდერებისა, სასტიკი მოწინააღმდეგენი იყვნენ საქართველოში აჯანყების დაწყებისა. მენშევიკებმა ეს აჯანყება მოაწყვეს მათგან ფარულად. ძალიან საინტერესოა აზრი ამ აჯანყების კანონზომიერების ირგვლივ, რომელსაც გადმოგვცემს თავის მოგონებებში, იმ დროს კომუნისტურ ხელისუფლებასთან ახლოს მდგომი და ბოლოს რეპრესირებული – ალექსანდრე (საშა) პაპავა. აი, რას წერს იგი: „ჰქონდა კი რაიმე გამართლება აჯანყებას? რა მიზანს ისახავდა იგი? როგორც ჩანს, იყო ისეთი გონებადაკარგული ხალხი, რომელსაც სჯეროდა, ან იმედი ჰქონდა, რომ აჯანყების დაწყებისთანავე ინგლისი და საფრანგეთი არმიებს დაძრავდნენ შავი ზღვისაკენ და საქართველოს გაანთავისუფლებდნენ. ასეთი გონებრივი მონაცემების ხელმძღვანელები ნამდვილად ფსიქიატრიული საავადმყოფოს კანდიდატები არიან და, ჩვენდა საუბედუროდ, ერის მხსენელებად მოგვევლინენ. უნდა დაკარგო რეალობაში გარკვევის ელემენტარული უნარი, რომ ევროპის იმედით დაიწყო აჯანყება. არავითარი გამართლება არა აქვს აგვისტოს გამოსვლებს, ეს იყო ნამდვილი ავანტიურა და არსებითად მოღალატური აქტი. მას არავითარი დადებითი შედეგი არ მოჰყოლია, მსხვერპლი კი განუზომლად დიდი იყო“ (ალ. პაპავა, „სტალინი და საქართველო“, გაზეთი „მამული“, 1990 წ. №1, 29 ნოემბერი).

თუ ვისი ინიციატივით დაიღვარა მაშინ ათასობით შესანიშნავი ქართველის სისხლი, ამის შესახებაც უაღრესად საინტერესო ცნობებს გვაწვდის იგივე ბატონი ალექსანდრე: „იმ ზაფხულს სტალინი კისლოვოდსკში ისვენებდა. მისი ხშირი სტუმრები იყვნენ ს. ორჯონიკიძე, მ. ორახელაშვილი, შ. ელიავა, ბ. კვირკველია… დაცვას ხელმღვანელობდა ლ. ბერია, რომელიც მაშინ საქართველოს პოლიტიკური სამმართველოს უფროსის მოადგილე გახლდათ (ასე ერქვა მაშინ ჩეკას); უფროსი კი, ძველი ბოლშევიკი ეპიფანე კვანტალიანი იყო. სტალინი, გასაგები მიზეზების გამო, თვალყურს ადევნებდა საქართველოში მიმდინარე პროცესებს. როცა ყველა სადავე ჩეკას ხელში იყო, კვანტალიანმა სტალინისა და რესპუბლიკის ხელმძღვანელთა წინაშე დასვა საკითხი პრევენტიული ზომების მიღების შესახებ, რაც აჯანყებას ჩაშლიდა. მისი წინადადება უარყვეს, გამოსვლები კი მოხდა. მაშინვე გავრცელდა ხმა, ასეთი იყო სტალინის ნებაო.

რამდენიმე წლის შემდეგ, ჯერ ბ. კვირკველიამ, შემდეგ მ. ორახელაშვილმა, აი, რა მიამბეს. ამასთან, მათი ნაამბობი სიტყვა-სიტყვით დაემთხვა ერთმანეთს: „კვანტალიანის ინფორმაციას ყველა სულგანაბული უსმენდა. მხოლოდ ორჯონიკიძე იჩენდა მოუსვენრობას. ინფორმაციის შემდეგ სიჩუმე ჩამოვარდა. აშკარად იგრძნობოდა, რომ წინადადებამ, აჯანყების თავიდან აცილების შესაძლებლობის შესახებ, საყოველთაო მოწონება დაიმსახურა, მაგრამ ყველანი დუმდნენ და სტალინს მისჩერებოდნენ.

ბოლოს სტალინმა ამოიღო ენა და შეგვეკითხა, რა აზრისა ხართო. ყველამ თანხმობა განვაცხადეთ. სტალინი ადგა, გაიარ-გამოიარა, ჩიბუხი დატენა, ერთიც გააბოლა და სარკასტული ღიმილით მოგვმართა: „თქვენ თუ ასეთი ბრიყვები იყავით, ვერ წარმოვიდგენდი. როგორ შეიძლება ასეთი დიდებული შემთხვევის ხელიდან გაშვება. საქართველომ უსისხლოდ მიიღო რევოლუცია. ახლა საბაბი გვეძლევა მას სისხლი ვადინოთ და თქვენ ასეთ სულმდაბლობას და ლაჩრობას იჩენთო. დაე, გამოვიდნენ, რაც უფრო მასობრივი იქნება გამოსვლები, მით უკეთესი, არავინ დაზოგოთო“. თანაც მოითხოვა, რომ გამოსვლის დღეებში არც ერთი ჩვენგანი საქართველოში არ ყოფილიყო. მან თვით დაასახელა ორი ახალგაზრდა ჯალათი, რომელთაც უნდა ეხელმძღვანელათ დამსჯელი ოპერაციისათვის. ერთი მათგანი ლ. ბერია იყო, მეორე სახ. კომისართა საბჭოს თავმჯდომარის მოადგილე ლ. ღოღობერიძე. სტალინმა არჩევანი იმით ახსნა, რომ ისინი არავითარი ყალბი ტრადიციებით არ არიან დამძიმებული. უფროსებს ნახევრად მენშევიკები გვიწოდა…

ამას მოჰყვა შემზარავი ამბები: ზესტაფონის ჩიხში ყოვლად უდანაშაულო 600-800 ადამიანის ტყვიამფრქვევით დახვრეტა; ძირითადად ამოწყვიტეს დასავლეთ საქართველოს ინტელიგენცია, მრავალი ოჯახი ააწიოკეს მხოლოდ იმიტომ, რომ თავადაზნაურულ წოდებას ეკუთვნოდნენ. შემდეგ მასობრივი რეპრესიები, გადასახლებები და სხვადასხვა. ჯერაც დაუდგენელია მსხვერპლის საერთო რაოდენობა. ჩემი ვარაუდით, 15-ათასს აღწევს, აქედან დახვრეტილები არანაკლები 5-6 ათასისა (იხ. გაზეთი „მამული“, №1, 1990 წ. 29 ნოემბერი, ალ. პაპავა, სტალინი და საქართველო). ბატონ ალექსანდრეს, ეტყობა, გამორჩა – იმ ორ ჯალათთან ერთად, ქართველთა ჟლეტაში ლომის წილი მიუძღვის, აგრეთვე, საქართველოს იმდროინდელ პროკურორს – ტალახაძეს. კერძოდ, ის თაოსნობდა ზესტაფონის ჩიხში, ვაგონებში შემწყვდეული ხალხის ბარბაროსული მეთოდით ხოცვას. საქმე ის გახლავთ, რომ დახვრეტის მომლოდინე ხალხი ვაგონებიდან არ გამოდიოდა. მაშინ, ტალახაძემ ვაგონებს ტყვიამფრქვევები დაუდგა და ტყვიებით დაცხრილა. დახოცილთა სისხლი თურმე წკრიალით გასდიოდა ვაგონებს.

აჯანყების დაწყებამდე დააპატიმრეს „სამხედრო ცენტრის“ მთელი შემადგენლობა და დახვრიტეს – მათ შორის ილიას დისშვილი, გენერალი კოტე აფხაზი. მიაგნეს და დახვრიტეს „დამკომის“ ძირითადი შემადგენლობაც – ნ. ხომერიკი, ვ. ჯუღელი და სხვები. რადგან საბაბი მიეცათ, აჯანყებულებზე მეტი მშვიდობიანი მოსახლეობა ამოხოცეს მხოლოდ ეჭვის ნიადაგზე, ანუ როგორც ითქვა, იმ ბრალდებით, რომ იყო თავადი, აზნაური ანდა მღვდელი. საერთოდ, დახვრიტეს ანდა საქართველოდან ციმბირში გადაასახლეს და იქ დაასამარეს ძირითადად ელიტარული საზოგადოება.

მათ შორის აღმოჩნდა ვაჟა-ფშაველას უნიჭიერესი შვილი ლევან რაზიკაშვილიც. მისთვის სიცოცხლის შენარჩუნების თხოვნით მისულ დელეგაციას – ეგ, ვაჟა-ფშაველას შვილია და ნუ დახვრეტთო, ორჯონიკიძეს ასე უპასუხია – „ვაჟა ფშაველას შვილი კი არა, თვით ვაჟასაც დავხვრეტდით, ცოცხალი რომ იყოსო“.

1924 წლის სექტემბერი. აჯანყების მონაწილენი. სხედან – მარცხნიდან ქაიხოსრო ჩოლოყაშვილი და გენერალი სპირიდონ ჭავჭავაძე. დგანან მარცხნიდან მარჯვნივ: ლეო ჩიქოვანი, ელიზბარ ვაჩნაძე, რაფიელ ერისთავი და ალექსანდრე სულხანიშვილი

1924 წლის სექტემბერი. აჯანყების მონაწილენი. სხედან – მარცხნიდან ქაიხოსრო ჩოლოყაშვილი და გენერალი სპირიდონ ჭავჭავაძე. დგანან მარცხნიდან მარჯვნივ: ლეო ჩიქოვანი, ელიზბარ ვაჩნაძე, რაფიელ ერისთავი და ალექსანდრე სულხანიშვილი

დიახ, დახვრეტდნენ სტალინი, ორჯონიკიძე და სხვა მისთანა გარეწრები ვაჟა-ფშაველასაც, ილია ჭავჭავაძესაც (იგი რომ უფრო ადრე არ მოეკლათ სწორედ ამ ვანდალისტებს), აკაკი წერეთელსაც და ყველას, ვინც არ იზიარებდა მათს მანქურთულ იდეებს, და მართლაც, განა სწორედ ამ ნიშნის მიხედვით არ ამოწყვიტეს სტალინმა და მისმა დამქაშებმა შემდეგშიც ცნობილი ქართველი მწერლები, მეცნიერები და კულტურის მუშაკები?“

სტალინისა და ბოლშევიკების ტირანიას საქართველოში ემსხვერპლა ასიათასობით ეროვნული ცნობიერების მქონე ადამიანი – მეცნიერების, ხელოვნების, საზოგადოების თვალსაჩინო და ამაგდარი მოღვაწე, ერის ინტელექტუალური პოტენციალი, საჯიშე გენოფონდი.

1921 წლიდან 1941 წლამდის საქართველოში დაიხვრიტა 60 ათასი ადამიანი, საქართველოდან კი გასახლებული იქნა 200 000-ზე მეტი კაცი.

საქართველოს ოკუპაციის შემდეგ სტალინი ჩამოდის საქართველოში, სადაც კი მივიდა სამთავრობო სასახლეში, უნივერსიტეტში თუ მუშებთან შეხვედრაზე, ყველგან ასეთი შეძახილებით ამკობდნენ: გამყიდველო, მკვლელო, მოღალატევ!

ქართველი ხალხის სამართლიანი გულისწყრომით გაბოროტებულმა სტალინმა შურისძიება ასეთი სიტყვებით გამოხატა: „საქართველო საჭიროებს დაუთოებას ცხელი უთოთი (სტალინი, პარტიის ცენტრალური კომიტეტის სხდომა, 1921 წლის ივნისი).

სტალინი თბილისში

„1921 წლის ივნისში თბილისში ჩამოვიდა სტალინი. პლეხანოვის თეატრში დანიშნული იყო მისი მოხსენება შემდეგ თემაზე: „რისთვის მოვიდა საქართველოში წითელი ჯარი?“.

იმ დროს არავისთვის შეადგენდა საიდუმლოებას ის გარემოება, რომ საქართველო იყო დაპყრობილი წითელი ჯარის მიერ სამხედრო ხელობის ყველა წესიერი და უწესო საშვალების გამოყენებით. სტალინმა ააშენა თავისი მოხსენება ორ ძირითად დებულებაზე. მისი მტკიცე ნებით „საქართველოს დაპყრობას მოითხოვდა პირველად ყოვლისა მსოფლიო რევოლუციის ინტერესები“ და შემდეგ საქართველოს მშორომელთა მასების ინტერესები, „რომლებიც ჩამოგლიჯეს რუსეთის ძმურ მასებს „გამცემელმა მენშევიკებმა“. აქვე უნდა შევნიშნოთ, რომ მოხსენების შესავალში მან სურვილი გამოთქვა აზრთა გაცვლა-გამოცვლა მომხდარიყო მოხსენების შემდეგ და ყველა მსურველს გამოეთქვა აზრი სრულიათ თაავისუფლათ და მოურიდებლათ, თან კამათში მონაწილეთ აღუთქვა სრული ხელშეუხებლობა. იმ დროს კომუნისტური პარტიის ფენა ტფილისის მუშები იყო ძალიან თხელი. პლეხანოვის თეატრი გაჭედილი იყო ხალხით, უმეტესად მუშებით, რომელთა შორის საკვირველია 90 პროც. სოც-დემოკრატები იყო. მსმენელები ნდობით მოეპყრნენ სტალინის განცხადებას ხელშეუხებლობის შესახებ, ამ განცხადებით გათამამებულნი დამსწრენი ადვილად წამოეგნენ ანკესზე და კრიტიკის ქარცეცხლში გაატარეს სტალინის მოხსენება, რომელიც წაკითხული იყო ავლაბრული ქართული ენით. კამათის გახსნამდე უკვე ცხადი იყო, რომ სტალინის მდგომარეობა არ იყო ადვილი. მას რასაკვირველია არ ძალუძდა დაემტკიცებია თეატრში თავმოყრილ ქართველი ერის აქტიური ელემენტებისათვის სარგებლიანობა და მიზანშეწონილობა საქართველოს რუსეთის მიერ დაპყრობისა და იქ საოკუპაციო რუსული ჯარის ყოფნისა. მოხსენების დროს ხშირად ისმოდა რეპლიკები: გამცემო, სამშობლოს გამყიდველო, მოღალატევ, დამპყრობელო, წითელო იმპერიალისტო და სხვა. მოხსენების დასასრულ ჩაწერილ მოკამათეთა რიცხვი აღემატებოდა რამდენიმე ათეულს, მათშორის იყო ბევრი ცნობილი მოღვაწე და ჩინებული ორატორი (ის. რამიშვილი, ალ. დგებუაძე და სხვა) მოკამათეებმა ქვა-ქვაზედ არ დატოვეს სტალინის მოხსენებიდან, რამდენადაც უფრო მკაცრად ილაშქრებდნენ სტალინის წინააღმდეგ, იმდენად უფრო აღფრთოვანებული ტაშით აჯილდოვებდნენ ორატორს. სტალინს სიბრაზისაგან შავი ფერი დაედო. ის მაშინ უკვე ჩაფიქრდებოდა სასჯელის მეთოდებზე და მკაცრ ზომებზე. საბოლოო სიტყვის დროს ხალხი სრულიად გამოვიდა მორჩილებიდან და აშკარად დასცინოდა მომხსენებელს. მან ვერ დაამთავრა საბოლოო სიტყვა და სტვენისა და ფეხების ბრახუნის ქვეშ ჩამოვიდა ტრიბუნიდან. გვიანი ღამე იყო მან მოითხოვა სასწრაფოდ ცეკას სხდომის მოწვევა და შეუდგა ანგარიშის გასწორებას ყველასთან, ვინც მოხვდა მას ცხელ ხელზე. იმ დღესვე აიძულა ცეკა მიეღო დადგენილება მთავრობის თავმჯდომარეობისაგან ფილიპე მახარაძის მოხსნისა და მის მაგიერ ბ. მდივნის დანიშვნის. ფ. მახარაძე შეიქმნა პასუხისმგებელი იმ საღამოს სტალინის წინააღმსეგ გამოსვლების, თუმცა კამათის ნება თითონ სტალინმა დართო. სტალინის არგუმენტაცია ფ. მახარაძის მოხსნის შესახებ იყო შემდეგი: „მაგარი ხელმძღვანელობისათვის ისეთი გამოსვლები, რომელსაც ადგილი ჰქონდა მისი მოხსენების ირგვლივ დაუშვებელია და ამიტომ უნდა მოიხსნას მახარაძე და დაინიშნოს მდივანი“. წინდადადება მისცა ცეკას, დაუყოვნებლივ მოხდეს რეოორგანიზაცია ჩეკის და შევსებულ იქნეს გამოცდილი ჩეკისტებით მოსკოვიდან. სტალინმა ლაჩრულათ დაარღვია მისი მიცემული სიტყვა ხელშეუხებლობაზე და დილისთვის, მისი ბრძანებით უკვე მზათ იყო სია მის წინააღმდეგ მოლაპარაკე ორატორებისა, რომელიც ცეკამ თავის მხრივაც შეავსო. ჩეკას სხდომა დასრულდა გათენებისას სტალინის მუქარით: „საქართველოს უნდა გადაესვას ოქტომბრის უთო“-ო.

ჩეკისტები დაუყოვნებლივ შეუდგნენ საქმეს და სულ ორიოდე საათის განმავლობაში ჩეკის სარდაფებს მიემატა რამდენიმე ასეული ქართველი მამულიშვილი.

კირილე კაკაბაძე“.

 

აქვე მოვიყვანთ შესანიშნავი მამულიშვილის, საქართველოს პირველი პრეზიდენტის თანამებრძოლის, აწ გარდაცვლილ ბატონ მიხეილ მჭედლიშვილის წიგნიდან „საქართველო ბოროტების იმპერიის 500-წლოვან მარწუხებში“ ამონარიდს, რომელიც მსგავს ამბავს მოგვითხრობს: „რუსეთის მიერ საქართველოს ხელმეორე ანექსიიდან, დაახლოებით სამი თვის შემდეგ, სტალინი საქართველოში ჩამოვიდა. თბილისის ორთქმავალ-ვაგონშემკეთებელი ქარხნის მუშებმა და ცნობილმა რევოლუციონრებმა მას საპროტესტო შეხვედრა მოუწყვეს ნაძალადევის კლუბში.

ამ შეხვედრის შემდეგ მოგონება დაგვიტოვა სოციალ-დემოკრატიული პარტიის ცნობილმა მოღვაწემ ვლასა მგელაძემ. იგი ასე მოგვითხრობს ამ შეხვედრის ამბავს:„საქართველოს დაპყრობის შემდეგ სტალინი პირველად ესტუმრა ტფილისს და ისურვა ტფილისის მუშებთან საუბარი. ნაძალადევში, პლეხანოვის სახელობის მუშათა სასახლეში მთელი რევოლუციონური მუშათა კლასი შეიკრიბა. დარბაზში ტევა არ იყო. ეზო მშრომელი ხალხით აივსო. ჩეკისტები და გადაცმული ჯაშუშები ზღვა ხალხში დაძვრებოდნენ, მრისხანე მუშების სახეებს შემკრთალი შეპარვით აკვირდებოდნენ… კრება გაიხსნა. სცენის კუნჭულები ჩეკისტებმა დაიკავეს… ნელის ნაბიჯით, მელურის შეპარვით სცენაზე სტალინი, თბილისის მუშების კარგა ნაცნობი სოსო ჯუღაშვილი – „კობა“ შემოიპარა, ფარდებიდან გამოძვრა… მთელი დარბაზი სამარისებური სიჩუმით, კრიჭაშეკრული ზიზღით შეხვდა… სტალინი აქ არ გავს მაღალი, საკაცობრიო იდეალით გატაცებულ მებრძოლს… იგი ნაძალადევათ იღიმება, გაუბედავათ ლაპარაკობს. მობოდიშებული კილო აქვს. ნახევრად თვალდახუჭული, შეპარვით ათვალიერებს თბილისის რევოლუციონერ მუშებს… აქ მას ყველა იცნობს, მათ ოჯახებში იმალებოდა, რამდენ დედას მისთვის საჭმელი უჭმევია, დაუმალავს, შვილივით მიუღია… დღეს კი თავისუფლება მოუსპო, სიცოცხლე გაუმწარა… მიუხედავად ფრთხილი და მორიდებული მოხსენებისა, სტალინს სიტყვას აწყვეტინებენ. ყოველი მხრიდან უყვირიან, უსტვენენ – მოღალატევ! გამყიდველო! ამ შეძახილებით უმასპინძლდებიან მუშები. მამაკაცებს, არც ქალები ჩამორჩებიან – წყეულო! შეჩვენებულო! მელაკუდავ! – უძახიან მოხუცი დედები. სტალინი კი, ვითომც არაფერი, შეურაცხყოფას არ იმჩნევს, თავს იკატუნებს. შურისსაძიებლად სხვა დროს უცდის…“ ზოგიერთის თქმით, სტალინს აქვე განუცხადებია: „დარბაზში ვინ უსტვენდა, ძნელია მისი დადგენა, ამიტომ, დარბაზში მყოფი ყველა დაიხვრიტებაო!“

ისევ ვლასა მგელაძეს მოვუსმინოთ: „მეორე დღეს შურისძიებით შეპყრობილი, ღვარძლიანი სტალინი სასახლეში თავის ხელქვეითებს ეუბნებოდა: „თბილისს ოქტომბრის რევოლუციის უთო უნდა გადაესვასო“. და მაშინვე მის სისრულეში მოყვანას შეუდგნენ. მოულოდნელად ძველი მუშები დააპატიმრეს, ჩეკას სარდაფებში ჩაყარეს, პოლიტიკური მოღვაწეებით აავსეს მეტეხის საგუბერნიო ციხე. ყოველივე ქართული საქმე ეჭვის ქვეშ დააყენეს, ჯაშუშები მიუჩინეს ხალხს სამსახურში, რკინისგზაზე, დეპო-სახელოსნოებში და თვით ოჯახებშიც-კი…

მთელი ღამის განმავლობაში ჩეკის სარდაფებიდან, ციხეებიდან ტუსაღები გაყავდათ, ხელებგაკრულებს საბარგო ავტომობილებზე ყრიდნენ, ცხენოსანი რაზმით ალყაშემორტყმულებს ორთაჭალისა და საბურთალოს მინდვრებზე ხვრეტდნენ, ცოცხალ-მკვდარ დაჭრილებს ერთად მარხავდნენ…“ (გაზეთი „თბილისი“, 1990 წ. 17 ოქტომბერი, ღალატის შემდეგ… „ბელადი“ თანამედროვის თვალით).

თბილისიდან მოსკოვს ჩასული სტალინი ოფიციალურად აცხადებს: „სანამ საქართველო არსებობს, სოციალიზმი სასიკვდილო საფრთხეშია!“

ასევე ეცემოდათ ბნედა საქართველოს დამოუკიდებლობასა და თავისუფლების იდეაზე ბოლშევიკების განაყოფ ძმებს მენშევიკებს, როდესაც აღმოჩნდნენ საქართველოს თავისუფლების გარდაუვალობის წინაშე.

ქართველთმოძულე სტალინმა ქართველობა, არც მეორე მსოფლიო ომის დროს დაინდო, ქვეყანაში სამჯერ გამოცხადდა მობილიზაცია და ფრონტზე გაიწვიეს 700 000-ზე მეტი მამაკაცი, საქართველოს მოსახლეობის 20%. ამ დროს საქართველოს მოსახლეობა 3. 540. 000 კაცს აღწევდა. ეს კი გცილებით აღემატება ომში მონაწილე დიდი სახელმწიფოების მაჩვენებელს – მოსახლეობის რაოდენობასთან შეფარდებით ომში გაწვეულთა რაოდენობა იმ დროისთვის ნებისმიერ სახელმწიფოში შეადგენდა საშუალოდ 6,5%. საქართველოს ომში დაეღუპა 350. 000 მეტი გაწვეული. ხოლო ცოცხლად დარჩენილთა უმრავლესობა ქვეყანას დაუბრუნდა ავადმყოფი და ხეიბარი. ცოცხალი ძალის დანაკარგი ამერიკისათვის შეადგენდა 274 000 ადამიანს; ინგლისისათვის 264 000; საფრანგეთისათვის კი 200 000 კაცს.

მსოფლიო ომის დასასრულიც უბედურებად დაატყდა იმპერიის ნაომარ მოსახლეობას – ტყვედყოფილთა უმრავლესობა გაასამართლეს და გააციმბირ-გააკატორღეს, მათ შორის, რა თქმა უნდა, ქართველებიც.

XX საუკუნის 90-იან წლებში, როდესაც საქართველოს ეროვნულ განმათავისუფლებლემა მოძრაობამ ქვეყანა კომუნისტური რეჟიმის ბორკილებიდან იხსნა, ეროვნულ მთავრობას სწორედ მაშინ უნდა მოეწყო კომუნიზმის საერთაშორისო სასამართლო, სწორედ მაშინ უნდა აღეგვათ პირისაგან მიწისა ყოველივე, რაიც ამ უბედურების კვალი იყო. თუმც აქ დროის ფაქტორიც იყო, მოსკოვის აგვისტოს პუტჩს გამოუცხადა რა ცალსახა მხარდაჭერა, საქართველოს უზენაესმა საბჭომ სამართლიანად გააუქმა და აკრძალა კომუნისტური პარტია ქვეყანაში, მაგრამ კომუნისტი რისი კომუნისტია, საქართველოს თავზე კვლავ დეაკიდა დამოკლეს მახვილად რიგვავები, ონიანები, ნეფედოვები და აღისრულეს საწადელიც.

კერპთაყვანისმცემლებს აღიზიანებთ გრიგოლ რობაქიძის სახელის სხსენება, რომელმაც შესაშური სიბრძნითა და სამართლიანობით დაგვიხატა მტარვალი. ურიგო არ იქნება აქ მოვიყვანოთ ამონარიდი მისივე ნაწარმოებიდან „ჩაკლული სული“:

„ვიწრო, სუსტად განვითარებული შუბლი… ჭორფლი, რომელიც მისი სახის ფერს ციცარს ამსგავსებდა. ნაბიჯებს კატასავით ნელა, რბილად ადგამდა, თითქოს სურდა რაღაცას დამალვოდა, ან ვინმეს შეუმჩნევლად თავს დასხმოდა… ულვაშებში ირონია, დაცინვა ჩამალულიყო, თითქოს სურდა ეთქვა: მე ვხვდები, რისი დაფარვაც გინდა. ამ მდუმარე განცხადებას მაღლა აწეული მარცხენა წარბი აძლიერებდა… სიცოცხლის მიმართ მტრულად იყო განწყობილი და ყველგან მტრები ელანდებოდა. მტრის დასაძლევად ორი რამ არის საჭირო: თავდაჭერა და ირონია.

სტალინის თავდაჭერა იოგებისას ჰგავდა, ხოლო მისი ირონია უბადლო იყო. ნელა, გაუნძრევლად, გულგრილად აღიზიანებდა იგი მოწინააღმდეგეს. აქეზებდა, დასცინოდა, წყობიდან გამოჰყავდა. ის ცილისწამებითა და დამცირებით სპობდა თავის მტრებს. ამაში უმოწყალო და სასტიკი იყო. მისი ცივი ჭიხვინა ჩაცინება ხანდახან მკაცრ, ნაწყვეტ-ნაწყვეტ სიცილში გადადიოდა… მის ხასიათში იმთავითვე რაღაც უცხო გვარის ბოროტი თესლი ბუდობდა… ახლო არავისთან იყო. არ ჰყოლია არც ერთი მეგობარი, რადგან ასეთი ვინმე – მეგობარიც რომ ყოფილიყო – სამუდამოდ მის ქვეშევრდომად უნდა დარჩენილიყო… აშკარად სტანჯავდა სამყაროს მრავალფეროვნება. მეტიც: თვით სიცოცხლის ატანა არ შეეძლო. მკრეხელურად ოცნებობდა ნგრევაზე, რათა თავისი გამანადგურებელი თვითნებობა გამოეცადა და გაეტარებინა… ის დაშორდა ღმერთს და თავაშვებულ მმართველად აღზარდა თავი. ის ყველგან ცუდს ხედავდა, და სადაც კეთილს შეხვდებოდა, დამცინავად იღიმებოდა. ცივსისხლიანი სასტიკად უმოწყალო გახდა. ერთხელ ერთ შუკაში წიწილას ფეხი დააბიჯაო, ჰყვებიან. წიწილას ცალი ფეხი მოსტყდა და წივილით გაფრთხიალდა. სტალინი დაეწია და მთლად გასრისა. „შენ მაინც აღარ ივარგებ“, დაიყვირა უცნაური მრისხანებით“ (იხ. გრ. რობაქიძე, ჩაკლული სული, სტალინის ჰოროსკოპი).

ბატონ მიხეილ მჭედლიშვილს თავისი შესანიშნავი წიგნის ერთ-ერთ თავში მოჰყავს სტალინის სასულიერო სასწავლებლიდან თანაკურსელის ახმეტელაშვილის მოგონება: „თავისუფალ დროს მოსწავლეები ხშირად გავდიოდით მდინარე ლიახვის სანაპიროზე. ზოგი ბანაობდა, ზოგი ლახტაობდა და ა. შ. სოსო კი მეტწილად კაკანათით ბეღურების ჭერით ერთობოდა. დაიჭერდა ბეღურას, დაპტკვნიდა ცოცხლებს, დასხამდა ამ დასისხლიანებულ ბეღურებს და მათი ცქერით ტკბებოდაო“.

და ამ ბეღურებსავით გაპუტა სრულიად საქართველო, შემოაცალა თუ რამ კარგი და ძვირფასი ჰქონდა მიწიდან დაწყებული გენით და გონებით დამთავრებული!

ახლა კი შეძლებისდაგვარად გავეცნოთ სტალინის სამშობლოს სიყვარულით გამთბარ გამონათქვამებს:
“Самая склочная республика — Грузия… сколько дрязг и склок доставляет ее элита ” (И. Сталин, Соч., ОГИЗ, 1947 г., т.6, стр. 209).
“Возьмем Грузию. Там имеется более 30% негрузинского населения. Среди них: армяне, абхазцы, аджары, осетины, татары. Во главе стоят грузины. Среди части грузинских родилась и развивается идея — не очень считаться с этими мелкими национальностями: они менее культурны, менее, мол, развиты, а потому можно и не считаться с ними. Это есть шовинизм — шовинизм вредный и опасный, ибо он может превратить маленькую Грузинскую республику в арену склоки” (И. Сталин, Соч., ОГИЗ, 1947 г., т.5, стр. 249-250).
“Если бы Советская власть не сумела в Закавказье поставить орган национального мира, могущий урегулировать трения и конфликты, мы вернулись бы к эпохе… когда люди жгли и резали друг друга”. (Там же, стр. 251-252)
“Дело в том, что узы Федерации Закавказья лишают Грузию той доли привилегированного положения, которое она могла бы занять по своему географическому положению. Судите сами. Грузия имеет свой порт — Батум, откуда притекают товары с Запада, Грузия имеет такой железнодорожный узел, как Тифлис, которого не минуют армяне, не минует Азербайджан, получающий свои товары из Батума. Если бы Грузия была отдельной республикой, она могла бы… ультиматум поставить и Армении, которая без Тифлиса не может обойтись, и Азербайджану, который без Батума не может обойтись. Тут были бы некоторые выгоды для Грузии” (там же, стр. 253).

“Тифлис — столица Грузии, но в нем грузин не более 30%, армян не менее 35%, затем идут все остальные национальности. /…/ Ежели бы Грузия представляла из себя отдельную республику, то тут можно было бы сделать некоторое перемещение населения, например, армянского из Тифлиса. Был же в Грузии принят известный декрет о “регулировании” населения в Тифлисе /…/. Имелось в виду некоторое перемещение населения произвести так, чтобы армян из года в год оказывалось меньше… чем грузин…” (Там же).
В общем, дайте только Грузии “свободу рук”, и шовинизм там превратится в отъявленный геноцид. Как отмечает И.В. Сталин, “…соблюдая видимость интернационализма”, там продолжается скрытая политика “разгрузки”.
“Этот грузинский шовинизм, перешедший в наступление”, обнаглел до такой степени, что требует для Грузии определенных “привилегий” за счет Армянской и Азербайджанской республик”. (სტილი ყველგან დაცულია –ა. ს.)

ამ არაკაც ქართველთმოძულეს საქართველოს სიძულვილი დედის საშოდანვე დაჰყვა და განზრახული ჰქონდა დაელეწა და დაემსხვრია საქართველოს სხეული, მოესრა მიწის პირისაგან ქართული ჯიში და გენი, ამის ნათელი დასტურია მის მიერ ჯერ კიდევ 1913 წელს დაწერილი სიტყვები: „В 1913 году он писал с некоторыми колебаниями: .Как быть с осетинами, из коих закавказские осетины ассимилируются (но еще далеко не ассимилировались) грузинами…?“. ეს ჯუღას (ოსური მნიშვნელობით) მოდგმის კაცი ასე ესარჩლებოდა და ექომაგებოდა თავის საყვარელ ერს.

სტალინის მეხოტბენი თხზავენ ათასგვარ მითებს მისი შავბნელი ცხოვრების შესანიღბ-შესალამაზებლად, გვისაღებენ მას მშრომელი ხალხის ბედნიერებისათვის აკვნიდანვე მებრძოლ რაინდად, სინამდვილეში კი საქმე სხვაგვარადაა, სიცრუე და ყალბისმქნელობა სიყრმიდანვე მისი ცხოვრების თანამდევი ყოფილა:

„ვინ აღუდგა სტალინის ბიოგრაფიის გაყალბებას წინ და რა მოჰყვა ამას“

ანრი შავლაძე

იოსებ სტალინის ბიოგრაფიაში აღნიშნულია, რომ იგი თბილისის სასულიერო სემინარიიდან რევოლუციური მოღვაწეობისათვის გარიცხეს. ეს არ შეეფერება ჭეშმარიტებას. იმხანად, ყველა გამოჩენილი ბოლშევიკი ცდილობდა თავისი ბიოგრაფია შეელამაზებინა და საქმე ისე წარმოეჩინა, რომ ლამის აკვანშივე რევოლუციურ მოღვაწეობაში იყო ჩაბმული. გამონაკლისი, არც სტალინი იყო. პოლიტიკურ ოპონენტებთან სამკვდრო-სასიცოცხლო ბრძოლაში ჩაბმულ იოსებ ჯუღაშვილს მის მოწინააღმდეგეებზე უფერული ბიოგრაფია არ უნდა ჰქონოდა. სტალინი საქმეს სერიოზულად მოეკიდა და მისი ახალგაზრდობის წლების ბიოგრაფიული მომენტების გაყალბებას შეუდგა. ეს საქმე 1935 წელს ლავრენტი ბერიამ დაიწყო, რომელიც ერთ-ერთ დიდ ფორუმზე გამოვიდა მოხსენებით „ამიერკავკასიის კომუნისტური ორგანიზაციების ისტორიის საკითხისათვის“. მაშინვე გავრცელდა ხმები, რომ მოხსენების ტექსტი ბერიას დაწერილი არ უნდა ყოფილიყო და იგი ერიკ ბედიას ეკუთვნოდა. ცხადია, ამ ხმებმა ლავრენტი ბერიამდეც მიაღწია, რაც სიცოცხლის ფასად დაუჯდა ერიკ ბედიას. თუმცა იმასაც ამბობენ, რომ ერიკ ბედია უფრო მისი ლამაზი ცოლისადმი ლავრენტი პავლეს ძეს ტრფობას შეეწირა და არა გავრცელებულ ხმებს. უფრო სავარაუდოა, რომ ერიკ ბედიას ბედი ორივე მიზეზმა გადაწყვიტა. ლავრენტი ბერიამ თავის მოხსენებაში, სტალინი პირველ ქართულ სოციალ-დემოკრატიულ ორგანიზაციას –„მესამე დასს“ დაუკავშირა, რაც სრული სიცრუე იყო. „მესამე დასი“ 1892-1893 წლებში შეიქმნა, იოსებ ჯუღაშვილი კი ამ დროს მხოლოდ 14-15 წლისა იყო. ცხადია, სტალინი „მესამე დასის“ მოღვაწეთა შორის ვერ იქნებოდა. ცნობილია ისიც, რომ მოგვიანებით იოსებ ჯუღაშვილი მართლაც დაუკავშირდა „მესამე დასს“, მაგრამ ამ ორგანიზაციის უხუცეს წევრთან, სილიბისტრო ჯიბლაძესთან შელაპარაკება მოუვიდა და სილიბისტრომ სტალინი კარგა გვარიანად გამოლანძღა, ლაწირაკიც კი უწოდა. მას შემდეგ სტალინი „მესამე დასს“ აღარ გაჰკარებია.

იოსებ სტალინის ბიოგრაფიის შელამაზების მეორე ეტაპი დაიწყო ისტორიკოსმა ივანე ტოვსტუხამ. იგი შავით თეთრზე წერდა, რომ სტალინი სემინარიაში სწავლის პერიოდში ჩაება რევოლუციურ მოღვაწეობაში და სათავეში ჩაუდგა სემინარიაში არსებულ მარქსისტულ (სოციალ-დემოკრატიულ) წრეს. ტოვსტუხა ტყუოდა. ამ პერიოდისათვის არავითარი სოციალ-დემოკრატიული წრე თბილისის სასულიერო სემინარიაში არ ყოფილა, უფრო მეტიც, არანაირი რევოლუციური ჯგუფი და წრე თბილისის სასულიერო სემინარიაში არასდროს არსებულა. ტოვსტუხამ კიდევ უფრო დიდი ტყუილი თქვა: 1899 წელს სტალინი სემინარიიდან რევოლუციური მოღვაწეობისთვის გარიცხესო. ნამდვილი ისტორია კი ასეთია: სტალინი გორის საულიერო სასწავლებლის წარჩინებით დამთავრების შემდეგ 1894 წელს თბილისის სასულიერო სემინარიაში შევიდა. იყო სანიმუშო მოწაფე, არანაირ საეჭვო საქციელში შემჩნეული არ ყოფილა. გალობდა სასულიერო სემინარიის ჯგუფის გუნდში (მეორე ხმა). 1894-1895 სასწავლო წელს, ანუ სემინარიის პირველ კლასში არასაპატიო მიზეზით მას, არც ერთი საათი არ გაუცდენია. მთელი წლის განმავლობაში კი საპატიო მიზეზით მხოლოდ 14 საათი ჰქონდა გაცდენილი. ამიტომ იყო, რომ სტალინს, როგორც პირველი კლასის, ისე მომდევნო კლასების დასრულების შემდგომაც ყოფაქცევაში მუდამ „ფრიადი“ (5) ეწერა. იოსებ ჯუღაშვილის მონდომებამ თავისი შედეგი გამოიღო. პირველი კლასი მან წარმატებით დაასრულა.

იოსებ ჯუღაშვილი სასულიერო სემინარიიდან, არც რევოლუციური მოღვაწეობისა და არც სხვა რაიმე მიზეზით არ გაურიცხავთ. საქმე ის იყო, რომ სასულიერო სემინარიაში სწავლის საფასურს არ იხდიდნენ სასულიერო წოდების წარმომადგენელთა შვილები. სტალინი სასულიერო წოდებას არ ეკუთვნოდა, ამიტომ სწავლის საფასური პირადად უნდა გადაეხადა. დედამ ეკატერინე (კეკე გელაძემ) როგორღაც მოახერხა და სწავლის საფასური გაუნახევრა – სწავლის საფასურის 50% (40 მანეთი) ჯუღაშვილს პირადად უნდა გადაეხადა, დარჩენილ 50% კი საეკლესიო ხაზინა დაფარავდა. პირველი კლასის წარმატებით დასრულების მიუხედავად, ჯუღაშვილს II კლასში სწავლის გაგრძელების უფლებას არ აძლევდნენ. მას გადახდილი არ ჰქონდა პირველი წლის სწავლის საფასურის 50%.

იოსებ ჯუღაშვილმა თხოვნით მიმართა სემინარიის რექტორს, რათა მისი სწავლის საფასური მთლიანად საეკლესიო ხაზინას დაეფარა. სემინარიის რექტორმა ნიჭიერი ყმაწვილის თხოვნა შეიწყნარა. შემდგომში სტალინს შეღავათი გაუუქმეს და სწავლის საფასურის გადახდა მოსთხოვეს. თუმცა, იგი დადგენილ თანხას ვერ იხდიდა. ასე დაამთავრა სტალინმა სემინარიის 4 კლასი. სემინარიის მმართველობამ მოსთხოვა სწავლის საფასურის დავალიანების გადახდა, წინააღმდეგ შემთხვევაში მას სემინარია უნდა დაეტოვებინა. სტალინმა სწავლის საფასური ვერ გადაიხადა, რის გამოც მეხუთე (დამამთავრებელ) კლასში სწავლა ვეღარ განაგრძო და 1899 წელს სემინარია ყოველგვარი კონფლიქტისა და გართულებების გარეშე დატოვა. თბილისის სასულიერო სემინარიის სტუდენტად იოსებ სტალინი 1889 წლის 29 მაისამდე ითვლებოდა. ამავე წლის 2 ოქტომბერს ჯუღაშვილს მისცეს მოწმობა, რომელსაც ხელს აწერდა: სემინარიის რექტორი – არქიმანდრიტი გერმოგენი, სემინარიის ინსპექტორი ბერ-დიაკონი დიმიტრი. მოწმობაში აღნიშნულია, რომ სტალინმა შეისწავლა სემინარიის 4 კლასის პროგრამით გათვალისწინებული ყველა საგანი, ყოფაქცევაში ფრიადი შეფასებით. სტალინი რომ სემინარიიდან რევოლუციური მოღვაწეობისთვის გაერიცხათ, მაშინ მას ყოფაქცევაში მაღალ შეფასებას არ დაუწერდნენ. ყოფაქცევაში ფრიადი ნიშნავდა იმას, რომ სტალინი 1899 წლის მაისამდე, არანაირ ანტისახელმწიფოებრივ, რევოლუციურ მოღვაწობაში შემჩნეული არ ყოფილა. გარდა ამისა, როდესაც სემინარიიდან მოსწავლეს რევოლუციური საქმიანობისთვის რიცხავდნენ, სემინარიის მმართველობა საქმის კურსში აყენებდა ჟანდარმერიას. რის საფუძველზეც აღიძრებოდა სისხლის სამართლის საქმე და დაიწყებოდა ძიება. სტალინის შემთხვევაში კი სემინარიის მმართველობას ჟანდარმერიისათვის არაფერი უცნობებია და ჯუღაშვილის წინააღმდეგ საქმეც არ აღძრულა. ასე რომ, იოსებ ჯუღაშვილი თბილისის სასულიერო სემინარიიდან რევოლუციური მოღვაწეობისათვის არ გაურიცხავთ. იგი სემინარიიდან წავიდა სწავლის საფასურის გადაუხდელობის გამო, ისევე როგორც იმხანად ბევრი სხვა სემინარიელი. სტალინი რევოლუციურ მოღვაწეობაში, სწორედ სემინარიიდან წასვლის შემდეგ ჩაება. ასე რომ, ივანე ტოვსტუხა მხოლოდ და მხოლოდ 2-3 წელში „შეცდა“.

სტალინის ბიოგრაფიის მომენტების გაყალბებას უარყოფითად შეხვდნენ ძველი ქართველი ბოლშევიკები: ფილიპე მახარაძე და სხვები. ფილიპემ პროტესტიც კი გამოთქვა ფაქტების დამახინჯების გამო, რაც კინაღამ სიცოცხლის ფასად დაუჯდა. სტალინს ცხადია, ხელს არ აძლევდა ამ ამბის გახმაურება და საკითხის მოგვარება ლავრენტი ბერიას მიანდო. ბერიამ შესაშური მონდომებითა და ოპერატიულობით სტალინის ნება აღასრულა. მალე ფილიპე მახარაძემ ტონი შეცვალა და ყველა ის სიყალბე, რაც ლავრენტი ბერიას მოხსენებასა და ივანე ტოვსტუხას მიერ დაწერილ სტალინის ბიოგრაფიაში იყო ჩადებული, თავის ნაშრომში გადმოიტანა. ასე დაკანონდა სიცრუე, რომელიც დიდხანს ურყევ ჭეშმარიტებად იყო მიჩნეული.

ვახტანგ გურულის მასალების მიხედვით.

საუკუნეა სტალინის პატიოსნებაზე, სამართლიანობაზე ყეფით გამოგვიჭედეს ყურები, არადა ხედავთ, როგორ გაუყალბებია საკუთარი ცხოვრების გზაც კი? ასეთივე ყალბი, თაღლითი და გაიძვერა აჰკიდებია დღესაც მის სახელს.

არსებობს ასეთი ვერსიაც: სტალინის ოფიციალურ ბიოგრაფიაში დაბადების თარიღად მიჩნეულია 1879 წლის 21 დეკემბერი. გორის ამაღლების ეკლესიის მატრიკულ წიგნში დაბადების თარიღად დაფიქსიერებულია 1878 წლის 6 დეკემბერი. მცდარი თარიღი პირველად 1922 წელს გაჩნდა, როდესაც ლენინმა სტალინი პარტიის გენერალური მდივნის თანამდებობაზე წარადგინა. ახალი ანკეტის შედგენისას მოხდა შეცდომა, რომლის გამოსწორებაც შემდგომში სტალინმა საჭიროდ არ ჩათვალა. სხვა ვერსიის თანახმად, დაბადების თარიღის შეცვლა სტალინს გიორგი გურჯიევმა ურჩია. არსებობს კიდევ ასეთი მოსაზრებაც, რომ სტალინმა დაბადების წელი შეგნებულად გადმოიტანა, რათა გამქრალიყო ეჭვები პრჟევალსკის შესახებ, რომელიც 1878 წლის დასაწყისიდან სამკურნალოდ იმყოფებოდა კავკასიაში. გორში თავად მიმინოშვილების ოჯახში სტუმრობისას მას გაუცვნია 22 წლის ეკატერინე გელაძე…

ახლა კიდევ ერთ მაგალითსაც გავეცნოთ სტალინის „კეთილი და ღვთისმოსავი გულის“ შესახებ.
იყო ასეთი ძველი ბოლშევიკი ბუდუ მდივანი, რომელიც ისევ და ისევ თავისი ჯურის მგლების ხროვას შეეწირა.

როგორ გადაუხადა სტალინმა „მადლობა“ თავის გადამრჩენელს

მეტეხის ციხის ერთ ბნელ საკანში წარმოსადეგი მამაკაცის მხრებზე ჩია ტანის, ნაყვავილარი სახის კაცი იდგა და პატარა სარკმლიდან ჰაერს ხარბად ისუნთქავდა. ანთებით დასუსტებულ მის დაჩრდილულ ფილტვებს სუფთა ჰაერი სჭირდებოდა, პატარა სარკმელი კი ჭერთან ახლოს იყო. ის მაშინ ჯერ კიდევ სოსო ჯუღაშვილი იყო – ყოფილი სემინარიელი, ტერორისტი და რევოლუციონერი. ახოვანი მამაკაცი კი, ვის მხრებზეც იდგა, მისი თანამებრძოლი ბუდუ მდივანი გახლდათ. ეს იყო XX საუკუნის 10-იანი წლები. სოსომ და ბუდუმ მეტეხის ციხიდან გაქცევა გადაწყვიტეს, მაგრამ მტკვარი ჰქონდათ გადასაცური. გორში გაზრდილმა სოსომ ცურვა არ იცოდა. ბუდუმ ზურგზე შეისვა და მტკვარი ისე გადაცურა. გოგირდის აბანოებთან ბუდუს მეუღლე, ცუცუნია ფაეტონით უცდიდათ. მაშინ სოსო ცოლ-ქმარს მრავალ მადლობას უხდიდა…

რამდენიმე წლის შემდეგ, როცა პატარა სოსო დიდ საბჭოთა ბელადად იქცა, ერთგულ მეგობარს ამაგი „დაუფასა“. 1936 წელს ჯერ ბუდუ დაიჭირეს, შემდეგ მისი ხუთი შვილი და ცოლი. შინსახკომის ციხეში ცოლ-შვილს მის თვალწინ აწამებდნენ. მერე ოთხი შვილი თვალწინ დაუხვრიტეს. მოგვიანებით იგივე ბედი ეწია ცოცხლად დარჩენილ ერთადერთ ქალიშვილს გადასახლებაში. სიცოცხლეს გამოასალმეს ბუდუ და მისი მეუღლეც“.

ირინე მჭედლიძე

არსებობს გადმოცემა, როდესაც ბუდუ მდივანი დასახვრეტად გაამზადეს მას ბოლო სიტყვა შესთავაზეს: „დასახვრეტი კია არა ოთხად ვარ გასაგლეჯი ის არაკაცი კაცად რომ ვაქციეო“.
მაგრამ არც ის უნდა დაგვავიწყდეს, რომ გენუის კონფერენციიდან დაბრუნებულმა ბუდუ მდივანმა პირადად მოითხოვა საქართველოს კათალიკოს პატრიარქის უწმინდესისა და უნეტარესის, ნეტარხსენებული ამბროსი ხელაიას დაპატიმრება.

ბუდუ მდივანმა, მშობლიური პარტიის დავალებით, საქართველოს სხეულს ჩამოათალა მისი ორგანული, განუყოფელი ნაწილი ჰერეთი: 1921 წლის 5 ივლისს ქ. თბილისში ჩატარდა საქართველოს სსრ-სა და აზერბაიჯანის სსრ რესპუბლიკების წარმომადგენელთა კონფერენცია, რომელზეც განიხილეს სასაზღვრო ზოლის საკითხი. ამავე წლის 15 ნოემბერს კი საქართველოს სსრ და აზერბაიჯანის სსრ რესპუბლიკების საზღვრების თაობაზე შეთანხმებას ხელი მოაწერეს საქართველოს სსრ რევკომის ცენტრალური აღმასრულებელი კომიტეტის თავმჯდომარემ ბუდუ მდივანმა და აზერბაიჯანის იმავე უწყების თავმჯდომარემ მურხატარ გაჯიზადემ. ამ შეთანხმების თანახმად ზაქათალის ოლქი (ყოფილი ჭარ-ბელაქნის სამხედრო ოლქი), ყარა გარეჯის საძოვრები აზერბაიჯანს გადაეცა.

ასევე არ შერჩა საქართველოს ცოდვა სადისტ ლევან ღოღობერიძეს, რომელმაც ასეთი რამ განაცხადა სიამაყით: «Вы знаете, товарищи, что в Грузии дворянство составляет 6 процентов населения. Это необыкновенный процент, которого нет ни в одной другой стране. Даже в Польше, стране панов, число дворян достигает 4 процентов. Мы должны сократить в Грузии процент дворянства» – Леван Гогоберидзе. შთამომავლობაც მისეული დარჩა ქართველთთა ამ სისხლისმსმელს.

არანაკლები ბოროტება ჩაიდინა მან ბოლშევიკ ოკუჯავების ოჯახის მიმართ, ამოწყვიტეს მთელი ოჯახი, 8 შვილიდან დახვრეტას გადაურჩა 2 მცირეწლოვანი შვილი.
ძნელია ამის წამკითხავი ადამიანი, თუ ის მართლა ადამიანია, არ შეძრწუნდე და კიდევ ხოტბას ასხამდე გაუგონარი ბოროტების უსტაბაშს!

და საერთოდ, იმ უკიდეგანო ბოროტების იმპერიაში დასახვრეტი და დასაჭერი რომ აღარ დარჩათ, ადამიანის სისხლს დაჩვეული ბოლშევიკები ერთმანეთს დაერივნენ და ამით დაიურვეს სისხლის წყურვილი!

საქართველოში ბოლშევიკების შემოთახსირებას, ვერც საქართველოს მართლმადიდებლური ეკლესია გადაურჩა. გაწყვიტეს ათასობით სასულიერო პირი, გაძარცვეს საეკლესიო ხაზინა, სიწმინდეები და ეს ხდებოდა რუსეთის იმპერიის მოშიმშილე რეგიონების მაცხოვრებელთა „დასახმარებლად“. რაც ერთმორწმუნე მეფის რუსეთმა დააკლო საქართველოს ეკლესიას, ის ბოლშევიკებმა დაუმატეს. ამ პერიოდში გაიძარცვა და დაიხურა ასეულობით ეკლესია-მონასტერი. ათასობით მოქმედი ტაძრიდან დახურვას გადაურჩა მხოლოდ თხუთმეტიოდე. და ისინიც შევიწროებულნი და დამცრობილნი.

საფლავებიდან იღებდნენ წმინდანთა ძვლებს, შეურაცხყოფდნენ და ბილწავდნენ. იმ დროისათვის ქუთასიში კაცობრიობის ისტორიაში არგაგონილი სისასტიკე და უგნურება მოხდა. სტალინელმა ბოლშევიკებმა საფლავებიდან ამოიღეს და გაასამართლეს (?!) წმინდანების დავით და კონსტანტინე მხეიძეების ძვლები, ორი კვირის განმავლობაში დასჭყაოდნენ – თუ წმინდანები ხართ თავი იმართლეთო (?!).

გააბრიყვეს მოსახლეობის ერთი ნაწილიც, არ შეიძლება მღვდლის მიერ წესაგებული მიცვალებულის საფლავში გაჩერებაო და მიცვალებულთა ნეშტები კომუნისტურ სასაფლაოზე სასულე ორკესტრის თანხლებით გადაასვენებინეს (?!). ბოლშევიკებმა ქართული ეკლესიები გადააქციეს აბანოებად, საწყობებად, ცხოველთა სადგომებად, თეატრებად და საკონცერტო დარბაზებად.

ყოველივე ამ უბედურების მომტანს კი დღეს კვლავ მისტირის სულთახსირი, გადაგვარებული და ღმერთგამწყრალი ვაიქართველი.
სტალინის უშუალო ხელმძღვანელობით საქართველოში შეიქმნა ავტონომიები, რომლებიც საქართველოს დღესაც სისხლიდან სცლის.

კიდევ ერთხელ მივუბრუნდეთ უბედურ ბუდუ მდივანს ავტონომიების შესახებ: „დროის ამ მონაკვეთში, ცხინვალის რაიონში, და თავად ცხინვალში, ოსი საერთოდ არ მოიხსენიება. 1914 წელს რუსეთის იმპერიაში ჩატარებული კამერალური აღწერის თანახმად მხოლოდ ჯავის რაიონის მთიან ნაწილში 28 ოსი ოჯახია ფიქსირებული. მდგომარეობა მკვეთრად იცვლება 1922 წლიდან. 1922 წლის დასაწყისში სტალინი მოსკოვიდან საქართველოში ბოლშევიკების თავკაცს ბუდუ მდივანს ურეკავს და აცნობებს, რომ გადაწყდა ოსებისათვის ავტონომიური ოლქის შექმნა და დედაქალაქის შერჩევას ავალებს. 1922 წლის ზაფხულში განმეორებით ურეკავს ბუდუ მდივანს და უმოქმედობას უსაყვედურებს. ბუდუ მდივანი ატყობინებს, რომ დედაქალაქის შერჩევა ჭირს, რადგან ოსები ძირითადად მთებში ცხოვრობენ. ერთადერთი მსხვილი დასახლებული პუნქტი ცხინვალია, მაგრამ იქ თითო-ოროლა ოსური ოჯახი თუ მოინახება“. მიუხედავად ამისა, სამხრეთ ოსეთის ოლქი მაინც შეიქმნა. შემდგომი პერიოდი მოიცავს ოსების მასობრივ ჩასახლებას ცხინვალის რაიონიდან ბორჯომის მთელ ხეობაში, ვიდრე ბაკურიანამდე ჩათვლით“
ბიძინა სავანელი, პროფესორი

როგორც ვხედავთ ამ ძაღლთაპირის მიზანი იყო საქართველის ნაკუწებად ქცევა. ამის შესახებ საკმარისია გავეცნოთ ინგუში ისტორიკოსის სულთან ხამშიევის ნაშრომს, რომლიდანაც მოვიყვანთ ქართველთყლაპია სტალინისა და ორჯონიკიძის მიმოწერიდან წერილებსა და დეპეშებს:

Письмо Г.К. Орджоникидзе
И.В. Сталину
.
9 сентября 1925г.

Дорогой Сосо!

Самый модный вопрос в данный момент в Грузии – это автономия Мингрелии. Застрельщиками являются несколько никому не известных мингрельцев, плюс несколько человек коммунистов, плюс часть меньшевиков, с оружием в руках боровшихся против нас в дни августовского восстания. Вся мингрельская интеллигенция, а о грузинской нечего и говорить, решительно против. Что касается крестьянства, оно пока в это не втянуто. Гнездом автономистов являются Зугдиди. Н-Семаки решительно против, по крайней мере, так уверяет Гегечгори. Грузинской интеллигенцией это рассматривается как интрига Москвы, стремящейся к расчленению Грузии. Упорно муссируются слухи, что ты за автономию Мингрелии. Это результат твоих разговоров с Бахтадзе и Картвелишвили. Они рассказали в Зугдиди, что ты будто бы за. Это здорово подбодрило сторонников и запутало кое-кого из коммунистов. Оказывается, в Зугдиди имеется нежелательная группа автономистов, с ней связаны некоторые коммунисты. Мы решили автономистов разогнать. Меньшевиков, участников этой группы, выслать из Грузии. В печати повести решительную компанию против автономии.

Сегодня Гегечгори поместил в «Коммунисте» мордобойную (так в оригинале – НГ) статью. Для крестьянских районов Мингрелии, не понимающих грузинский язык, допустить ведение делопроизводства в сельских советах на мингрельском языке, также в суде. Автономия в Мингрелии поставит против нас всю Грузию и разрушит Абхазию. Было бы очень хорошо, если бы ты сказал два слова против, поскольку болтают о поддержке с твоей стороны. Я всем говорю, что ты ничего подобного не говорил.
Письмо И.В. Сталина
Г.К. Орджоникидзе.
17 сентября 1925г.

Жалею, что шутки о Мингрелии приняты всерьез легковерными товарищами. Можешь заявить от меня, что я не высказывался и не намерен высказываться в пользу автономии Мингрелии. Можешь заявить об этом в форме, в какой найдешь целесообразным. Насчет Осетии поговорим по приезде.
(Стиль, орфография и пунктуация сохранены. – С.Х.)

კერპთაყვანისმცემლები გაჰკივიან „სტალინი უბადლო მცოდნე იყო რუსული ენისაო“, ზემოთ მოყვანილი კი საპირისპიროს ღაღადებს…
ადამიანთა მოდგმის მოძულე სტალინის შიზოფრენიას შეეწირა საბჭოთა იმპერიის უღელქვეშ მგმინავი ათეულობით ერის მილიონობით შვილის სიცოცხლე. 1921 წლიდან -1953 წლამდის სასამართლოს გადაეცა 7 867 030 ადამიანი. სასჯელი მიესაჯა 5 533 570 კაცს, დაიხვრიტა 1 012 110.

სტალინის მსახვრალი ხელი ვერ ასცდა საბჭოური იმპერიის საპყრობილეში გამომწყვდეულ ათობითი ეროვნების შვილებს: გადაასახლეს 172000 კორეელი, 905 000 გერმანელი, 400 000 ჩინელი, ინგერმანდიელი, ბერძენი, გერმანიის მოკავშირე სხვა სახელმწიფოების ეროვნებები, 101 000 ყალმუხი, 70 000 ყარაჩაელი, 685 000 ჩეჩენ-ინგუში, 37 000 ბალყარელი, 191 000 ყირიმელი თათარი. სასამართლოებისა და სამხედრო ტრიბუნალების მიერ გასამართლებულთა საერთო რიცხვი 1941-1953 წლებში შეადგენს 1 1925 382 ადამიანს.

„ამ გაუგონარი რეპრესიების შესახებ გადმოგვცემს ალ. სოლჟენიცინი: „რევოლუციამდელ რუსეთში სიკვდილით ისჯებოდა დაახლოებით 17 კაცი წელიწადში“. ეხლა მოვუსმინოთ „ჩეკას“ ანგარიშს, რომელსაც აბარებს მთავრობას თავისი „რევოლუციური მუშაობის“ შესახებ 1918-1919 წლებში (ვ. ი. ლენინის მმართველობის წლებში). ისინი ბოდიშობენ, რომ გასამართლების გარეშე ყოველთვიურად მხოლოდ ათასზე მეტ კაცს ხვრეტდნენ. საანგარიშო მოხსენების სახით ეს წიგნი ჩეკამ გამოსცა 1920 წელს და ინახებოდა არქივში. ჩეკას ამ წიგნით თავისი ერთგულების გამოჩენა აინტერესებდა მთავრობის წინაშე. მაგრამ რა ძვირფას მასალას აწვდის იგი მომავალ ისტორიას თავისი მხეცობის შესახებ, ამაზე ალბათ არც დაფიქრებულა. რა თქმა უნდა, თვეში ათასი კაცის მოსპობა გაუგონარი ბარბაროსობაა, მაგრამ თუ ავიღებთ სტალინური ტერორის მძვინვარე წლებს (1937-1938 წწ.), ეს ციფრი უკვე ისეთ დონეს აღწევს, რომ მსოფლიო ისტორიაში ძნელია იპოვო მშვიდობიანი ხალხის ჟლეტის სხვა ამგვარი მაგალითი. აღნიშნულ ორ წელიწადში დახვრეტილთა რაოდენობა რომ გავყოთ თვეებზე, მივიღებთ 40-ათასზე მეტ დახვრეტილ კაცს ყოველ თვეში!!!

ამასთან დაკავშირებით მე გაგახსენებთ, რომ შუა საუკუნეების, ყველასათვის ცნობილი ინკვიზიცია, სიმკაცრის წლებში მხოლოდ ათამდე კაცს სპობდა თვეში. აბა დაუკვირდით, რამდენად გაუსწრეს წინ კომუნისტებმა ინკვიზიტორებს მშვიდობიანი ხალხის ხოცვა-ჟლეტაში. მაშასადამე, თუ ინკვიზიცია თვეში სპობდა 10-მდე კაცს, კომუნისტებმა ჯერ იგი 1000-მდე გაზარდეს, ხოლო შემდეგ თვეში 40-ათასს გადააჭარბეს. ამასთან, ინკვიზიცია სიკვდილით სჯიდა მხოლოდ იმ პირებს, ვინც ებრძოდა სახელმწიფოში გაბატონებულ კათოლიკურ სარწმუნოებას. კომუნისტები კი, ლენინურ-სტალინური ტირანიის წლებში, ადამიანებს იჭერდნენ, ხვრეტდნენ, ანდა ციმბირში ასახლებდნენ მარტო იმისათვის, რომ იგი იყო ნათავადარი ან მღვდელი, ხოლო ხშირად უწიგნურ გლეხსაც არ ინდობდნენ შიმშილის გრძნობის გამომჟღავნებისათვისაც კი…“ (ალ. სოლჟენიცინი, ამერიკის პროფკავშირების წინაშე წარმოთქმული სიტყვიდან).

(მიხეილ მჭედლიშვილი „საქართველო ბოროტების იმპერიის
500-წლოვან მარწუხებში“)

საქართველოში განხორციელებული ხოცვა-ჟლეტის შესახებ ბატონ მიხეილ მჭედლიშვილს თავის წიგნში მოჰყავს ამონარიდები ალ. პაპავას წიგნიდან: „1936-37-38 წლებში 2,5 მილიონიანმა საქართველომ 268-ათასი ადამიანის მსხვერპლი გაიღო, ამასთან, დიდი ნაწილი საზოგადოების ნაღები იყო. შეადარეთ: მთელ ევროპაში 400 წლის მანძილზე, როცა იქ ინკვიზიციის კოცონი გიზგიზებდა, მხოლოდ 80-ათასამდე ე. წ. ერეტიკოსი აწამეს. საქართველოში კი 2,5 მილიონმა მოსახლეობამ სამი წლის ანძილზე 268- ათასი ადამიანი დაკარგა.

სტალინის უგუნური თაყვანისმცემლები ასეთ სისულელესაც კი როშავენ, თითქოს სტალინმა ბევრი რამ არ იცოდა, მას იაგოდა, ეჟოვი და ბერია ატყუილებდნენო. ჭეშმარიტად რა უბადრუკი არგუმენტია! ჯერ ერთი, რა გენიალური ხელმძღვანელი ხარ, თუ მილიონებს გიხვრეტენ და შენ ეს არ იცი; მეორეც, რა ხელქვეითები გყავს ისეთები, რომლებიც არაფერს გეკითხებიან და თვითნებობენ.

არა, ბატონებო, სტალინმა ყველაფერი იცოდა, ყველაფერი მისგან მოდიოდა და, უწინარეს ყოვლისა, გლობალური ტერორის პირდაპირი და უშუალო ავტორი, ორგანიზატორი, გამტარებელიც და თეორეტიკოსი თვით იყო. რასაკვირველია, ყოველი ცალკეული პიროვნების დაპატიმრებისა და დახვრეტის სანქციას სტალინს არ თხოვდნენ, მაგრამ მასობრივი რეპრესიების აუცილებლობა მისი თეორიიდან მოდიოდა და მისი დირექტივებიდან გამომდინარეობდა, ხოლო ზოგიერთების დასჯის შესახებ განკარგულებას პირადად იძლეოდა. ასეთებს შორის იყვნენ ბ. მდვიანი და მ. ტოროშელიძეც სხვა მრავალ მოღვაწეებთან ერთად…“ (ალ. პაპავა, იქვე).

დღეს, როდესაც ჩვენი სამშობლო ისევ სიკვდილ-სიცოცხლის გასაყარზე დგას და რუსეთის მოდერნიზებულ ველიკოდერჟავულ იმპერიასთან პირისპირ შთენილისთვის ჰაერივით საჭიროა მსოფლიო საზოგადოების თანადგომა და მხარდაჭერა, საქართველოში კვლავ დაძრწის აჩრდილი სტალინისა.

დღეს, როდესაც სტალინის მიერ განადგურებული, რეპრესირებული და გენოციდგამოვლილი ხალხების მხარდაჭერასა და თანადგომას საქართველოსთვის გადამწყვეტი მნიშვნელობა აქვს, ერთი ორომტრიალი აქვთ ატეხილი კერპთაყვანისმცემელ სტალინელებს, ამ ხალხს საკუთარი ერი ფეხებზე ჰკიდიათ და სტალინისაგან გაუბედურებული ხალხების ტრაგედიები ხომ ჩირადაც არ უღირთ!

გაიხსენეთ სტალინის მიერ შიმშილითა და ცეცხლით განადგურებული 7 მილიონი უკრაინელი, ამას დამატებული რეპრესირებულთა რაოდენობაც!

გაიხსენეთ სტალინის მუხანათობა ფინელი ხალხის მიმართ, რომელსაც უამრავი ადამიანის სიცოცხლე და ამ ქვეყნის ტერიტორიები შეეწირა!

გაიხსენეთ სტალინ-ჰიტლერის ჩადენილი დანაშაული პოლონელი ხალხის წინაღმდეგ, კატინში სტალინის მიერ ამოხოცილი 20 000 პოლონელი ოფიცერი. ააჯანყებული ვარშავისადმი ღალატი და გერმანელებისადმი ხელშეწყობა პოლონელების ხოცვა-ჟლეტაში!
გაიხსენეთ ბალტიისპირეთის ქვეყნების დაპყრობა და ამ ხალხების ინტელექტუალური პოტენციალის ამოწყვეტა, მესაკუთრეთა კლასის განადგურება!
გაიხსენეთ დღესაც ჩრდილოელ დათვთან მარტოდ-მარტო მორკინალი ჩვენი კავკასიელი ძმები, რომელთაც გაუგონარი, კაცთა მოდგიმსათვის არ ნახული და არ გაგონილი უბედურება დაატეხა თავს მსოფლიოს ხალხთა “მამამ და მარჩენალმა” სტალინმა!
ყველა ამ ხალხებს სტალინის სახელის ხსენება კვლავ უხსნის სამარადჟამოდ მოუშუშებელ ჭრილობებს.
ჩვენთან კი საქართველოში ისევ დაძრწის აჩრდილი კაცობრიობის ჯალათად მოვლენილი სტალინისა.
ეს სირცხვილია საქართველოსი, ეს სირცხვილია ქართველი ერის!
ეს კათაკმევლები და კერპთთაყვანისმცემლები ეთაყვანებიან იმ კაცს, რომელსაც საკუთარი დედაც კი არ უყვარდა და რომელსაც საკუთარი დედაც არ სწყალობდა.
ოცდაათიან წლებში, როდესაც სტალინი საქართველოში ჩამოვიდა, შეხვედა დედას, დედამ ჰკითხა: შვილო რად მუშაობ კრემლში?
- მე მეფის თანამდებობაზე ვმუშაობ – უპასუხა სტალინმა.
- ყველასათვის უკეთესი იქნებოდა შენ რომ მღვდელი გამხდარიყავი - მიუგო კეკემ.
არ აპატია სტალინმა საკუთარ დედას ეს სიტყვები და მის დაკრძალვაზეც არ ჩამოსულა. როგორი ზნეობის ქალიც არ უნდა ყოფილიყო კეკე, მის სულიერ სიმაღლეზე მეტყველებს ის, რომ ეულად დარჩენილი, მოხუცი ქალი არ ღებულობდა ბოლშევიკების მიერ დანიშნულ პენსიას.

კეკეს უნდოდა მისი შვილი სასულიერო პირი გამოსულიყო, სურდა ემსახურა საკუთარი ხალხისათვის, მაგრამ სოსომ ეშმაკის გზა აირჩია, აირჩია ბარაბას გზა და ამ გზით მავალი უკან მოძმეთა სისხლსა და ძვლებს ტოვებდა.
ორგულება, ცბიერება, გაუტანლობა, ღალატი, არაკაცობა გახდა მისი ცხოვრების მამოძრავებელი სულისკვეთება. საკუთარი წინსვლისა და კარიერისთვის არაფერს ერიდებოდა, რაც კი არაადამიანური იყო. ავგულება მისი სულის განუყრელ ნაწილად იქცა. გულქვა და ბოროტი რომ იყო ის ამას თვით აღნიშნავდა:
- „სოსო, ამ არსებამ შეარბილა ჩემი ქვის გული. იგი მოკვდა და მასთან ერთად, უკანასკნელი, თბილი გრძნობა ადამიანთა მიმართ“- უთქვამს მას თავისი პირველი ცოლის დაკრძალვაზე მისი სიყრმის ამხანაგისთვის, იოსებ ირემაშვილისთვის (იოსებ ირემაშვილი, „სტალინი და საქართველოს ტრაგედია“ (გერმანულ ენაზე) 1932). სწორედ ეს იოსებ ირემაშვილი გერმანიაში გამოცემულ თავის წიგნში წერს, რომ სტალინის დედაც და მამაც ოსები იყვნენო.

ჭეშმარიტებას უფრო მეტი ნათელი რომ მოეფინოს საჭიროდ ჩავთვალეთ სტალინის ქალიშვილის, მისი პირმშოს აზრიც იცოდეს ქართველმა საზოგადოებამ საკუთარ მამაზე. აი, რას წერს ქალბატონი სვეტლანა ალილუევა:
როგორი აუტანელი უსამართლობაა – გძულდეს საქართველო და ყველა ქართველი მხოლოდ იმიტომ, რომ ეს „სტალინის სამშობლოა“!
საქართველო – ეს ძველი ქრისტიანული ქვეყანაა, დღესაც ისეთივე, როგორიც მრავალი საუკუნის წინ.

სტალინმა თავისი სამშობლო ადრეულ სიჭაბუკეშივე მიატოვა, მიეტმასნა რუსეთის სოციალ-დემოკრატებს, წავიდა ჩრდილოეთში, მრავალჯერ მოხვდა გადასახლებაში ციმბირში და სამუდამოდ შეიყვარა რუსეთი და რუსები, რამეთუ მას ძალა-უფლება უყვარდა და სურდა ყოფილიყო ძლიერი. საქართველოს დახვეწილი არტისტული კულტურა მას სიცოცხლის მოლომდის სძულდა, ემოციური, რაინდული ქართველები მას გულზე არ ეხატებოდა, მას სჭირდებოდა ძლიერები და ცინიკურები, რათა გაემარჯვა. სიმღერის, ცეკვისა და ღვინის ქვეყანა კი სხვა ჯიშის ადამიანებს შობდა“.

სვეტლანა ალილუევა, ფრაგმენტი წიგნიდან „შორეული სიმღერა“

მამისგან განსხვავებით ის სულაც არ თვლიდა თავს რუსად:

„-უკვე ოცდაათიწელია რაც ამერიკის მოქალაქეობა მაქვს. არ მსურს რუსულად ლაპარაკი. მე ყოველთვის მძულდა რუსეთი, საბჭოთა რუსეთი. მე არასდროს დავბრუნდები რუსეთში, რაც არ უნდა ბევრი ილაპარაკონ ამის შესახებ. მე არ ვარ ეთნიკური რუსი“.

სტალინის ქალიშვილი სვეტლანა ალილუევა: „მე ყოველთვის მძულდა საბჭოთა რუსეთი”

ქალბატონი სვეტლანა შესაშური სამართლიანობით აღწერს სტალინის ოჯახსა და იქ გამეფებულ ძალმომრეობას:
„ოჯახში, სადაც მე გავიზარდე, ყველაფერი არანორმალური და დესპოტური იყო, დედის თვითმკვლელობა კი იყო ნათელი სიმბოლო უსასოებისა. გარშემო კრემლის კედლები, სახლში, სკოლაში, სამზარეულოში საიდუმლო პოლიცია. გამოფიტული, გამძვინვარებული ადამიანი, ძველი კოლეგების, მეგობრების, ახლობლებისა და მთელი სამყაროსაგან კედელ აღმართული, თავის თანამეინახეებთან ერთად ქვეყანა აქცია საპყრობილედ, სადაც ისჯებოდა ყოველივე ცოცხალი და მოაზროვნე. ადამიანი, რომელიც იწვევდა შიშსა და სიძულვილს მილიონობით ადამიანში – ეს ჩემი მამაა… ოცი წელი მე ვიყავი მოწმე საკუთარი მამის განადგურებისა და ყოველ ცისმარე დღეს თვალს ვადევნებდი თუ როგორ ტოვებდა მას ყოველივე ადამიანური და ის თანდათანობით იქცეოდა საკუთარი თავისავე შავ მონუმენტად… მაგრამ ჩემს თაობას ასწავლეს აზროვნება, რომ ეს მონუმენტი თვით არის კომუნიზმის დიადი იდეალების განსხეულება, მისი ცოცხალი განსახიერება“

ფრაგმენტი წიგნიდან „მხოლოდ ერთი წელი“

ყოველივე ამის შემდეგ კი გამოდგება მონური სულის, მახინჯი ფსიქიკის ათასი ჯურის ნაძირალა და მინც თავისას ამტკიცებს – სტალინი დიდი ჰუმანისტი, ჩაგრულთა ქომაგი და მხსნელი იყოო!

სტალინისა და სტალინიზმის აპოლოგეტი ქართული გაზეთი “ასავალ-დასავალი“ დაარსების დღიდანვე ეწევა სტალინის პიროვნების კულტისა და სტალინიზმის პროპაგანდას. ეს გაზეთი თავისი ყოველი ნომრის ფურცლებზე ათავსებს სტალინის მადიდებელ პუბლიკაციებს. თუ ვინმე თავის სამართლიან გულისწყრომას გამოთქვამს, რედაქცია მაშინვე პრესის თავისუფლებას იშველიებს ფარად და მახვილად, დემოკრატიის მონაპოვარი ხომ საჯაროობა და სიტყვის თავისუფლებაა-ო და ამით მალავს თავის შავ-ბნელ მიზნებს. თუმც გასაკვირი არაფერია, აქ, ამ გაზეთში კომსომოლის სული ბუდობს დღესაც. ამ გაზეთის ფურცლებზე თავი მოუყრია ძველ კომუნისტებს, კომსომოლებს, მოქკავშირელებს…
გამიზნულად და მიზანმიმართულად მიმდინარეობს სტალინის პიროვნების რეანიმაცია, და ეს ყოველივე ისე ყინულეთიდან მომდინარეობს, ამ საქმეში ჩართული ათასი ჯურის მამაძაღლი და არაკაცია. ამ საქმეში ჩართულია ასევე ცრუ სამღვდელოებაც, ლამისაა წმინდანად შერაცხონ მილიონობითი ადამიანის სისხლის მსმელი სტალინი.

კათაკმევლები აღშფოთებას ვერ მალავენ, აქაოდა ქურდულად, ვერაგულად, ღამით აიღო მიშამ სტალინის ძეგლიო. იმას კი ივიწყებენ, რომ სწორედ სტალინი და მისი დამქაშები ღამ-ღამობით აუბედურებდნენ მილიონობით ადამიანს, აგზავნიდნენ მოუსავლეთში, საკონცენტრაციო ბანაკებში…
ბოლშევიზმმა და სტალინიზმმა დედამიწის ერთ მეექვსედ ნაწილზე გადააგვარა და გახრწნა საზოგადოება, ცხოვრების წესად და კანონად აქცია თვალთმაქცობა, მლიქვნელობა, დასმენა-მაბეზღარობა, შური და გაუტანლობა, ორპირობა და გაიძვერობა, რისგანაც თავი დღესაც ვერ დაგვიღწევია.

სტალინმა აღასრულა თავის დანაპირები: დღესაც ხნავენ საქართველოს წაღმა – უკუღმა!

სტალინი ისტორიული მოვლენაა, ისტორიის საკუთრებაა, გენიალური მხედართმთავარი, დიდი ბელადია და ასე შემდეგ, და ასე შემდეგ… ამგვარ სისსაძაგლეებს ყოველ დღე კითხულობს კაცი ამ გაზეთის ფურცლებზე.

ყოვლისმცოდნე და ყოვლისგამრიგე სტალინელებო, ისტორიის საკუთრებაა მისი ნომერ პორველ მტრად შერაცხული ჰიტლერიც, რომლის დაბადების დღეზე 1939 წელს სტალინმა ასე ადღეგრძელა ფიურერი – „მინდა ისე ვუყვარდე ჩემს ხალხს, როგორც ფიურიერი თავის ხალხს“-ო. დიახ, ისტორიის საკუთრებაა ჰიტლერიც, მაგრამ გაბედოს გერმანიის, გერმანულენოვანი ქვეყნის, ევროპის რომელიმე ქვეყნის გაზეთმა და ოდნავი სიმპათია გამოამჟღავნოს თავის ფურცლებზე კაცობრიობის მეორე დაუძინებელი მტრის მიმართ და რა დღესაც დააყრის დასავლური დემოკრატია იმასაც ვიხილავთ, საქართველოში კი ყველაფერი დაშვებულია, ყველაფერი მისაღებია, გარდა ჭეშმარიტი ეროვნულისა!
ცნობისათვის: ამ ორ ნაძირალას ერთმანეთი ჯერ კიდევ 1913 წელს გაუცვნიათ ვენაში. ხედავთ მონათესავე სულებს შორიდანვე უცვნიათ ერთურთი.

დღეს გერმანელს, ავსტრიელს ჰიტლერის სახელს რომ უხსენებ საშინელ დღეში ვარდებიან, უსაშველო სირცხვილის გრძნობა ეუფლებათ. საქართველოში კი არსებობს ვინმე გრიშა ონიანი, რომელიც ყოველგვარი სირცხვილის ქეჯნის გარეშე აცხადებს: „თუ ვინმე აიღებს სტალინის უკანასკნელ ძეგლს, მე პოლიტიკურ თავშესაფარს ვთხოვ ცხინვალს“-ო.

ისტორიის დეპოში, ავადმოსაგონარი დროის ღრიჭოში ჩარჩენილი გრიშა ძია ამ მანქურთების ამქრის მებაირახტრეა, მას არ ანაღვლებს მისი კუმირის მიერ სამშობლოს სხეულიდან ამოკვეთილი სასიკვდილოდ მოფართხალე შიდა ქართლი, გული კი მაინც საქართველოს ყასაბი ჯაყოებისაკენ მიუწევს!

აი, სად მჟღავნდება ამ ხალხის ნამდვილი სახე და სული, მიდის იქ, იმ ძირძველ ქართულ მიწაზე, საქართველოს გულში, რომელიც სწორედ სტალინმა ამოგლიჯა სხეულიდან ჩვენს დედა-სამშობლოს და დღეს იქ ოსი ჯაყოს შთამომავლობა ბოგინობს!
მეორე “ქართულად მოაზროვნე“ და საქართველოს დიად მომავალზე „დამაშვრალ“ მსახიობ-მეცნიერ ზურაბ ქაფიანიძეს ასეთი ხვაშიადი ჩაუდევს გულში – ეს ხელისუფლება რომ წავა, მაშინ აღვადგენ სტალინის ძეგლას-ო.
ღმერთმა არ შეგასწროთ საქართველოში სტალინის ძეგლების ხელმეორედ აღმართვა!
ღმერთო, დაიფარე საქართველო მისი მეორედ მოსვლისაგან!

აღშფოთებულან ქვებუდნები და ქვეგამხედვარენი – ეს რა ჩაიდინა, სტალინის ძეგლი დაანგრიაო, თითქოს ამ ბოლო ორი ათწლეულის მანძილზე აღასშფოთებელი და საგანგაშო არაფერი მომხდარიყოს ჩვენს ქვეყანაში. თითქოს გუშინ არ ყოფილოყო, როს ახლადფეხადგმულ საქართველოს ქაშუეთის ქონგურებიდან ჭურვები დაუშინეს. მაშინ ხომ შამპანურების ბათქებით აძევებდნენ სამშობლოდან საქართველოს უკანასკნელ ჭირისუფალ ზვიად გამსახურდიას.

აშკარა და უცილობელი ჭეშმარიტებაა – ყველა ის მანქურთი, რომელიც დღეს საქართველოში სტალინის ძეგლის გადმოყირავებას მისტირის, ის ორჯონიკიძის მე-11 არმიის ჯარისკაცია, მან გამოკრა სასხლეტს თითი და შუბლი განუგმირა ლევან რაზიკაშვილს, დიდი ვაჟას ძეს! მან აუგო წესი წმინდა ილია მართლის დისწულს კოხტა აფხაზს, მან მოუსწრაფა კოჯორსა თუ ტაბახმელაში ლამაზი სიცოცხლე მარო მაყაშვილს! მან აცუა ჯუარს საქართველოს სულიერი მწყემსი კეთილი ნეტარხსენებული ამბროსი ხელაია, მან დაცხრილა შოროპნის გზაზე ვაგონებში გამომწყვდეული მამულიშვილები და სისხლის ღვარცოფით გადალეკა ქართული მიწა!

მას, ვინც დღეს კვლავ ავადსახსენებელი სტალინის სახელს მისტირის, ხელები აქვს გასვრილი ახმეტელის, მიქელაძის, ტიციანის, ჯავახიშვილის და ასიათასობითი ნამდვილი ქართველის სისხლში, ის არის სტალინური ტროიკის წევრი!
ეს ის ხალხია, რომლებმაც აქტიური მონაწილეობა მიიღეს საქართველოს მეორე რესპუბლიკის დამხობასა და განადგურებაში, ან კიდევ სიხარულით შეხვდნენ მკვდრეთით აღმსდგარი საქართველოს ხელმეორედ დასამარებას!
ეს ის ხალხია, ვინც თბილისის აეროპორტში ფიანდაზები დაუფინა მოსკოვიადან რკინის ფასკუნჯით ჩამოფრენილ დემონთკრატ შევარდნაძეს!

ეშმას ნაშირეთა ამ კასტამ გადასწვა კოლხური კოშკი!
ამ ხალხმა ქაშუეთის ქონგურებიდან ჭურვები დაუშინა ახლადფეხადგმული საქართველოს თავისუფალ სახელმწიფოს!
ეს ის ხალხია, რომლის სულიერი შთამომავლები საქართველოს მორიგ სასჯელად და დავსდატეხილ უბედურებად მოევლინა! ვარდოსნები ამ წუთებშიაც გუდავენ სულთმობრძავ საქართველოს!

გასაკვირი და უცნაური, ბედის დაცინვა კი ის არის, რომ „პროვინციულ ფაშიზმთან“ მებრძოლი ორთოდოქსი ბოლშევიკის შევარდნაძის ინკუბატორში შობილმა სააკაშვილის ხელისუფლებამ აღგავა პირისაგან მიწისა სტალინის უკანასკნელი კერპები. მაგრამ, როგორც სჩანს ამგვარებიც ხდება კაცობრიობის ისტორიაში, ერთი ბოროტება, საკუთარი თავის კეთილშობილად წარმოჩინებისთვის, ებრძვის თავის ტყუპისცალ მეორე ბოროტებას. თურმე ასეც სჩვევია კახპა ისტორიას, ვინ გაიგებს მის კაპრიზებს?!

განა ეს ხელისუფლება ახალი დემონთკრატიული მეთოდებით არ ანადგურებს ყოველივე ქართულსა და ღვთიურს?

ბევრი რამ აკავშირებს ერთმანეთს სტალინსა და სააკაშვილს – საქართველოს სიძულვილი, ამ საკითხში კი მცირედი განსხვავებაა მხოლოდ – სტალინი ღიად და აშკარად გამოხატავდა ამას, მიშა კი ფლიდია და ფარავს. სტალინმა 1922 წელს შექმნა „სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქი“, 2007 წელს კი მიშას პარლამენტმა შექმნა “სამხრეთ ოსეთის ადმინისტრაციული ერთეული”, რომლის სათავეში ჩააყენა თავისიანი, 1989-1991 წლებში ქართველთა სისხლში ნაბანავები რუსეთის მოქალაქე დიმიტრი სანაკოევი. 

საქართველოს დღევანდელი „საჭეთმპყრობელი“ ქართულ მიწაზე მდგარ ყოველ ძეგლში მის მოწინააღმდეგეს ხედავს, შიში აქვს, ავადმყოფური შიში, გარდაცვლილების შიში. იგი ავადაა, სწორედ ისეთივე შიშით, როგორიც ჯუღაევს სჭირდა.
„დემოკრატი“ სააკაშვილი, სწორედ რომ სტალინისეული მეთოდებით, უზნეო ინტრიგებით მართავს ქვეყანას, სხვაობა მათს შორის გვარსა და სახელშია მხოლოდ.

ეს სტალინისტები სდუმდნენ, როდესაც სააკაშვილი დაერია დავით აღმაშენებლის, ილია ჭავჭავაძის, მემედ აბაშიძის ძეგლებს. ხმა არ ამოუღიათ, როდესაც თბილისში ალიევის ძეგლი წამოჭიმეს.

სულთმობრძავი, სასომიხდილი და გონდაკარგული ბორგავს დღეს საქართველო, დაჩეხილ-დანაკუწებული სისხლისაგან იცლება!

არ სცალია დღეს საქართველოს ძეგლებისათვის, ეშმა ეპოტინება გლობალისტურ სარეცელზე შეგდებულ ჩვენს მამულს, ათასგვარი ანესთეზიებით აძინებენ საღათას ძილით, რათა არ მოვიდეს გონსა და არ მოიხედოს სააქაოსკენ, არ გადაუძახოს ეს სისხლისმსმელი წურბელები ისტორიის სანაგვეზე.

მონური სულისა და ფსიქოლოგიის ვარლამ არავიძეები, დოქსოპულოები კი მისტირიან შავ-ბნელ წარსულსა და მყრალ კერპებს.

ჩვენ კი ასე დავასრულებთ ჩვენს წერილს – ის, ვინც დღეს კვლავ შესტრფის, შენატრის სტალინს, ის სტალინიზმის და ბოლშევიზმის აპოლოგეტი –საქართველოს მტერი და მოღალატეა!
ერთხელ და სამუდამოდ ბოლო უნდა მოეღოს ქართველთ ცრემლის დენას! დადგა დრო, ყველას და ყველაფერს თავისი სახელი ეწოდოს, სამუდამოდ დაიმსხვრეს კერპები და საქართველოს ხსოვნიდან ამოიშანთოს ყალბი გმირები!

ჭეშმარიტ გმირებს კი ჩაუქრობელი კანდელი უნდა აღუნთოს საქართველომ!
საქართველომ ფარნავაზის, დავითის, ილიას, ზვიადის გზით უნდა იაროს და მაშინ გაბრწყიდნება ქვეყანა ივერიისა!
თუ არ აღვასრულეთ ნება ღვთისა და უფლლისა, გაქრობა არ აგვცდება!
ღმერთო, ნუ შეასწრებ ამ დღეს ქართველთმოძულეთ!
ამინ!

 

დავითელ-ილიელ-ზვიადელი ალ. სანდუხაძე

 

79 Responses to “• სტალინი – Я не грузин”

  1. afxazi said

    გაიხარე სიმართლის თქმისთვის…

  2. iberiana said

    „საქართველოს უნდა გადაესვას ოქტომბრის უთო“
    „საქართველო საჭიროებს დაუთოებას ცხელი უთოთი”

    ალბათ უთო “საყვარელი” იარაღი იყო ბანდიტი კობასთვის და ხშირად იყენებდა ძარცვის დროს.

  3. a.sanduchadze said

    საშვილიშვილო ღალატი: კომუნისტების მიერ გაჩუქებული ქართული ტერიტორიები – სერგო ორჯონიკიძე: “თუ არ გაჩუმდებით, სომხეთის საზღვარს ავლაბარში გადმოვიტან!”

    საქართველოს ტერიტორიების გაჩუქება დღესაც გრძელდება. ამიტომ აღარავის სცალია გაიხსენოს, როგორ მოღალატურად გაასაჩუქრეს ძირძველი ქართული მიწები ქართველმა კომუნისტებმა. ისტორიული წყაროები ადასტურებენ, რომ ეს მიწები საქართველოს მეზობელ ქვეყნებს: თურქეთს, სომხეთს, აზერბაიჯანს და რუსეთს იოსებ სტალინმა, სერგო ორჯონიკიძემ და ფილიპე მახარაძემ დაურიგეს. როგორც რეზო თაბუკაშვილი აღნიშნავდა, მართლაც, “მეზობელი აღარ დაგვრჩა, ჩვენი მიწა რომ არ რგებოდა”.

    მას შემდეგ, რაც საქართველომ ეროვნული სახელმწიფოებრიობა დაკარგა (1801 წელს), მისი ისტორიული ტერიტორიების უდიდესი ნაწილი | საუკუნის 70-იანი წლებისათვის საბოლოოდ შეიერთა რუსეთის იმპერიამ. 1918 წელს, როცა საქართველოს დამოუკიდებლობა აღდგა, ქვეყნის ყველა ისტორიული მიწა-წყალი რესპუბლიკის ფარგლებში ვერ მოექცა. მაგალითად, საქართველოს ფარგლებს გარეთ დარჩა ისტორიული სანიგეთის (გვიანდელი ჯიქეთი) ტერიტორია ქალაქებით – სოჭი და ნიკოფსია (ტუაფსე). თურქეთის იმპერიამ ტაო-კლარჯეთის უდიდესი ნაწილი მიიტაცა. ქვემო ქართლში სომხეთ-საქართველოს შორის კი ე. წ. “ლორეს ნეიტრალური ზონა” ჩამოყალიბდა. აზერბაიჯანის რესპუბლიკამ შეიერთა წითელ ხიდსა და შამქორის რაიონს შორის მდებარე ისტორიული გარდაბნის ტერიტორია. ცენტრალურ კავკასიაში მდებარე ისტორიული დვალეთიც, ისტორიულ ჯიქეთ-სანიგეთთან ერთად, სამოქალაქო ომში გახვეულ რუსეთს დარჩა.

    თუმცა გარკვეული კორექტივების შეტანას საზღვრების ფორმირებაში იმდროინდელი ნოე ჟორდანიას მთავრობა მაინც შეეცადა. მაგალითად, როდესაც 1918 წლის ივნისში აფხაზეთში რუსული ჯარები შეიჭრა, მტრის დამარცხების შემდეგ, გამარჯვებულმა საქართველომ ჩრდილო-დასავლეთის საზღვრები გაგრიდან სოჭის ოლქამდე გადაიტანა. მართალია, 1919 წლის თებერვალში საქართველომ სოჭი და გაგრა დენიკინთან შეტაკებაში კვლავ დაკარგა, მაგრამ საბჭოთა რუსეთისა და | რესპუბლიკის საზღვარი 1920 წლის 7 მაისის შეთანხმებით, საბოლოოდ მდინარე ფსოუზე განისაზღვრა.

    ერთგვარ სასაზღვრო ცვლილებებს ითვალისწინებდა ტაო-კლარჯეთის ტერიტორიაზე საქართველოს რესპუბლიკის ჯარების შეჭრაც, რომელიც სამცხე-ჯავახეთში თურქოფილური ძალების ამბოხებამ გამოიწვია. ოპერაცია 1919 წლის იანვარში დაიწყო და აპრილის მიწურულს დასრულდა. შედეგად მთელი შავშეთი, კლარჯეთი, არტაანი და ართვინი ქართველთა ხელში გადავიდა. თუმცა 1918 წლის მარტში ბრესტ-ლიტოვსკის ზავით დაკარგული ილთისი და კოდა საქართველოს მთავრობამ მაინც ვერ დაიბრუნა.

    ამ მხრივ სახარბიელო ვითარება არც საინგილოში აღმოჩნდა. ფორმალურად იგი საქართველოს პირველი რესპუბლიკის შემადგენლობაში შევიდა, როცა 1921 წლის დამოუკიდებელი საქართველოს კონსტიტუციით ავტონომიური სტატუსით საქართველოს კუთვნილებად გამოცხადდა. ჟორდანიას მთავრობა ისე დაემხო, იმდროინდელმა სამხედრო უწყებამ ჯარები აღნიშნულ ტერიტორიაზე ვერ შეიყვანა. თუმცა მაშინდელმა “ერთა ლიგამ” საინგილო ართვინ-არტაანთან ერთად საქართველოს განუყოფელ ნაწილად აღიარა.

    1921 წლის 25 თებერვალს თბილისში რუსეთის ჯარი შემოვიდა. დამოუკიდებელი საქართველო საბჭოთა რესპუბლიკად გამოცხადდა. საგარეო და საშინაო პოლიტიკის მთელი რიგი საკითხები ამ პერიოდიდან მოსკოვის პრეროგატივა გახდა. თუმცა საქართველო ჯერ კიდევ არ იყო ოკუპირებული, როდესაც მოსკოვში 16 თებერვლიდან რუსეთსა და თურქეთს შორის გაიმართა მოლაპარაკებები საქართველოს გაყოფის შესახებ. ხოლო ერთი თვის შემდეგ – 16 მარტს დაიდო კიდეც ხელშეკრულება, რომლის ძალით რუსეთმა საქართველოს კანონიერი მთავრობის დაუკითხავად, ართვინი და არტაანი თურქეთის საკუთრებად აღიარა. ბათუმზე პრეტენზიები კი თვითონ განაცხადა. ლენინის ნათქვამით, აღნიშნული ტარიფებით რუსეთს საქართველოს ტერიტორიის 1 6 ნაწილი დარჩა. თუმცა, ფაქტია ისიც, რომ მოგვიანებით თურქებისგანვე ოკუპირებულ ბათუმზე საბჭოთა რუსეთმა კონტროლი მისგან დამარცხებული | რესპუბლიკის არმიის დახმარებით დაამყარა. გამათავისუფლებულ ქართულ არმიას სარდლობდა გენერალი გიორგი მაზნიაშვილი.

    რუსეთმა და თურქეთმა ქართული მიწები ერთმანეთში გაინაწილეს

    კავკასიური საზღვრების საბოლოოდ განსასაზღვრავად, რუსეთსა და თურქეთს შორის დამატებითი მოლაპარაკებები იმავე წლის ოქტომბერ-ნოემბერში ყარსში გაიმართა. საქართველოს მხრიდან მასში ფორმალურად მონაწილეობდნენ საბჭოთა საქართველოს საგარეო საქმეთა და სამხედრო კომისრები (მინისტრები) ალექსანდრე სვანიძე და შალვა ელიავა. რუსული მხრიდან თურქეთის დელეგაციის ხელმძღვანელ ქიაზიმ ყარა-ბექირ-ფაშასთან (თურქეთის აღმოსავლეთის ფრონტის სარდალი) მოლაპარაკებებს იაკობ განეცკი წარმართავდა.

    რუსეთ-თურქეთს შორის სასაზღვრო-სამშვიდობო ე.წ. “მეგობრობის ხელშეკრულება” საბოლოოდ ქალაქ ყარსში 13 ოქტომბერს გაფორმდა. ხელშეკრულება შედგებოდა 20 მუხლისა და 4 დამატებისაგან. იგი გაუქმებულად მიიჩნევდა კავკასიის საკითხებზე ადრე არსებულ მთავრობათა ყველა ხელშეკრულებას. ყარსის ხელშეკრულება ფაქტობრივად, მოსკოვის 16 მარტის ხელშეკრულების რატიფიკაცია იყო. სასაზღვრო საკითხებში ის მთლიანად ადასტურებდა 1920 წელს ოსმალეთის დეპუტატთა პალატის მიერ მიღებულ ე. წ. “თურქეთის ეროვნულ პაქტს”, რომლითაც თურქეთის ჩრდილო-აღმოსავლეთის საზღვარი იწყებოდა შავ ზღვაზე სოფელ სარფიდან და თურქეთის შემადგენლობაში აქცევდა “ერთა ლიგის” მიერ საქართველოს განუყოფელ ნაწილად აღიარებულ ართვინსა და არტაანს. თავის მხრივ, თურქეთის აღნიშნული პაქტის აღიარებით, რუსული დიპლომატია თავს პარადოქსულ მდგომარეობაში იყენებდა, რადგან 1921 წლის 16 მარტამდე მას 1920 წლის 7 მაისს გაფორმებული ჰქონდა სამშვიდობო ხელშეკრულება საქართველოს დემოკრატიულ რესპუბლიკასთან, სადაც რუსეთმა ართვინი და არტაანი დამოუკიდებელი საქართველოს შემადგენლობაში აღიარა. მიუხედავად ამისა, საერთაშორისო სამართლის უხეში დარღვევით, ქალაქ ყარსში მოსკოვის 16 მარტის ხელშეკრულების რატიფიკაცია მაინც მოხდა. შედეგად საქართველომ ტაო-კლარჯეთის უდიდესი ნაწილი სამუდამოდ დაკარგა.

    ყარსის კონფერენციაზე საქართველოს დელეგაციამ დასვა საკითხი, რომ თურქეთს საზღვარი შავ ზღვაზე სოფელ სარფიდან სამხრეთით სოფელ ქავთარეთამდე მაინც გადაეტანა. ათათურქის თურქეთი საქართველოს მაშინ ამ მცირე დათმობასაც არ დასთანხმდა.

    სტალინისა და ორჯონიკიძის საბოლოო ვერდიქტი

    არანაკლებ პრობლემატური აღმოჩნდა საბჭოთა საქართველოს სასაზღვრო გამიჯნვა “მოძმე” სომხეთთან და აზერბაიჯანთან. თუ დამოუკიდებლობის წლებში ამ საკითხს ხშირად იარაღითაც “წყვეტდნენ”, გასაბჭოების შემდეგ მხოლოდ მშვიდობიანი მოლაპარაკებების საგნად იქცა. “მოძმე რესპუბლიკებს” შორის დაპირისპირება არაერთმა საკითხმა გამოიწვია. მაგალითად, სასაზღვრო-ადმინისტრაციულ გამიჯვნისას ზოგი ისტორიულ პრინციპს ანიჭებდა უპირატესობას, ზოგი – ეთნიკურს. ცხადია, საკითხის პოლიტიკურ და ეკონომიკურ მხარესაც ანგარიში უნდა გაწეოდა.

    ამ მიზნით რუსეთის კომპარტიის კავბიურომ (კავკასიის ბიურო) შექმნა სპეციალური კომისია, რომლის სხდომები 1921 წლის 25-27 ივნისს თბილისში გაიმართა. კომისიას სათავეში ჩაუდგა 1918-21 წლების საქართველოში რუსეთის ყოფილი ელჩი სერგეი კიროვი. კომისიის პირველივე სხდომაზე სომხურმა დელეგაციამ პრეტენზიები საქართველოს სამი კუთხის: ლორეს, ხრამის აუზისა და ჯავახეთის მიმართ განაცხადა. მათი აზრით, ახალქალაქის მაზრა (ჯავახეთი) სომხეთის შემადგენლობაში უნდა შესულიყო, რადგან მოსახლეობის 72 % სომეხი გახლდათ. მოთხოვნა იმდენად თავხედური იყო, რომ მისი მიღება საქართველოს იმდროინდელმა ზედმეტად ინტერნაციონალისტურმა მესვეურებმაც შეუძლებლად ჩათვალეს. 25 ივნისის სხდომაზე ცხარე კამათი გამოიწვია ე. წ. “ლორეს ნეიტრალური ზონის” საკითხმაც, რომელიც სომხეთ-საქართველოს ომის შესაჩერებლად 1919 წელს ანტანტის სახელმწიფოების ინიციატივით დაარსდა.

    სომხეთის დელეგაციამ მოითხოვა, აღნიშნული ზონაც მთლიანად სომხეთის შემადგენლობაში გადასულიყო. საქართველოს დელეგაციამ კი მხარი დაუჭირა ზონის ორ სექტორად გაყოფას, საიდანაც დასავლეთი სექტორი საქართველოს, აღმოსავლეთი კი სომხეთის შემადგენლობაში გადავიდოდა. სომხეთის დელეგაციამ ამაზე უარი განაცხადა.

    მომდევნო 1921 წლის 26 ივნისის სხდომა ძირითადად საბჭოთა აზერბაიჯანთან სასაზღვრო საკითხთა განსახილველად გაიმართა. დღის წესრიგში უმთავრესად საქართველოს შემადგენლობაში მყოფი ზაქათალის ოლქის (საინგილო) და ყარაიაზის ველის (მტკვრის აღმოსავლეთი სანაპირო) საკითხი დადგა. მართალია, აზერბაიჯანულმა მხარემ ისინი საქართველოს ნაწილად აღიარა, მაგრამ, სამაგიეროდ, ქართული დელეგაცია დათანხმდა აღნიშნულ მხარეებში მცხოვრები აზერბაიჯანელებისადმი ავტონომიური პრივილეგიების მინიჭებას. ამავე დროს მოხდა შეთანხმება სომხურ მხარესთან, “ლორეს ნეიტრალური ზონის” სადავო დასავლეთ სექტორში სტატუსის განსასაზღვრავად რეფერენდუმი გაემართათ. მაგრამ მომდევნო 27 ივნისის სხდომაზე რეფერენდუმის გამართვასთან დაკავშირებით ისეთი სკანდალი ატყდა, კიროვის კომისიამ პასუხისმგებლობა მოიხსნა და ხელები დაიბანა. საკითხის გადაწყვეტა ერთპიროვნულად დაავალა კავბიუროს. კავბიუროს გადაწყვეტილება კი, რომლის მუშაობაშიც ძირითადი სიტყვა სერგო ორჯონიკიძეს და იოსებ სტალინს ეკუთვნოდათ, საბოლოო გახლდათ.

    და აი, 1921 წლის 7 ივლისს რუსეთის კომუნისტთა კავკასიის ბიუროს სხდომაც გაიმართა. სხდომას სერგო ორჯონიკიძე და იოსებ სტალინი წარმართავდნენ. საქართველოსა და სომხეთის საბჭოთა რესპუბლიკებიდან მოწვეული იყვნენ საგარეო საქმეთა სახალხო კომისრები: ალექსანდრე სვანიძე და ასქანაზ მრავიანი. კავბიურომ გამოიტანა დადგენილება “ლორეს ნეიტრალური ზონის” სომხეთის საბჭოთა რესპუბლიკისადმი შეერთების შესახებ. რაც შეეხებოდა სომხური მხარის დამატებით პრეტენზიებს ახალქალაქის მაზრისა (ჯავახეთი) და ე. წ. “ხრამის რაიონების” მიმართ, მისი განხილვა საქართველოს კომპარტიის ცენტრალურ კომიტეტს დაევალა. 1921 წლის 16 ივლისისა და 3 აგვისტოს საქართველოს კომპარტიის დადგენილებით, აღნიშნული რაიონები საბჭოთა საქართველოს შემადგენლობაში დარჩა. კავბიურომაც მისი გადასინჯვა საჭიროდ აღარ ჩათვალა. თუმცა ქვემო ქართლის ლორეს ზონის გაჩუქებაში მთავარი დამნაშავეები მაინც ორჯონიკიძე და სტალინი იყვნენ.

    ამიტომ იყო, რომ ასეთი თავხედური ღალატის შემდეგ ქართველი საზოგადოებრიობის რისხვა ორთავეს თავს დაატყდა. მაგრამ “რკინის სერგო” დაიმუქრა, რომ პროტესტის შემთხვევაში სომხეთის საზღვარს საერთოდ ავლაბარში გადმოიტანდა. ხოლო იოსებ ბესარიონის ძემ 1922 წელს თბილისში ჩამოსვლისას თქვა: საქართველოს გადავხნავო.

    საქართველოს ტერიტორიების გასხვისება ამით არ დასრულებულა. 1921 წლის 5 ივლისს, საქართველოსა და აზერბაიჯანის დელეგაციათა კონფერენციაზე გაირკვა, რომ ზაქათალის ოლქი (საინგილო) და მტკვრის აღმოსავლეთი სანაპირო თბილისს ბაქოსათვის უნდა გადაეცა. ქართველთა მხრიდან თავი ამჯერად განსაკუთრებულად საქართველოს რევკომის (მთავრობა) თავმჯდომარემ, ფილიპე მახარაძემ ისახელა. მან თავის აზერბაიჯანელ კოლეგას ნარიმან ნეარიმანოვს ქართული მიწა-წყალი პირადი ხელმოწერით უანდერძა.

    1921 წლის 15 ნოემბერს კი ეს შეთანხმება საბჭოთა საქართველოსა და აზერბაიჯანის ახალმა რევკომის თავმჯდომარეებმა – ბუდუ მდივანმა და მუხტარ გაჯიევმაც დაამტკიცეს. 1921 წლის 6 ნოემბერს ბუდუ მდივანმა სომხეთის რევკომის თავმჯდომარე ალექსანდრე მიასნიკოვთან ერთად ხელი მოაწერა დოკუმენტს, რომლის ძალით საბჭოთა სომხეთს ლორეს მხარეც საბოლოოდ გადაეცა.

    ამრიგად, საბოლოო დაანგარიშებით, მარტო თურქეთს 1921 წელს 12,115 კვ. კილომეტრის ქართული ტერიტორია გადაეცა, რომლის მოსახლეობაც 164 ათასს შეადგენდა. საბჭოთა სომხეთს 3,812 კვ. კილომეტრი; აზერბაიჯანს 3,491 კვ.კმ. ტერიტორია. სულ საქართველოს 1921 წელს რუსი და ქართველი კომუნისტებისაგან 19,491 კვ. კილომეტრი მიწა-წყალი ჩამოეჭრა, რომელიც მთელი საქართველოს 2/3-ს შეადგენდა.

    ავტორი: კახა მაისურაძე

    • meba dury said

      როს. კავბიუროს გადაწყვეტილება კი, რომლის მუშაობაშიც ძირითადი სიტყვა სერგო ორჯონიკიძეს და იოსებ სტალინს ეკუთვნოდათ, საბოლოო გახლდათ.

      ვფიქრობ, რომ სტალინი აქ ჩამატებულია

  4. jugha said

    სტალინი თუ უსულო იყო სხვა მისმა მოგვარებმა რაღა დააშავეს. შე სულით შადიმანო, განსხვავება არსებობს დზუგაევსა და ჯუღაშვილს შორის და თუ არგინდა ეს შენ დაინახო დიდად არც შენ განსხვავდები ბელადი იოსკასგან.

  5. a. sanduxaZe said

    ჯუღა სად არის აქ დზუგაევი ნახსენები?
    ან სად არის აქ ნახსენები ყველა ჯუღაშვილის უსულობა?

    ვინ ამბობს რომ დზუგაევსა და ჟუღაშვილს შორის არ არსებობს განსხვავება?
    ნამდვილად არის დზ-სა და ჯ-ს შორის განსხვავება.
    შენ კი რამე ხომ არ გეცა გულში?
    სულით შადიმანები შენსკენ მოიკითხე, ან კიდე სტალინის კერპთაყვანისმცემლებში.
    მასალის მომზადებისას შევეცადეთ გადაგვეხედა მრავალ წყაროს და ობიექტურად განგვეხილა ეს მეტად საჭირბოროტო საკითხი, მაგრამ მავანთ არ სურთ სიმართლის ზეობა, ამის დასტურია შენი რეპლიკა.

  6. tashkenta said

    Tqven azrze ar xart vin iko Stalini da atrakeb ra

  7. a. sanduxaZe said

    ჩვენ არა, მაგრამ მისმა ქალიშვილმა შენზე უკეთესად იცოდა ვინ იყო მამამისი, ვიდრე შენ.

  8. lmmmml said

    ვეთანხმები, განსაკუთრებით საზღვრების და ავტონომიების საკითხებში.
    გაიხარეთ! ბევრი რამ გამახსენდა საქართველოს ისტორიიდან, ბევრიც ეხლა შევიტყვე. კიდევ დაწერეთ რა ბევრი ბევრიიიიიიიიიი. ქართული წიგნები მომენატრა, პარიზიდან ცოტა შორს ვარ და ქართულ ბიბლოთეკას ვერ მივაკითხავ.

  9. lmmmml said

    urtiertgamomrizxavs vxedav da ikneb amixsnat tu ki stalini tvitonve ambobda rom is kartveli ar iko da mas ar undoda kartveli kofiliko javaxichvils (1939 zels akademikosis zodeba mienija) ratom daaneba tavis narkvevchi kartvelad misi moxsenieba? stalinis nebis sazinaaxmdegos damzers tundaz umnichvnelo sakitxebchi xom kargad vizit raz eloda? da kidev misma chvilma xom izoda rom is rusi ar iko da ambobs rom ,,me ar var etnikuri rusi”.rogorz tkven ambobt stalinis chvilma uket izoda vin iko mamamisi. me mjera rom is kartveli iko tumza siamovnebit davutmobdi somxebsaz da osebsaz….

  10. a. sanduxaZe said

    ბათონ LმმმმL-ს,
    ერთი შეხედვით სწორის შენიშვნაა, მაგრამ ჩვენ აქ ხომ არ ვამტკიცებთ სტალინის რომელიმე ეთნიკურ კუთვნილებას, მაინცა და მაინც ან ქართველი იყო ან კიდევ სომეხითქო. ჩევენ უბრალოდ მოვიხსენიეთ ჯავახიშვილის ნარკვევი. რაც შეეხება სვეტლანას, ის დედითაც არ იყო ეთნიკური რუსი და არც იმას ამტკიცებს დაჟინებით, რომ მამამისის მამა ქართველი იყო.
    ფაქტი ერთია და ალბათ დამეთანხმებით, რომ სტალინია კულტის გაცოცხლება და ჩვენგან მისი “ქართველობით” თავის მოწონება, რბილად რომ ვთქვათ, ქართული ეროვნული ცნობიერებისა და თავმოყვარეობისათვის დიდად საზიანოა, როგორც ამას აკეთებს გაურკვეველი წარმომავლობისა და მიმდინარეობის გაზეთი “ასავალ-დასავალი”.

    25 თებერვლის კვირის ამ გაზეთის ნომერი თითქმის სტალინის განდიდებას იყო მიძღვნილი და გაზეთს არაფერი უთქვამს იმის შესახებ, რომ ამ 90 წლის წინ, 1921 წლის 25 თებერვალს სწორედ სტალინის უშუალო თავკაცობით მოაშთვეს დამოუკიდებელი საქართველო.
    აქედან გამომდინარე ეს გაზეთი მეტად საეჭვო საქმეს ემსახურება.

    წერილის ავტორი

  11. lmmmml said

    batoni ara kalbatoni var ara ufro szorad sakalbatone..xo da saxarbielo rom ar aris magitomaz avaride am uzxo kvekanachi stalinze raimis dazeras (studenti var universitetchi)mez avdgebi da 20 e krilobaze davzer xruchovis periods. ise minda gitxrat frangi istorikosis zignchi amovikitxe sadaz is ambobs rom stalini ganatlebitaz ar iko ise ganatlebuli da arz skolachi szavlobda kargad da amas ambobs imatze dakrdnobit vinz mastan ertad szavlobta. moixseniebs somexsa da turks. simartle gitxrat eg namdvilad ar mesiamovna tundaz imitom rom kartvelad moixsenieba titkmis kvela uzxoelisa da arauzxoelis nachromchi. da roza eg amovikitxe tkvens nazerchi rom is kargad szavlobda martla gamexarda . ise zogis nachromchi brzkinvale moszavled moixsenieba. chxvatachoris amaze mainz vikamateb zotas chems lektortan. sxva rameti namdvilad ver davizav. ise ki arz ert diktators ara kavs imdeni momxre da mozinaaxmdege ramdeniz stalins.

  12. a. sanduxaZe said

    უცნობო მეგობარო, სტალინის შესახებ არსებობს მისი ბავშვობის დროინდელი მეგობრის იოსებ ირემაშვილის წიგნი “სტალინი -საქართველოს ტრაგედია”, მგონი ასე ჰქვია,იოსებ ირემაშვილი სოცდეკების მენშევიკურ ფრაქციაში იყო, მეტნაკლებად ეს წყაროა სარწმუნო სტალინის ცხოვრებისა და მოღვაწეობის შესახებ.

    რაც შეეხება სტალინის დაცვას, მეც უცხოეთში გახლავარ და მასეთი შემთხვევები მეც მქონია, მაგრამ ის არ დამიცავს, უბრალოდ განმიმარტავს, რომ სტალინი ცნობიერებით, მსოფლმხედველობით ქართული მოვლენა არ იყო, ეთაყვანებდა ყოველგვარ რუსულსა და სოციალ-დემოკრატიულს – მარქსის ნაბოდვარს და მარქსისტობაში თვით მარქსაც გადაუსწრო, როგორც მისმა ძმაკაცმა ლენინმა.
    სტალინის შესახებ რუსულ საიტებზეც ბევრი იწერება, გირჩევდით წაიკითხოტ და მჯერა რომ საკუთარ დასკვნებს გამოიტანთ თანაც იმედია, სწორს.
    ძალიან სასიხარულოა, რომ ცოდნას ეუფლებით, და გისურვებთ რომ მიღებული ცოდნა ნამდვილ ქართულ საქმეს მოახმაროთ, ჩვენი სულმნათი წმიდა ილია მართალიც ამას ბრძანებდა – ყოველგვარი სწავლა-განათლებულობა, რომელიც მოკლებულია ეროვნულ ფესვებს, წყალშია გადასაყრელიო.

    გისურვებ წარმატებებს და ყოველივე საუკეთესოს!

  13. lmmmml said

    didi madloba. eg zota martalia. zkalchia gadakrilio imitom rom me sakartvelochi dabrunebas arz ki vfikrob magram xom chizleba akedan raime vargo chems kvekanas? ase rom sul mtlad zkalchi gadakriliz ar ikneba. zaanaz rom movindomo aba riti unda gaamarlo,amdeni udanachaulo xalxis sasikvdilod ase gameteba tundaz damnachaveni kofilikvnen es xom namdvilad dasagmobia? magram amas tavi davanebit ; chavtvalot rom stalins avtonomiebtad dakavchirebit sxva gamosavali ar konda. ubralod me da tkven chavtvalot ase. dxevandel xelisuflebas ra zala adgas imisa rom vixaz buronebi, sruliad uzxo tomis xalxs romeltanaz aranairi istoriuli kavchiri ar koniat kartvelebs sakartvelochi sazxovreblad epatijeba? chvenz xom unda gvekitxebodes vinme raimes? albat zlebis da saukuneebis mere saakachvilis dazvasaz moindomeben onianisnairebi sakartvelochi.

  14. Shota Nishianidze said

    ძალიან მდაბიო დონის კრიტიკაა. ცოტა მეტს მაინც მოველოდი. მეცინება ამ უნიჭო მცდელობებზე, ბუმბერაზ ადამიანებს ჭიანჭველები რომ ეასპარეზებიან.

    • Shota Nishianidze said

      ნუ სუფთა წყლის … რასაც ესენი სწერენ.

    • vano said

      დაბალი კი არადა, უმდაბლესი დონის. დონეც არ არის. ქვე-ქვე-ქვე დონეა და სამწუხაროა ძალიან, რადგანაც ამ ვებგვერდს ვაფასებდი. რა კრიტიკა, რის კრიტიკა? ნაწერია სავსეა გულისამრევი ციტატებით. თურმე სტალინი ყოფილა უსაშინლესი პიროვნება, მარა გარეგნულად ყველაფერს მალავდა, მაგარი ფოკუზნიკი იყო. ჰმმმ… ობიექტურობას იჩემებს ავტორი და ერთი გრამი დადებითი არა აქვს ნახსენები სტალინზე. ნუთუ ასეთი დესპოტი იყო? ნუთუ ასეთი დესპოტის გარდაცვალებას მილიონობით ადამიანი ტიროდა, ისე რომ არ იცოდა რა საშინელი ტიპი იყო?

      ამ წერილის ავტორთან მაქვს ასეთი კითხვები: 1) საერთოდ, როგორც მხედართმთავარი და როგორც ლიდერი, უნიჭიერესი კაცი იყო თუ არა სტალინი? 2) თუ იყო, რატომ საერთოდ არაფერია ნახსენები მის უდიდეს სამხედრო ნიჭზე? 3) თუ არ იყო, მაგის თქმაც გნებავთ?

      შემდეგ: 1) ვინ ჩაუდგა ოქტომბრის რევოლუციას სათავეში, სანამ სტალინი ჩაიგდებდა ხელისუფლებას? 2) ვინ აფინანსებდა მაგ რევოლუციონერებს? 3) რა იყო მათი საბოლოო მიზანი? (თუ გაქვს გაგონილი, მინდა აი ის სპეციფიური რამ ახსენო, მსოფლიო ბატონობას რომ ეძახიან) 4) რა უქნეს ამ ე.წ. რევოლუციონერებმა რუსეთის მოსახლეობას და რუსეთის მართლმადიდებლურ ეკლესიას? (საკითხი არ გადაიტანო რუსებისადმი სიძულვილში: რუსები არც მე მეხატებიან გულზე და მაგათ ის დაემართათ, რაც ჩვენს წმიდა ეკლესიას უქნა მეფის რუსეთმა – გარკვეული სასჯელი იყო მათზე, თუმცა ეს არ არის ახლა მნიშვნელოვანი, არამედ ის, თუ რა უქნეს ამ რევოლუციონერებმა რუსეთის ეკლესიას) 5) ახლა წარმოვიდგინოთ ერთი წუთით, რომ სტალინი არ არის სათავეში და სათავეში დგანან მართლა უდესპოტესი ხალხი (სვერდლოვი, ტროცკი, ლენინი და ა.შ.) – ა) როგორ ფიქრობ, მსოფლიო ბატონობის პრეტენზიებით აღჭურვილი სადისტები საქართველოს დაინდობდნენ და მის თავისუფლებას არ შელახავდნენ? ბ) თუ შელახავდნენ, როგორ შელახავდნენ?

      ამ კითხვების სრულ და ობიეტურ ანალიზს რომ დადებ, მერე დაამტკიცე, რომ სტალინის შემთხვევაში ყველაფერი უარესად მოხდა საქართველოსათვის, ვიდრე იმ სავარაუდო შემთხვევაში (ტროცკისტების შემთხვევაში) შეიძლება მომხდარიყო. აბა როგორ? ასე გადავუაროთ უდიდეს ისტორიულ ფიგურას და არც კი მივუთითოთ ამ კითხვებზე პასუხებს, რაღაც არასახარბიელოა.

      ბაბუაჩემს 7 ძმა ყავდა. აქედან 4 სტალინმა დახვრიტა და ბოლოს ყველას შეეხო გადასახლებები და რეპრესიები; მეც ძალიან მძულდა სტალინი ერთ დროს, აი მაშინ, ბავშვი რომ ვიყავი და მსგავს სტატიებზე რომ ვრეაგირებდი. მერე, უბრალოდ უფრო დეტალურად დავიწყე საკითხის გამოკვლევა და აღმოჩნდა, რომ დღეს ისტორიის ტოტალური გაყალბება ხდება. აქვს ამას თავისი მიზეზები თურმე. ბოროტს არ სძინავს. ეჭვიც არ მეპარება შენს გულახდილობაში და იმაში, რომ შენ ბოროტების რაიმე მაგვარი არ გამოძრავებს. მაგრამ, უნებლიეთ გაყალბების თანამონაწილე ხდები. პოსტი არ წაშალოთ, იყოს აქ.

      მადლობა ყურადღებისათვის.

      • a.sanduxaZe said

        ბატონო ვანო, თქვენთვის უმდაბლესი და ქვე-ქვე-ქვე გულისამრევი ციტატები მოხმობილია საარქივო მასალებიდან, გრიგოლ რობაქიძისა და სტალინის სხვა თანამედროვეთა მიერ დაწერილი პუბლიცისტური წერილებიდან და რა ჩემი ბრალია თუ ისინი თქვენს “მაღალ დონეს” ვერ აკმაზოფილებენ?
        ამ წერილის მიზანი არ იყო რუსეთში მომხდარი მოვლენების განხილვა, მე მიმოვიხილე სტალინის დამოკიდებულება საქართველოს მიმართ.
        ჩემს პოზიციას ამყარებს სტალინის ქალიშვილის სვეტლანას წერილები, განა მასზე უკეთესად იცნობ სტალინს_
        ტროცკის, სვრედლოვს და სხვებს არანაირი კავშირი არ ჰქონიათ საქართველოსთან და ამიტომ უარესიის წარმოდგენაც დასაშვებია, რადგან თუ საქართველოში დაბადებულმა ქართველთმოძულემ ასეთი დღე დააყარა საქართველოს ისინი ხომ ურესს უზამდნენ / ამაში არ გედავები.
        ფაქტია, ვერსად წაუვალთ იმ ასიათასობით ქართველის განადგურებას, რომელიც კომუნისტების მიერ საქართველოს დამოუკიდებლობის მოსპობამ მოუტანა ქვეყანას და ამის ერთერთი შემოქმედი, რაც არ უნდა გაათეთროთ მაინც შავად დარჩება საქართველოს ისტორიაში.

  15. a.sanduxaZe said

    ბატონო შოთა, სტალინის პიროვნება ვისთვის ბუმბერაზია და ვისთვის არა, პირიქიტ XX საუკუნეში საქართველოს არ მოსწრებია ამაზე დიდი მტერი და დამაქცევარი. რაც შეეხება კრიტიკის დონეს, ჩვენ შევეცადეთ ჩვენი დამოკიდებულება ამ უხსენებელის მიმართ ჩვენი დოკუმენტებისა და ფაქტების მეშვეობით წარმოგვეჩინა, ვერაფრით ვერ დავიჯერებ თქვენ უფრო დიდი დონისა ხართ, ვიდრე გრიგოლ რობაქიძე.

    სტალინის კულტის თაყვანისმცემლებს არ გააჩნიათ ნამდვილი ეროვნული თვითშეგნება, ეროვნული სიამაყე და ღირსება, ისნი ერთთავად მანქურთები და გადაგვარებული არსებები არიან.
    ნუთუ საკმარისი არ არის თვით სტალინის აღიარება – “Я не грузин – я русский грузинского происхождения!” – ამით ხომ ყველაფერი არის ნათქვამი?!

    მაგრამ გონება ჩლუნგი და გადაგვარებული ადამიანები უცილობენ ვითარც ჯორი!

    ხშირად მას წარმოგვიჩენენ უდიდეს მამულიშვილად, სტალინი რომ ცოცხალი იყოს, ამ ადამიანებს ცილისწამებისათვის სამკაპიკიანი ტყვია არ ასცდებოდა თვით სტალინის ხალიდან. ის ხომ თავის თავს ინტერნაციონალისტად რაცხდა, რაც თავისთავდ შეუსაბამოა მამულიშვილობასთან.

    მაგრამ მონა რის მონაა, თუ მსახვრალი და დაუნდობელი არსება კერპად არ გაიხადა!

  16. lmmmml said

    BATONO SHOTA NISHIANIDZE
    IKNEB TKVENI MAXALI DONIS KRITIKA DAGVANAXOTTTTTTTTTTT

    APSUS ARA DA RAMDENS ISZAVLIDA KAZI TGVENGAN………

  17. meba dury said

    თუ თავს არ შეგაწყენთ, ცოტახნით ბოროტების გენიის ადვოკატობას შევითავსებ და არ ჩამითვალოთ იმაში რომ სტალინს ვთვლი კარგ ადამიანად, ეს გამორიცხულია, გამორიცხულია იმიტომ, რომ სტალინი როგორც მინიმუმ ერთერთი მონაწილე მაინც იყო იმ დახვრეტების რაც მაშინდელ გაწითლებულ მსოფლიოში მოაწყო და XXI საუკუნის ლიბერალ, განვითარებულ ადამიანს (თუნდაც ისეთ საშინელ ნაცისტს, როგორიც მე გახლავართ) ნამდვილად დესპოტიზმად და არაადამიანობად უნდა მიაჩნდეს. მოკლედ შევთანხმდეთ, რომ რათქმაუნდა სტალინი სისხლიანი მკვლელი იყო.
    მაგრამ ამ ყველაფრის მიუხედავად მე დავიწყებ სტალინის როგორც ქართველის გამართლებას თავისი ქვეყნის წინაშე და იმედი მაქვს, რომ წარმარტებით გამომივა, ამისთვის მე დავიწყებ გარკვეული მოვლენების დანომვრას და ისე განხილვას რომ უფრო მარტივი აღსაქმელი იყოს რას შეეხება საუბარი. მაშ ასე:
    1. სტალინის ქართველობა – იყო თუ არა სტალინი ეთნიკური ქართველი, მემგონი მაგას დიდი სჯა ბაასი არ ჭირდება, რათქმაუნდა ქართველი იყო, მართალია ჯუღაშვილები ნამდვილად არიან ოსებიც და სტალინის წინაპარიც შეიძლება ოსი იყო, მაგრამ სტალინი, შეუძლებელია ოსი ყოფილიყო (სხვათაშორის რომ არა რაღაც გარკვეული მცირე ნიუანსები დღეს შეიძლება ოსები ქართული ეთნოსის შემადგენელი ნაწილი ყოფილიყვენ, მაგრამ ეს სხვა თემააა), მიზეზი პირველი: სტალინმა ოსური ენა არ იცოდა, მიზეზი მეორე: სტალინი, როგორც პიროვნება ჩამოაყალიბა დედამისმა იმერელმა მგელაძის ქალმა, რომლის ქართველობაზე და ნაღდ ქართველობაზე, ნამდვილად არ შეიძლება კამათი, და მესამე მიზეზი იყო ის რომ პატარა სტალინი ივერთ მხარეს შესანიშნავ ლექსებს უძღვნიდა და ამას როგორც ქართველი ისე აკეთებდა და არა როგორც ოსი
    2. გაჩუქებული მიწები – მოკლედ სტალინი ქვეყნის (საბჭოთა კავშირის) პირველი პირი იყო 1925-1956 წლებში. მე თან დავურთავ ლინკს სადაც ნახავთ რუკას თუ რომელ წლებში გაჩუქდა ქართული მიწები და გთხოვთ აუცილებლად ნახოთ http://iberiana.files.wordpress.com/2010/03/gr21-31.jpg?w=566&h=346&h=346. თუ კარგად დავაკვირდებით ვნახავთ რომ სტალინის მმართველობის დროს არცერთი ქართული მიწა არ გაჩუქებულა და უფრო მეტიც თუ უფრო კარგად დავაკვირდებით ვნახავთ რომ თურმე მაშინ როცა სტალინი ქვეყნის პირველი პირი გახდა საქართველოს შემადგენლობაში აფხაზეთი არ შედიოდა და ცალკე სოციალისტური რესპუბლიკის სტატუსი გააჩნდა მათთვის ვინც ვერ ხვდება კარგად ეს რას ნიშნავს განვმარტავ, რომ აფხაზეთი ისეთივე „დამოუკიდებელი ერთეული“ იყო საბჭოთა კავშირში, როგორიც საქართველო, სომხეთი, აზერბაიჯანი, თუნდაც რუსეთი და ა.შ. გონიერო ხალხო იმედია ამ ყველაფერს რასაც მე ვამბობ და ვწერ ჯერ გადაამოწმებთ კარგად სხვადასხვა წყაროებში და მხოლოდ ამის შემდეგ მოიყვანთ კონტრარგუმენტებს. მოკლედ დღეს გავრცელებული აზრი, რომ სტალინმა აფხაზეთის ავტონომია შექმნა მართალია, მართალია იმდენად რამდენადაც აფხაზეთი როგორც ცალკე სოციალისტური რესპუბლიკა გააუქმა და საქართველოს შეუერთა, როგორც ავტონომიური რესპუბლიკა, გთხოვთ დამეთანხმოთ როგორც მინიმუმ ეს უარყოფითი ფაქტი არაა. ნუ ნებისმიერი ისტორიული წყარო დაგიდასტურებთ რომ სამხრეთ ოსეთის ავტ. ოლქი 1922 წელს შეიქმნა და არც ეგ ამბავი მომხდარა იოსებ ბესარიონოვიჩის მმართველობისას. დარწმუნებული ვარ, რომ თითოეული თქვენგანი ფიქრობს, რომ სტალინი მეტნაკლები გავლენა მანამდეც ქონდა საქართველოს ტერიტორიის განკარგვაზე, მაგრამ ჩემი აზრით ეს ძალიან დიდი მსჯელობის საგანია, რამდენად შეეძლო 1920 წელს, ზოგიერთებისთვის ძალიან საყვარელი ნოე ჟორდანიას და მისი ვაიმთავრობის მიერ რუსეთზე ნაჩუქარი სოჭი და სერგო ორჯონიკიძის მიერ სულზე გაყიდული საინგილო და ლორე არ გაეცა. საერთოდ სხვა თემაა ტაო-კლარჯეთი და ლაზეთი, ჩემი პირადი აზრით მაგ ტერიტორიებთან დაკავშირებით სტალინის როლი აბსოლიტურად უმნიშვნელო იყო, შეგახსენებთ, რომ ბრესტ-ლიტოვსკის ხელშეკრულების ხარჯზე, რომელიც 1918 წლის 27 აგვისტოს შედგა,რუსეთმა საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის თანხმობის გარეშე უარი თქვა ტაო-კლარჯეთზე. მემგონი ამ საკითხთან დაკავშირებით მოკლედ ყველაფერი მიმოვიხილე და შემდეგ საკითხზე გადავალ:
    3. რა გააკეთა სტალინმა საქართველოსთვის – მოდი ამ განყოფილებაში მხოლოდ ისეთ ფაქტებს მოვიყვან, რომელიც დასაბუთებას არ ექვემდებარება. დავიწყოთ იქედან, რომ როცა 1944 წელს ყარაჩაელები, ბალყარელები და ჩეჩენ-ინგუშები შუა აზიაში გადაასახლეს. დეპორტაციის შემდეგ მათი ავტონომიური რესპუბლიკები ბუნებრივია გაუქმდა და ქლუხორის ოლქი და ჩეჩნეთ-ინგუშეთის ტერიტორია საქართველოს რესპუბლიკის შემადგენლობაში გადმოვიდა. გთხოვთ კარგად გაამახვილოთ ამ საკითხზე ყურადღება, რადგან ეს ფაქტი არ არის განვრცობილი და გაპიარებული, მოვიშველიებ ამ ლინკს: http://burusi.files.wordpress.com/2009/05/copy-of-stalinis-ruka.jpg, უფრო დაწვრილებით ამ საკითხზე ინფორმაცია შეგიძლიათ იხილოთ – დიდი საბჭოთა ენციკლოპედია, მე-2 გამოცემა, 1952 წელი, მე-13 ტომი. კიდევ ერთხელ მინდა ამ საკითხზე განსაკუთრებით გავამახვილო ყურადღება, რადგან დარწმუნებით მინდა გითხრათ, რომ ეს ფაქტი , რომელიც 1944 წელს დაფიქსირდა იყო პირველი ფაქტი XX საუკუნეში, როდესაც რუსეთის ფედერაციას ტერიტორია კი არ გადაეცა, არამედ ჩამოერთვა. კარგი ამ საკითხთან დაკავშირებით კიდევ წამოიჭრება კითხვები, ამიტომ მე სხვა ისეთ ფაქტებს მოვიშველიებ რომელიც ვფიქრობ საქართველოსთვის ცუდი არ უნდა ყოფილიყო. მაგალითად გამოდგება 1930 წელს საქართველოსთვის აფხაზეთის დაბრუნების ფაქტი, 1936 წელს აფხაზეთის ავტონომიაში სკოლებში აფხაზური ენის აკრძალვა!!! იმავე წელს ოსური ენისთვის ოფიციალურ დამწერლობად ქართული ალფაბეტის გამოცხადება (მოვიშველიებ ლინკს: http://ka.wikipedia.org/wiki/ფაილი:Oseta_kartvela_skribo.jpg); შევეშვათ ეთნიკურ საკითხებს და ყურადღება გავამახვილოთ სოციალურ საკითხებზე მათ შორის ის მცირე, რაც მახსენდება და რაც ნამდვილად დასაფასებელია, გამოვარჩევ სამგორის წყალსაცავს (ე.წ. თბილისის ზღვა), რაც დამერწმუნეთ მართლაც ძალიან, ძალიან მნიშვნელოვანი და საჭირო ორგანოა თბილისისთვის და დამერწმუნეთ, რომ არა სტალინი ეს და თუნდაც ამ მაშსტაბის სხვა რაიმე მშენებლობა საქართველოში ვერ განხორციელდებოდა, ვერც საბჭოთა კავშირის დროს და ახლა ხომ საერთოდ ფანტასტიკის სფეროა (უკეთესი მომავლის იმედით არ ვიტყვი, რომ არც განხორციელდება). ჩამოვთვლი იმ წყალსაცავებს, რომელიც სტალინის დროს დაპროექტდა და დაიწყო მათი მშენებლობა: ლაჯანური, ჟინვალი, სიონი, შაორი , წალკა, ჯვარი და უამრავი სხვა. დარწმუნებით შემიძლია გითხრათ რომ მსგავსი ოდენობის წყალსატევები არ გაკეთებულა არცერთ მოკავშირე რესპუბლიკაში; თბილისის სანაპიროს; თბილისის ანძას (რომლის მშენებლობაც სტალინის სიკვდილის მერე, ხრუშოვის გადამკიდე ძლივს დავასრულეთ); და რაღათქმაუნდა თბილისის მეტროპოლიტენს, რომელიც მინდა გარკვევით აღვნიშნო, რომ მეოთხე მეტროპოლიტენი იყო საბჭოთა კავშირში, მოსკოვის, პეტერბურგის და კიევის მეტროპოლიტენების შემდეგ, და საქართველო იყო მესამე ქვეყანა საბჭოთა კავშირში რუსეთის და უკრაინის შემდეგ, რაც ცუდი საქართველოსნაირი პატარა ქვეყნისთვის ნამდვილად არ იყო, მაგალითად მოვიყვან იგივე მოლდავეთს და ბალტიისპირეთის სამივე ქვეყანას სადაც მეტროპოლიტენი დღემდე არ მოქმედებს. მემგონი საკმარისია ამ ეტაპზე ისე დამერწმუნეთ ათასობით სხვა ამბის გახსენება შემიძლია.
    4. ეგზარქოს ნიკონ სოფიისკის მკვლელობა – მიუხედავად იმისა, რომ საქმე ადამიანის მკვლელობას ეხება, მე მაინც ძალიან მაღალ შეფასებას მივცემ იმ პიროვნებას, რომელმაც არაადამიანი, ქართული ეკლესიის ფეხით გამთელავი ეგზარქოსი ნიკონი იმსხვერპლა და ეს დიდი ალბათობით სწორედ ჩვენი სისხლიანი ბელადი იყო.
    5. სტალინი მარქსისტი – ეს საკითხი მეტად დაუზუსტებელია და პირადად ჩემს აზრებს და საიმონ სებაგ მონტეფიორეს წიგნს „ახალგაზრდა სტალინი“ ემყარება, მოკლედ ძალიან დიდი კითხვის ნიშანი ადევს იმ საკითხს იყო თუ არა სტალინი მარქსისტი. ზოგადად სოციალიზმი XX საუკუნის დასაწყისში ძალიან პოპულარული იყო და ფაქტიურად არ არსებობდა პარტია არასოციალისტური მიმართულებით. მინდა გითხრათ, რომ პირველი პარტია, რომელიც სტალინმა შექმნა იყო საქართველოს ნაციონალისტურ-სოციალიტური პარტია, და გარკვეული ხნის შემდეგ როდესაც ამ პარტიას შანსი არ ქონდა ნოე ჟორდანიას სოციალ-დემოკრატებთან იგიგვე მენშევიკებთან ბრძოლაში, შეუერთდა იგი ბოლშევიკებს. სხვათაშორის სწორედ ზემოხსენებულ წიგნში (რომელიც ანტისტალინისტი ებრაელის დაწერილია), არის ნახსენები შემთხვევა, როდესაც სტალინი ერთიან სოციალისტურ კრებაზე (რომელშიც რათქმაუნდა სოციალ დემოკრატები და ნოე ჟორდანიაც მონაწილეობდნენ) ნაციონალ-სოციალისტებს წარმოადგენდა, გამოსვლისას მკაფიოდ ჩამოაყალიბა საკუთარი მოსაზრება, რომლის მოსმენის შემდეგ სხდომის თავმჯდომარეებმა მკაცრად მიუთითეს, რომ მისი მოხსენების აზრი მარქსის იდეებს ეწინააღმდეგებოდა, რაზეც ახალგაზრდა სტალინმა თავი ვერ შეიკავა და მარქსი სახალხოდ აუგად მოიხსენია და მის აზრებს შეცდომა და სისულელე უწოდა. მისი სიტყვები ჟღერდა დაახლოებით ასე: „მარქსი იდიოტი იყო, მას ყველაფერი ისე უნდა დაეწერა, როგორც ამას მე ვამბობ“, რის გამოც სტალინი და მისი პარტია სოციალისტური ერთობიდან გარიცხეს. შეფასებები თქვენთვის მომინდვია. მე ვფიქრობ, რომ სტალინის მარქსისტობა, ეს უბრალოდ სასაცილოა, სტალინი მარქსის იდეოლოგიას იმ მომენტისთვის საჭიროდ მიიჩნევდა წინსვლისთვის და კარგადაც გამოიყენა.
    მე ვფიქრობ გარკვეულ საკითხებზე ჩემი დასაბუთება მოვიყვანე და ვეცადე ეს ისე გამეკეთებინა რომ მომეყვანა კონკრეტული და უტყუარი ფაქტები და არა ის ინფორმაციები რაც სტალინზე გაბოროტებულმა ხალხმა გაავრცელა და მისი გარდაცვალების შემდეგ ხრუშჩოვის ეპოქაში მოუგონეს, რაც შეეხება ბუდუ მდივანს, სერგო ორჯონიკიძეს, ღოღობერიძეს და მისთანებს მართლაც, რომ საქართველოს წინააღმდეგ ჩადენილი ბოროტებისთვის დაისაჯნენ და ცოტა გასაკვირია, რომ ეს სასჯელი სტალინის ბრძანებით დაატყდათ თავს.

  18. a.sanduxadse said

    ბატონო მებადური, არსებობს მრავალი ადამიანის მოგონებები,სტალინის თანამედროვეების, რომლებიც თქვენგან საწინაარმდეგოს გადმოსცემენ. ასევე არსებობს სტალინის ბავშვობის მეგობრის იოსებ ირემაშვილის წიგნი “სტალინი საქართველოს ტრაგედია”.
    მიწების გასხვისება, გაცემა, თუ ათასი უბედურება მოხდა საქართველოს გასაბჭოებით და ამას უშუალოდ ხელმღვანელობდა სტალინი, აქედან გამომდინარე ყოველი უბედურების სათვე სტალინია.

    • meba dury said

      ძვირფასო სანდუხაძე შეუძლებელია არ დაგეთანხმო, რომ უამრავი ადამიანის მოგონებები არსებობს, სტალინის უარყოფით დამოკიდებულებაზე საქართველოს მიმართ, მაგრამ ქვეცნობიერად სტალინის გადადგმული ნაბიჯებიდან გამომდინარე მრჩება შთაბეჭდილება, რომ მაგ ადამიანს ასე თუ ისე სხვაზე მეტად ქართველები და საქართველო უყვარდა. მიყვარს ჯანსაღი მსჯელობა და აზრების დალაგებულად ერთმანეთზე გაცვლა გამოცვლა და არა თვითდაჯერებული ადამიანების პირადული ან საკუთარი მსოფმხედველობიდან გამომდინარე ზედმეტად თავდაჯერებული საუბარი, რომლებიც სხვის აზრებს აბსოლიტურ იგნორირებას უკეთებენ და საკუთარ აზრს თავზე გახვევენ. მინდა დაგარწმუნო, რომ ჩემი სახით სტალინისტი არ ლაპარაკობს, მთელი ჩემი ბავშვობა და მოზარდობა იმას შევალიე, რომ ბაბუაჩემისთვის სტალინის არაკაცობა დამემტკიცებინა და გამუდმებით ახალ ახალ ფაქტებს ვიშველიებდი. საკუთარი გამოცდილებიდან გეტყვი, რომ ძალიან ადვილია სტალინზე ისეთი ფაქტების მოძიება მის ანტიქართველობას, რომ ამტკიცებს. მაშინ როცა უარყოფითად ხარ განწყობილი, ადამიანი ისეთ ფაქტებს აქცევ ყურადღებას რაც შენ აზრებს ეთანხმება და ისეთს რომელიც წინააღმდეგობაში მოდის ნებით, თუ უნებლიეთ იგნორირებას უკეთებ. 1956 წლის 9 მარტი მინდა გაგახსენო არ მაქვს საუბარი სხვა ადამიანებზე მაგრამ მერაბ კოსტავაც იმ ხალხში ერია ვინც თავის დროზე 1953 წელს ბერიას (!!!!!!) სახელის დასაცავად არალეგალური ჯგუფი ჩამოაყალიბა, მაშინ, როცა ხრუშჩოვმა ბერიას კულტი გამოაცხადა და ყველაფერი შეიცვალა, რაც ბერიას სახელს უკავშირდებოდა, რის გამოც ლავრენტი ბერიას ნამდვილ ცხოვრებაზე და ნამდვილ პიროვნებაზე წარმოდგენა არ გვაქვს, ღორმა რუსებმა იმდენი ქნეს, რომ მათი საზიზღარი იმპერიის საბჭოეთისაც და საბჭოეთამდეც მთლიანად სისხლი გასვრილი ისტორია, დღეს არაფრად ჩანს სტალინის და ბერიას ნამოქმედართან შედარებით. დამერწმუნე არარის მოგონილი, რომ სტალინი განსაკუთრებულ პირობებში ამყოფებდა ქართველებს და კრემლშიც ქართველების რაოდენობა მნიშვნელოვნად მეტი იყო სხვა მოკავშირე ერების წარმომადგენლებზე. პირადად ფიცით შემიძლია დაგიმტკიცო, რომ სტალინი მხოლოდ ქართველებს იღებდა კრემლში თუ პრეტენზიით იყვნენ მოსულები და ეს საქმე ძალიან გასაიდუმლებული იყო. ფიცით დავამტკიცებ იმიტომ, რომ ჩემი უშუალო წინაპარი იყო მისული პირადად სტალინთან და მისგან შვილის შეწყალებაზე მიიღო თანხმობა და… არ მინდა მშრალად გამომივიდეს ამ ამბის მოყოლა, უბრალოდ ნამდვილად ისეთი ადამიანის შთაბეჭდილება დატოვა, რომ დღევანდელი გადასახედიდან შეიძლება სასაცილოდაც კი ჟღერდეს და ბევრმა არ დაიჯეროს. ისე დაწვრილებით როცა მოუსმენ ამ ამბავს შეიძლება ცოტათი შენც შეგაცვლევინოს აზრი. რაც შეეხება სტალინზე უარყოფითი დამოკიდებულების მქონე ხალხს, გასაკვირია, რომ მათი დიდი ნაწილი თავად-აზნაურული წარმოშობისაა და აქედან გამომდინარე მარტივად შეიძლება აიხსნას მათი საოცარი გაბოროტება სტალინის მიმართ, მათ ხომ უაღრესად აზიური და ფეოდალური ტიპის სახელმწიფოდან პირდაპირ სოცილიზმთან მოუწიათ შეხება, რის გამოც არამგონია დიდად კმაყოფილი დარჩენილიყვნენ. რაც შეეხება იოსებ ირემაშვილს ბაბუაჩემი ახლოს იცნობდა მაგ ადამიანს და მისი ხელმოწერით წიგნიც მაქვს სახლში, და სიმართლე გითხრა მის დამოკიდებულებაზე სტალინის მიმართ არაფერი ვიცოდი და მისი წიგნის წაკითხვის სურვილიც არასოდეს გამჩენია. აუცილებლად დაველაპარაკები ბაბუაჩემს მაგ ადამიანის შესახებ და მის წიგნსაც წავიკითხავ. თუ რაიმე საინტერესო გავიგე აუცილებლად გაგიზიარებთ. ისევ დავუბრუნდები 1956 წლის მარტს, როცა 1953 წელს ბერიას დასაცავად გაერთიანდნენ ქართველები, კონკრეტულად მერაბ კოსტავა, ზვიად გამსახურდია, თამაზ გუნჯუა, ვლადიმერ სიხარულიძე, გურამ დოჩანაშვილი, ანატოლი მიქაძე და სხვები მაშინ ჯგუფის მუშაობა მალევე შეწყდა რადგან ელემენტარულად ეს ბიჭები 13-14 წლის იყვნენ. ხოლო 1956 წელს, როცა უშუალოდ სტალინის კულტის გამოსაცხადებლად შეამზადა სიტუაცია ნიკიტამ ოსური ენის ალფაბეტად (რომელიც ქართული იყო 1936 წლიდან როგორც სამხრეთ, ასევე ჩრდილოეთ ოსეთში!!!!!) ისევ კირილაცა დააბრუნა, აფხაზეთში სკოლებში ქართული კვლავ გააუქმა და აფხაზურ-რუსული აღადგინა, შეაჩერა საქართველოში თბილისის ანძის და მეტროპოლიტენის მშენებლობა და სხვა მრავალი, ამის შემდეგ სტალინს ოფიციალურად დასდო ბრალი ქართველების და საქართველოს მფარველობაში და საერთოდ სტალინის კულტი გამოაცხადა. სწორედ ამას მოყვა საქართველოს ისტორიაში ყველაზე მრავალრიცხოვანი და ორგანიზებული აქცია, რომლის ოფიციალური აღიარებული მიზეზი სტალინის სახელის დაცვა იყო, ემონსტრანტების მოთხოვნები უფრო და უფრო პოლიტიზებული ხდებოდა. გაჩნდა საქართველოს დამოუკიდებლობის მოთხოვნაც. საბჭოთა ხელისუფლებისათვის პროტესტი და დემონსტრანტების მოთხოვნები მიუღებელი იყო. აშკარა ხდებოდა, რომ დემონსტრანტები მოწოდებების საფუძველზე არ დაიშლებოდნენ. საბჭოთა ხელისუფლებამ მიიღო გადაწყვეტილება დემონსტრანტების წინააღმდეგ ძალის გამოყენების შესახებ.
      9 მარტს ღამით საბჭოთა არმიის ნაწილებმა არაადამიანური სისასტიკით მიიტანეს იერიში მომიტინგეებზე, მოკლეს 150-ზე მეტი ახალგაზრდა და დაასახიჩრეს კიდევ უფრო მეტი… დაღუპულთა ზუსტი რიცხვი დღემდე უცნობია. სხვადასხვა წყაროს ინფორმაციით, დაღუპულთა რაოდენობა 100-დან 1000 ადამიანამდე მერყეობს. რავიცი ვფიქრობ, რომ ქართველებს სტალინი ძალიან უყვარდათ. გასაკვირია დღევანდელი გადასახედიდან…

  19. meba dury said

    კიდევ დავამატებ, რომ როცა ლენინმა ეროვნული კომისრების კომისია შექმნა 16 კაცი იყო ლენინის ჩათვლით, ყველა რუსი ებრაელები და ერთადერთი ქართველი, რათქმაუნდა სტალინის თანამდებობა იყო ისეთი (ეროვნული კომისარი ნაციონალიზაციის განხრით), რომ ადვილად შეძლებოდა დანარჩენ 15 სისხლისმწოველს სტალინისთვის შეეწმინდათ ხელი, ტროცკის თამადობით თავიდანვე აშკარად დაიწყეს ეროვნული შეურაწყოფის მიყენება და ტროცკი სტალინის გასაგონად ხშირად უწოდებდა ქართველებს მთიელ გლეხუჭებს, ნუ რა ბედი ეწიათ ტროცკის და ბევრ მათგანს (სავარაუდოდ ლენინსაც) კარგად მოგეხსენებათ, ალბათ ბევრჯერ ნანობდნენ სიკვდილის წინ ქართველების ზიზღს, მაგრამ უკვე გვიან იყო. ინგლისელი ებრაელის საიმონ სებაგ მონტეფიორეს წიგნშიც კი რომელიც სტალინის მიმარ ზიზღით არის სავსე, აშკარად იგრძნობთ ავტორის დამამცირებელ ტონს იმის გამო, რომ სტალინი ქართველი იყო. შეგახსენებთ, რომ ეს წიგნი ახლახანს XXI საუკუნეში დაიწერა. ავტორი არც უარყოფს იმას, რომ სტალინი ქართველებს განსაკუთრებულად ექცეოდა და სიცოცხლის ბოლო წლებს თავის ქართველ მეგობრებთან ერთად ატარებდა ქართული სიმღერების მღერით და ქეიფით.

    • RU said

      რომ არა ს ტ ა ლ ი ნ ი , დღეს ებრაელი პირველ რიგში და შემგომ კიდევ უამრავი სხვა ერი დღეს დედამიწაზე აღარ იარსებებდნენ !!!თუ ესეთი მორწმუნეები “ბრძანდებით” უკაცრავად რაზედ განიკითხავთ ამ მართლაც ბუმბერაზ ადამიანს ?! დიახ მე მეამაყება “დიდი სტსლინი ! მე როგორც ქრთველი ებრაელი ამ პიროვნების პატივისმცემელი ვარ რადგან , თავად ისრაელის სახელმწიფო მისი პირდაპირი ჩარევით შეიქმნა ! არ დამიწყოთ ეხლა ეს იმიტომ სჭირდებოდა თავისი პლაცდარმი ჰქონოდა აღმოსავლეთშიო …ეხლა ყველას გასაგონად – მოდით ჯერ კიდევ ცოტა მოვიცადით სტალინისა და “კომპარტიის” არქივების გახსნამდე და მე გეუბნებით ყველას ბოდოშის მოხდა მოგიწევთ მისი სულის წინაშე !

  20. a.sanduxadse said

    ბატონო მებადური, რასაც თქვენ ამბობთ ეს ჩემთვის ნაცნობი ზღაპრებია

  21. meba dury said

    რაც შეეხება ლევან რაზიკაშვილს დიდი ვაჟას ძეს, არ დაგავიწყდეს, რომ იგი საკუთარმა ძმამ დაასმინა მისი ძმაც ასევე დიდი ვაჟას ძე იყო და ძაან სულელური მაგალითი იყო:
    აშკარა და უცილობელი ჭეშმარიტებაა – ყველა ის მანქურთი, რომელიც დღეს საქართველოში სტალინის ძეგლის გადმოყირავებას მისტირის, ის ორჯონიკიძის მე-11 არმიის ჯარისკაცია, მან გამოკრა სასხლეტს თითი და შუბლი განუგმირა ლევან რაზიკაშვილს, დიდი ვაჟას ძეს!

    • rabi said

      რაც შეეხება ტერმინს “მანქურთი”, მე ესე გეტყოდით – თვენ ყველა ვინც სტალინის პიროვნებას ძირს უთხრით ძმათა სისხლისმსმელი “რევანშისტები” ბრძანდებით ! მაგრამ დროებით რადგან, ყველა ჭირის საწინააღმდეგო ვაქცინას კაცობრიობა მოიგონებს და წარმოიდგინეთ თქვენნაირებსაც გაჰკურნავს !და ბოლოს “ვიღაცა” ძალიან ცდილობს ისტორიის გადაწერას …არ გამოვა რადგან “მონარქი” და მისი ვერტილაკი დაეცემა საბოლოოდ , ის არ ემსახურება ადამის მოდგმას ,ის მხოლოდ თავის ინტერესებს ემსახურება და მისი მხარდანჭერნი არდრე თუ გვიან მიხვდებიან ამ სიმართლეს და თვენ მათ შორის !თვენ თუ საქართველო გიყვართ რატომ არაფერს ბრძანებთ იმ შეთქმულებაზე რომელიც ჩემს სამშობლოს მოუმზადეს და თავს მოახვიეს “ნაცმოძრაობის” მეშვეობით!მე პირადად ადამიანს ყველაფერს ვაპატიებ აბსოლიტურად ყველაფერს გარდა სამშობლოს ღალატისა !!! კარგად დაითვალეთ რამდენი სასხლეტი გამოკრა ქართველმა ქართველის მოსაკლავად და რამდენი უსასხლეტოდ გაამგზავრეს იმ ქვეყნად ! ამაზე თუ გაქვთ პასუხი და თუ მეტყვით მათი უმეტესობა კრიმინალები იყვნენო , მაშინ დღევანდელი საქართველოს 3,5 მილიონიანი ქვეყანა შეადარეთ მასშტაბით სსრკ–ს მაშტაბს და ხაზი გაუსვით xx საუკუნის დასაწყისისადამიანურ თვითშეგნაბას და 21–ე საუკუნის მსოფლიო ვითარებას და მიპასუხეთ რომელი უფროა კაცის მკვლელი ბარბაროსი სტალინი თუ ვინც დღეს დემოკრატიის სახელით “მსოფლიო განათლებას ” ეწევა რათა ჩვენმა მომავალმა თაობამ კარგად იცხოვროს …მაგალითად საქართველოც იმყოფინეთ !მე არც რუსეთის მეხოტბე გახლავართ და არც ევროპის , მაგრამ თუ აშშ ჩვენზე ასე ზრუნავს უთხრას თავის პარტნიორ თურქეთს ქართული მიწები რომ გაქვს უკანონოდ მიტაცებული იქნება დაუბრუნო თქო …მაგრამ ამას როგორ ეტყვის როცა აშშ დაზვერვამ “ვოშინგტონს “აცნობა სტალინი თურქეთში შესასვლელად ემზადებაო ეგრევე ნატოში უკრეს თავი …რა სასაცილოა არა.. წარმოიდგინეთ როგორ აკმაყოფილებდა ნატოს მოთხოვნებს 1950–იანი წლინის თურქეთის სამხედრო იმპერია , სრული ამ სიტყვის მნიშვნელობით!ერთი კი სიმართლეა სააკაშვილს ომი არ დაუწყია მან ბრძანება შეასრულა ნატოს ინტერესების გამო რუსეთმა კვლავ ჩამოგაჭრა ტერიტორიები და მეცოდება ყოველი ვინც იმას ფიქრობს რომ ნატოსთან თანაარსებობაში დაიბრუნებს დაკარგულს !საქმე იმაშია რომ ნატომ უკან დასახევი ყველა გზა მოგვიჭრა და იცით რატომ ხვალ რომ მას ზურგი ვაქციოთ ისიც სცნობს აფხაზეთისა და სამხრეთ ოსეთის რესპუბლიკებს !დღეს ამით დავამთავრებ და თუ მართლა გიყვარს საქართველო იყავი პრაგმატული და რეალურად შეაფასე ქართული დღევანდელობა … და არა ვიღაც ავანტურისტი კაკულიას პროგნოზებით , სხვათაშორის ესც მათი პროექტი და პროდუქტია !წინასწარ გიხდით ბოდიშს თუ რაიმე შეურაწყოფად მიიღეთ !

  22. meba dury said

    აღშფოთებულან ქვებუდნები და ქვეგამხედვარენი – ეს რა ჩაიდინა, სტალინის ძეგლი დაანგრიაო, თითქოს ამ ბოლო ორი ათწლეულის მანძილზე აღასშფოთებელი და საგანგაშო არაფერი მომხდარიყოს ჩვენს ქვეყანაში. თითქოს გუშინ არ ყოფილოყო, როს ახლადფეხადგმულ საქართველოს ქაშუეთის ქონგურებიდან ჭურვები დაუშინეს. მაშინ ხომ შამპანურების ბათქებით აძევებდნენ სამშობლოდან საქართველოს უკანასკნელ ჭირისუფალ ზვიად გამსახურდიას.

    აქ ორი რამე მაკვირვებს:
    1.საქართველოს ჭირისუფალი ზვიად გამსახურდია იყო პირველი ქართველი სტალინისტების ერთერთი წევრი და დამაარსებელი. ამავდროულად 1956 წლის 9 მარტის მოვლენების შემდეგ ტელევიზიით სახალხოთ ბოდიში მოუხადა რუსულ ენაზე საბჭოთა ხელისუფლებას და ამით დაპატიმრება და ციმბირში ხალხის სასარგებლოდ მუშაობა აიცილა თავიდან, განსხვავებით მერაბ კოსტავასგან, ხოლო 80-იანი წლების მიწურულს გადასახლებიდან დაბრუნებული დიადი კაცის მერაბ კოსტავას დაწყებულ საქმეს “კარგი” გაგრძელება უპოვა, პოლიტიკურად და ეკონომიურად განუსწავლელ ქართველებს თავისი მაღალფარდოვანი სიტყვები თავს მოახვია, აფხაზების და ოსების ლანძღვა გინებით დაიწყო და მას შემდეგ, რაც მერაბ კოსტავა და ზურაბ ჭავჭავაძე გაურკვეველ ვითარებაში დაიღუპნენ (დიდი ალბათობით გამსახურდიაც იყო გარეული საზარელ მკვლელობაში), მთელი ძალაუფლება ხელში აიღო და ბოლომდე გადაჩეხა საქართველო იმ უფრსკულში საიდანაც ჯერ კიდევ ვერ ამოვალთ კარგა ხანს.
    მეორე: საქვეყნოდ ცნობილი ფაქტია, რომ ქაშუეტის ეკლესია დანგრევას სწორედ სტალინის და ბერიას მეოხებით გადაურჩა და საერთოდ ეს ფრაზა რა მოსატანი იყო სტალინის სალანძღავ წერილთან????

  23. a.sanduxadse said

    ზვიად გამსახურდია არასოდეს ყოფილა სტალინელი, ეს საიდან მოიტანეთ, 1956 წლის მარტის გამოსვლებში მათ გაავრცელეს ანტისაბჭოთა მოწოდებები, საქართველოს თავისუფლების მოთხოვნით.
    ზვიად გამსახურდია ამხელდა სეპარატისტ აფხაზებსა და ოსებს, და არა რასაც თქვენ წერთ, ან რა ზღაპრებს ყვებით, სად გაქვთ საბუთი იმისა რომ ვაჟას ერთმა შვილმა მეორე დაასმინა. ან რა დასმენა უნდოდა, კაცი საქართველოს დამოუკიდებელი რესპუბლიკის არმიის მაღალი რანგის ოფიცერი იყო და ბოლშევიკებისათვის დაუსმენლად იყო საშიში.

    • Meba Dury said

      ლევან რაზიკაშვილი ქაქუცა ჩოლოყაშვილის შეფარებისთვის დაასმინა მისმა უმცროსმა ნახევარძმამ ვახტანგ რაზიკაშვილმა, ვაჟას ოფიციალურმა მემკვიდრემ და ვაჟასეული სახლის მეპატრონემ, ინტერნეტშიც არ გაგიჭირდება მონდომებულ კაცს მასალის მოძიება და ჩარგალში ნებისმიერ ადამიანს კითხე და გეტყვის იმას რაც მე ვთქვი, რაც შეეხება ლევან რაზიკაშვილს იგი მაშინ დროს ფშავის მილიციის უფროსი იყო და მას უშულოდ ევალებოდა აჯანყებულების წინააღმდეგ ბრძოლა, იგი ბოლშევიკების მილიციის უფროსი იყო მაგრამ, როგორც ბოლშევიკმა სისუსტე გამოიჩინა და ვერ გაბედა ყოფილი ბატონის ჩოლოყაშვილის დაპატიმრება, როცა იგი სახლში მიადგა, რა საქართველოს დამოუკიდებელი რესპუბლიკის არმიის მაღალი რანგის ოფიცერი, რას ლაპარაკობ ადამიანო.
      სტალინზე რასაც ამბობ მაგის გულისთვის კი ზვიადი და კონსტანტინე ნამდვილად მკაცრად გაგცემდნენ პასუხს, ცოცხლები, რომ იყვნენ…

      ზვიადი!!! ზვიაადი!!! ზვიააადი!!!

  24. a.sanduxadse said

    ”რაც მერაბ კოსტავა და ზურაბ ჭავჭავაძე გაურკვეველ ვითარებაში დაიღუპნენ (დიდი ალბათობით გამსახურდიაც იყო გარეული საზარელ მკვლელობაში), მთელი ძალაუფლება ხელში აიღო და ბოლომდე გადაჩეხა საქართველო იმ უფრსკულში საიდანაც ჯერ კიდევ ვერ ამოვალთ კარგა ხანს.”

    ეს არის დემაგოგის, ცილისმწამებლისა და უზნეო ადამიანის მიხრწნილი ტვინის ნაჟური… რომელიც არანაირ კომენტარს არ საჭიროებს!

  25. a.sanduxadse said

    სწორედ ასეთი ადამიანები არიან ის თახსირი ბოლშევიკები, რომელთა მიზანია წაბილწონ ყველაფერი წმინდა

  26. ვინც დღესაც ზვიად გამსახურდიას დევნის ის ქართველი ერის დაუძინებელი მტერია. საკუთარი მტრის შენდობა და პატიება ქართველ მართლმადიდებელს არ ესწავლება, მაგრამ როდესაც უფლის მტრობასთან გვაქვს საქმე იქ სიმკაცრეა საჭირო. ასეთი ცილისმწამებელი პუტჩისტები როგორიც „მებადურია“ ვერ უნდა შემოდიოდნენ „იბერიანზე“!

    „დღესაც მტერმა პირველ რიგში ჩვენს ეკლესიას დაუმიზნა, შემოგზავნა სამღვდელოების რიგებში მართლმადიდებლობის მტრები, ცხვრის ქურქში გახვეული მგლები, რომელთაც დააკნინეს და თითქმის გაანადგურეს მართლმადიდებლური რწმენა. მტრის სადაზვერვო სამსახურების აგენტების ადგილი ეკლესიაში არ არის. ჩვენი ეკლესია უნდა განიწმინდოს მათგან, რათა ერი არ დაიღუპოს. აუცილებელია ახალი რუის-ურბნისი.

    სექტანტობა შეუთავსებელია ქართულ ცნობიერებასთან, უწინარეს ყოვლისა თავისი დაკნინებული, მწვალებლური აზროვნებით, ზნეობრივი დეგრადაციით. სექტანტობა ჩვენი მტრის მთავარი იარაღია, შემთხვევითი როდია, რომ მის გავრცელებას დიდად უწყობდა ხელს კომუნისტური ხელისუფლება, დღესაც იგი მთავარი იარაღია ჭეშმარიტ სარწმუნოებასთან ბრძოლაში. სექტანტობის გაძლიერებას ხელს უწყობენ ჩვენი ეკლესიის ცრუ საჭეთმპყრობელნი, თავისი შეგნებული პასიურობით, ნიღილიზმით, ინდიფერენტულობით და უზნეობით.“

    ზვიად გამსახურდია

  27. „1956 წლის 9 მარტი მინდა გაგახსენო არ მაქვს საუბარი სხვა ადამიანებზე მაგრამ მერაბ კოსტავაც იმ ხალხში ერია ვინც თავის დროზე 1953 წელს ბერიას (!!!!!!) სახელის დასაცავად არალეგალური ჯგუფი ჩამოაყალიბა,“- ენას ძვალი არა აქვსო, ასეთ შემთხვევასთან გვაქვს საქმე.

    ქართველთმოძულე უნდა იყოს ადამიანი რომ ასეთი სისაძაგლე და ცილისწამება გაავრცელოს. ასეთებს არც კი უნდა ეკამათებოდეთ ბ-ნო ალექსანდრე.

  28. ლომისა said

    „1956 წლის 9 მარტი მინდა გაგახსენო არ მაქვს საუბარი სხვა ადამიანებზე მაგრამ მერაბ კოსტავაც იმ ხალხში ერია ვინც თავის დროზე 1953 წელს ბერიას (!!!!!!) სახელის დასაცავად არალეგალური ჯგუფი ჩამოაყალიბა,“- ენას ძვალი არა აქვსო, ასეთ შემთხვევასთან გვაქვს საქმე.

    ქართველთმოძულე უნდა იყოს ადამიანი რომ ასეთი სისაძაგლე და ცილისწამება გაავრცელოს. ასეთებს არც კი უნდა ეკამათებოდეთ ბ-ნო ალექსანდრე.

    • Meba Dury said

      http://burusi.wordpress.com/2009/05/15/1956-%E1%83%AC%E1%83%9A%E1%83%98%E1%83%A1-9-%E1%83%9B%E1%83%90%E1%83%A0%E1%83%A2%E1%83%98%E1%83%A1-%E1%83%98%E1%83%A1%E1%83%A2%E1%83%9D%E1%83%A0%E1%83%98%E1%83%90/

      ენის უძვლობაზე რა მოგახსენო მაგრამ ისტორიის შეცვლა და სხვა კუთხით დანახება პოლიტიკურ ლიდერებს არასოდეს ეშლებოდატ, როდესაც ამის საშუალება ეძლეოდათ, მე მაპატიეტ მხოლოდ ახლახანს შევამჩნიე, რომ ზვიადისტების საიტი, ყოფილა თორემ არც ვიკადრებდი აქ კომენტარის დატოვებას, სხვათაშორის ისეთი ჭორიც ვიცი ჩერქეზეთიდან ჩამოსახლებულ ზვიადის დიდ ბაბუას გამზას ქურდობა ეხერხებოდა ძალიან კარგად და ამიტომაც შეარქვეს მეგრელებმა გამზა ქურდია, რაც მერე გვარადაც კი გაიხადეს კოლხური კოშკის მეპატრონეებმა, როგორ გახდა კონსტანტინე გამსახურდია ამხელა ქონების პატრონი სოციალიზმის პირობებში და მწერლის კვალობაზე საიდუმლოდ ჩება ჩემთვის, სხვათაშორის მისი წიგნები ძალიან მიყვარს და ბატონი კოწიას ნაჩუქარი წიგნი “ბელადიც” მაქვს სახლში, იცით ალბათ ვის ეძღვნება.

      ზვიადი!!! ზვიიადი!!! ზვიიიადი!!!

  29. a.sanduxadse said

    ამ საიტზე მებადურის სახელით შემოხიზნულს დავუჯერებთ იმ პერიოდში შექმნილი “გორგასლიანი”სტალინის დასაცავად შექმნილა, გაგონილა ამაზე მეტი სიცრუე და ცილისწამება?

  30. a.sanduxadse said

    გორგასლიანთა 1956 წლის პროკლამაცია

    ქართველებო!

    ხომ არ დაგავიწყდათ ცხრა მარტის სისხლიანი ღამე? ხომ არ დაგავიწყდათ სისხლიანი ოცდაოთხი და ოცდაჩვიდმეტი, ქართველი ხალხის დარბევისა და გაჟლეტის წლები? როდემდის უნდა გვქონდეს ქედი მოხრილი მტარვალი კომუნისტების მახვილქვეშ? ჩვენს წინაპრებს სისხლი არავისთვის შეურჩენიათ და არც ჩვენ უნდა შევირცხვინოთ თავი.

    დღეს, როდესაც მთელი შეგნებული კაცობრიობა აღშფოთებულია მოსკოვის საშინელი ბოროტმოქმედებით, ჩვენი ერის ყოფნა-არყოფნის საკითხი დგება, დროა, შევერთდეთ ერთი დროშის ქვეშ ჩვენი სამშობლოს დამპყრობლის წინააღმდეგ საბრძოლველად.

    მიმოიხედეთ ირგვლივ, მსოფლიო ბობოქრობს. განკითხვის დღე მზადდება კრემლელი ჯალათებისათვის. თბილისში, პოზნანში, ბუდაპეშტში მათ მიერ დაღლილი უდანაშაულო მოსახლეობის სისხლი სამართალს ითხოვს. მათი აღსასრული მოახლოებულია.

    ქართველებო! სხვა არავინაა ჩვენი მშველელი, ჩვენ საკუთარი თავის გარდა. ბრძოლით უნდა მივაღწიოთ თავისუფლებას! ძმური სალამი გმირ უნგრელ ხალხს! დაე, ყველა დამონებული ერისათვის მაგალითად იქცეს უნგრელთა გმირობა! ხელები შორს უნგრეთისაგან!

    ძირს ჩვენი ხალხის სისხლში ხელებგასვრილი ოკუპანტები და მათი სამხედრო ხროვა!

    ძირს მოღალატე ქართველი კომუნისტები!

    გაუმარჯოს თავისუფალ და დამოუკიდებელ საქართველოს!

    რომელი მოღალატეც ამას ჩამოხსნის, სიკვდილი ელის!

    • Meba Dury said

      როგორც, მინიმუმ ეს 1959 წლის დროინდელი პროკლამაცია არ არის, ეს არის 1974 წელს გავრცელებული, როდესაც ღირებულებების გადაფასება მოხდა და უკვე სხვანაირი მიდგომა იყო ხალხთან საჭირო. ამის გამოს ზვიიიიიიიიადი აი ასეთ ბოდიშს უხდიდა რუსებს: http://www.youtube.com/watch?v=p-FqH3wJCCQ. ისე რა ბიჭი იყო!!!!!!!!!!

      ზვიადი!!! ზვიაადი!!! ზვიააადი!!!

  31. a.sanduxadse said

    ”როგორც, მინიმუმ ეს 1959 წლის დროინდელი პროკლამაცია არ არის, ეს არის 1974 წელს გავრცელებული, როდესაც ღირებულებების გადაფასება მოხდა და უკვე სხვანაირი მიდგომა იყო ხალხთან საჭირო. ამის გამოს ზვიიიიიიიიადი აი ასეთ ბოდიშს უხდიდა რუსებს: http://www.youtube.com/watch?v=p-FqH3wJCCQ. ისე რა ბიჭი იყო!!!!!!!!!!

    ზვიადი!!! ზვიაადი!!! ზვიააადი!!!”

    ამის დამწერს სასწრაფოდ ექიმი რომ სჭირდება,ორი აზრი არ არსებობს, აფსუსია ავლიპ ზურაბაშვილი რამ არ არის ამქვეყნად.

    რას დემაგოგობ, ბატონ ზვიადს 1982 წლიდან ვიცნობდი, სტალინზე კარგი მას არასოდეს არ უთქვამს. არც არასდროს დაუწერია, ასე რომ ტყუილად იმუქრები. ჩემი კეთილი რჩევა იქნება, რომ დროზე მიაკითხე მკურნალს და ეგების განგკურნოს ზვიადის სიძულვილისგანაც, თორემ ეს ისეთი დაავადებაა, მის მოძულეებს სიცოცხლეს უსწრაფებს და მაინც არ მემეტები.

  32. a.sanduxadse said

    ვსეზნაიკა მებადურო ეს პროკლამაცია 1959 წლის კი არა 1956 წლისაა და არქივშიც დევს და ყველასათვის ხელმისაწვდომია და ტყულილად ირჯები, ისტორიას ვერ გააყალბებ!

  33. a.sanduxadse said

    ”ენის უძვლობაზე რა მოგახსენო მაგრამ ისტორიის შეცვლა და სხვა კუთხით დანახება პოლიტიკურ ლიდერებს არასოდეს ეშლებოდათ, როდესაც ამის საშუალება ეძლეოდათ, მე მაპატიეთ მხოლოდ ახლახანს შევამჩნიე, რომ ზვიადისტების საიტი ყოფილა, თორემ არც ვიკადრებდი აქ კომენტარის დატოვებას, სხვათაშორის ისეთი ჭორიც ვიცი ჩერქეზეთიდან ჩამოსახლებულ ზვიადის დიდ ბაბუას გამზას ქურდობა ეხერხებოდა ძალიან კარგად და ამიტომაც შეარქვეს მეგრელებმა გამზა ქურდია, რაც მერე გვარადაც კი გაიხადეს კოლხური კოშკის მეპატრონეებმა, როგორ გახდა კონსტანტინე გამსახურდია ამხელა ქონების პატრონი სოციალიზმის პირობებში და მწერლის კვალობაზე საიდუმლოდ ჩება ჩემთვის, სხვათაშორის მისი წიგნები ძალიან მიყვარს და ბატონი კოწიას ნაჩუქარი წიგნი “ბელადიც” მაქვს სახლში, იცით ალბათ ვის ეძღვნება.

    ზვიადი!!! ზვიიადი!!! ზვიიიადი!!!”

    ამის დამწერი დეგენერატია, ერთი ავაზაკი კვაჭი კაჭანტირაძე გამსახურდიების გვარს სომხებად ასაღებდა, ეს მეორე ტვინნაღრობი ჩერქეზად და თან ცხენის ქურდად, დურაკ!

    • meba dury said

      კაი მოვრჩეთ კამათს, რადგან ჩემს მოყვანილ არგუმენტებს იგნორირებას უკეთებ, აზრი არ აქვს.

      უბრალოდ გეტყვი კონსტანტინე გამსახურდია მიმაჩნია საქართველოს ყველა დროის საუკეთესო პროზაიკოსად და ვეთაყვანები მის ლიტერატურას. მაგრამ არ ვაღმერთებ არცერთ ადამიანს, არც კონსტანტინეს, არც ზვიადს, არც სტალინს, არც სააკაშვილს, არც ილია ჭავჭავაძეს, არც გიორგი სააკაძეს, არც ტიციან ტაბიძეს, არც თამარ მეფეს, არც ფარნავაზს და არც აიეტს. მიუხედავად იმისა, რომ დიდი პიროვნებები იყვნენ ყველას ჰქონდა თავისი ადამიანური ღირსებები და ნაკლები. ორად ორი ქართველი, ვისზეც მე პირადად თითქმის არანაირი უარყოფითი არ გამიგია და არ წამიკითხავს მერაბ კოსტავა და დავით აღმაშენებელია.

      უკაცრავად ზოგ მომენტში უაზროდ გადავამლაშე და კიდევ ერთხელ უფრო სარწმუნო წყაროებით ვეცდები სიმართლე მოვძებნო.

      უბრალოდ მიკვირს და რა ვქნა მთელი ეს ქალაქი, სადაც ვცხოვრობთ თავისი მთელი ინფრასტრუქტურით სანახევროდ სტალინის დროსაა აშენებული და ლანძღვის გარდა ერთ სამადლობელ სიტყვას არ ვამბობთ ქართველები. მე რასაც მოვესწარი და შევხედე ზვიადის დროს საქართველოში კარგი არაფერი გაკეთებულა და თუნდაც არ გაუმართლა, თუნდაც გარემოებამ არ შეუწყო ხელი რატომ უნდა ვილაპარაკო მასზე აღმატებულ ხარისხში? თუნდაც ძალიან ძლიერი პიროვნება ყოფილიყო, თუნდაც საქართველოს მოყვარული და თუნდაც თავგანწირული, მან როგორც პოლიტიკოსმა და პრეზიდენტმა საქართველოს ვერაფერი შემატა. ღმერთმა ყველას თქვენ გზაზე გაგიმარჯოთ არავის მსოფხედველობასთან პრეტენზია არ მაქვს მაგრამ…..

      კიდევ მინდა ბოდიში მოგიხადოთ, მე თავიდანვე აღვნიშნე, რომ პოლემიკა მიყვარს ჯანსაღი და შეიძლება რაღაც მომენტში კიდევაც დავკარგოთ თავის კონტროლი, სხვანაირად არც შეიძლება. გულწრფელად გეუბნებით, რომ მიყვარხართ თქვენ, ქართველები მიყვარს და ვერ ვეგუები, რომ სუსტები ვართ. არ გვეთქმის ჩვენი სიტყვა, ვერ ვიბრუნებთ დაკარგულ ტერიტორიებს, ვერ ვასაქმებთ მოსახლეობის 50%-ს, უამრავი ადამიანი ცხორობს უკიდურეს სიღარიბეში, უამრავი მოხუცი ბებიაჩემის ხნის 80-90 წლის ქალი მხვდება ქუჩაში შავებში და მათხოვრობს, ქართველი მათხოვრობს, მშობლები შვილებს ტოვებენ და მომვლელებად საბერძნეთში და თურქეთში გარბიან (სადაც ყველაზე უარესი ქართველებს მონებად გვთვლიან და წარმოდგენაც კი მიჭირს ალბათ, რა წარმოდგენა და შეხედულება აქვთ ჩვენს ერზე), პიაცაზე ენრიკე იგლესიასი და სტინგი მღერიან, ბათუმის ბულვარი ყველაზე გრძელი ბულვარია ევროპაში, მარშუტკა 80 თეთრი ღირს….. უარესი რაღა უნდა დაგვემართოს?????

    • koba iakobi said

      გამსახურდია ჩერქეზი ყოფილა,სტალინი ოსი,ბაგრატიონები სომხები,ქართველი ვიღაა გამაგებინეთ

  34. meba dury said

    თავიდან, ენის სირთულის გამო, საყვედურობდნენ. კონსტანტინემ “კრიტიკის სიგნალებს” ანგარიში გაუწია და ენა, შეძლებისდაგვარად, გაამარტივა, რადგან სწამდა, რომ “ვინც კრიტიკას ვერ ითმენს, მას უთუოდ ცუდად აქვს თავისი შემოქმედების ბუჰხალტერიაში საქმე”.

  35. a.sanduxadse said

    ბატონო მებადურო, ჩვენ არვის არ დავდევთ ბადით და არ ვექაჩებით ჩვენს საიტზე შემოსასვლელად, თუმცა არიან სიძულვილით დავადებული ხალხი, რომლებიც დრო და დრო შემოეხეტებიან.
    იმის ოჯახი დაიქცეს ვინც პირველად ქართველი ხალხის ლექსიკაში სიტყვები “ზვიადისტი” და “ზვიადიზმი” შემოაგორა!
    რას დაარქმევ შენ იმ ხალხს, ვინც დავით აღმაშენებელს ედგა მხარში, რას დაარქმევ შენ იმ ხალხს, ვინაც მდუღარე ცრემლით დაიტირა სტალინის თანაპარტიელთა მიერ შუბლგანგმირული წმიდა ილია მართალი?
    რომელი შენობა აიწონის დიდი ილიას დანაკლსს და სამარცხვინოდ, ვერაგულად განგმირულ შუბლს?ისიც კონსტანტინეს ან ყვიადს ხომ არ დაუბეზღებია შემთხვევით?
    შენ რა უბედურებანიც ჩამოთვალე,იმას ზვიადი იზამდა? მოაქცევდა ზვიადი დედა ეკლესიას ამ დღეში?
    წაართმევდა გამრჯე გლეხს მამაპაპისეულ მიწას და საკარმიდამო ნაკვეთს? გაუყენებდა ქართველ ქალს სტამბოლისკენ სატანჯავად? გაიმეტებდა ქართველ ვაჟკაცებს ნარკოტიკებისთვის? რას მოესწარი ასეთს, განა 3 თვეში დანგრეული რაჭისა და ზემოიმერეთის 70% რომ აღდგა, ეს კარგი არ არის? ან რა უნდა მოესწრო სულ რაღაც 8 თვეში?
    ის კანონები, ის რეფერენდუმი, ის დამოუკიდებლობის აქტი რისი გაკეთებაც მოასწრო შენთვის არაფერია?
    მოაწერდა ზვიადი ნოლოვან ვარიანტს ხელს?
    ის ხომ უპირველეს ყოვლისა თავისუფლებას შეგვპირდა, რომლის დროსაც ფეხზე უნდა წამომვდგარიყავით. იცნობ კი მრგვალი მაგიდის ეკონომიურ პროგრამას, რომლის განხორციელება საქართველოს წელში გამართვას უდრიდა?
    სტალინმა ააშენაო, რომ ამბობ, იქნებ უკეთესი აშენებულიყო თავისუფალ საქართველოში, რომელიც იმ ძაღლ/და ღორმიმკვდარმა ჩაკლა?
    რამ გაგაბოროტათ, რამ შეგშალათ ასე, რომ ავის და კეთილის გარჩევის უნარი დაგიკარგავთ.
    რატომ ნათლავთ ჭეშმარიტ ერთგულებას, უანგარობას კერპთაყვანისმცემლობად?
    გინახავს ოდესმე ზვიადს თავისი ერი ისე დაემცირებინოს, რომ მის წინაშე დაეჩოქოს?
    ის თავად უჩოქებდა თავის სათაყვანებელ ერს.
    რაც არ უნდა გააპარტახო, გაანადგურო და დასცე ხალხი, მას გულისგულში მაინც რჩება ჭეშმარიტების ამოცნობის უნარი.

    რაღა ქვედაბუნებისა და გარეწრების დამპალი ტვინის ნაჟურს ისრუტავთ, წაგიკითხავს კი რუსი მართლმადიდებელი ქალბატონი ადელა ნაიდენოვიჩის სიტყვები ზვიადის შესახებ თქმული?

  36. a.sanduxadse said

    თუ არ წაგიკითხავს (ან საიდან და რატომ წაიკითხავდი, შენ ხომ მისისტი არა ხარ), აი ისიც:

    ”ვითარებათა გამო 70-80-იან წლებში მე მე “ვკურირებდი” საქართველოს. ჩემგან გადიოდა საქართველოში ე. შევარდნაძის მდივნობის ჟამს უკანონობისა და რეპრესიების შესახებ ინფორმაციის დიდი ნაწილი… ინფორმაციის გაფორმებასა და საერთაშორისო სამართალდამცავ ორგანიზაციებში მის გადაცემას მე და ჩემი მოსკოველი მეგობრები მუდამ ზვიად გამსახურდიას დახმარებით ვახერხებდით … ზვიადი იყო ერთადერთი ძაფი, რომელიც გამოფხიზლების გზაზე მდგარ საქართველოსთან გვაკავშირებდა… იგი მუდამ ებრძოდა შევარდნაძესა და მის ხელისუფლებას ეკლესიის ღირსების დასაცავად, საქართველოს სუვერენიტეტისა და თავისუფლებისათვის…

    დილის ლოცვისას მუდამ შევსთხოვ ღვთისმშობელს, რათა სულიერი სიმხნევე არ მოაკლოს ბოროტ ძალთა მიერ თავით ფეხებამდის ცილნაწამებ ჩემს ტანჯულ მეგობარს, მონას ღვთისას ზვიადს, რომელსაც 28 წელია ვიცნობ. მისი განსაკუთრებული მისიის შეცნობა მხოლოდ მას შესწევს, ვისაც აქვს უნარი წმინდა ჯვრის ენით უთქმელი საიდუმლოს შეცნობისა. ჩემთვის საქართველო, როგორც ქვეყანა არ იარსებებს მანამდე, სანამ იქ კანონიერება არ აღსდგება”.

    ადელა ნაიდენოვიჩი,
    გულაგის ყოფილი პოლიტპატიმარი,
    რუსეთის ადამიანის უფლებათა დამცავი მორაობის თვალსაჩინო წარმომადგენელი, მოსკოვის ჰელსინკის ჯგუფის წევრი

    იქნებ ეს მართლმადიდებელი ქალბატონიც კერპთაყვანისმცემლად გამომიცხადო?

    ხომ ხედავ, რას ამბობს, მხოლოდ ჭეშმარიტ ქრისტიანს შესწევს მისი პიროვნების ამოცნობაო, ჩვენ კი უღმერთობაში გაზრდილებსა და ჩასაძაღლებლებს ამის უნარი წართმეული გვაქვს ეშმაკისაგან.
    მე შევარდნაძეც მინდა რომ შევიყვარო, სააკაშვილიც, მაგრამ სამშობლოს მკვლელების სიყვარული ვით ეგების?!
    მე იოთამ ზედგენიძე მიყვარს თვალისჩინივით, რომელმაც სიცოცხლე ანაცვალა მეფეს, განა მართლა მეფეს, არა ჩვენს სისხლმომდინარ სამშობლოს! იქნებ მასაც კერპთთაყვანისმცემელი უწოდო? მიდი გამოაჯავრე გიორგი! გიორგიიიი! გიორგიიი- ძახილით, მიდი ჰე, ვინ დაგიშლის დღეს ხომ დემკრატიაა!

    რა გიდევთ მაგ მკერდში, რითი სულდგმულობთ, ნუთუ აღარაფერი დარჩა ამ ქვეყნად კაცური და ადამიანური?!
    გამოაჯავრე ილიას ცხედართან დამხობილი საქართველო, გამოაჯავრე, მიდი, რაღას უცდი! ბატონო მებადურო, მე ფარნავაზის, მირიანის, გროგასლის, ბაგრატის, დემეტრეს, თამარის, აღმაშენებლის, ილია მართლის, ვაჟას, აკაკის, კონსტანტინეს, რობაქიძის, მერაბის და ზვიადის, უსახელო უფლიციხელის, თინა წავკისელის და მაია წყნეთელის, ჩოლოყაშვილების უბადრუკი მეხის მტვერი ვარ, მიდი გამაჯავრე, მიდი ჩამაფურთხე სულში, დაიოკე შენი ავი ხვაშიადი!
    ღმერთმა შეგინდოს, მოგიტევოს და თვალი აგიხილოს!

  37. Meba Dury said

    დიდი პატივისცემის მიუხედავათ, თითოეული ადამიანის მიმართ ვისაც განსხვავებული აზრი გააჩნია საბოლოოდ დავაფიქსირებ ჩემს აზრს. შევეშვათ კამათს იმაზე, რომ ზვიადს საქართველო უყვარდა, უყვარდა ზეადამიანურად ისე როგორც არავის ჯერ არ ყვარებია ეს ქვეყანა, ეს რომ კიდევაც ასე ყოფილიყო ეს ზვიადის სისუსტესთან და პოლიტიკურ უნიჭობასთან არავითარ კავშირში არ არის, ზვიადი იყო თანამდებობისთვის შეუფერებელი, ძალიან ცუდი პოლიტიკოსი და უვარგისი დიპლომატი. ეს იყო ჩვენი ქართველების სასჯელელი, რომლის შემდეგ ჩვენივე უმსგავსობამ სასჯელის გაორმაგებასთან მიგვიყვანა და ეშმაკი უკვე სხვა ფორმით გამოგვიგზავნა შევარდნაძის სახით, დღესდღეობით კი ისევ ზვიადის ფორმა მოისხა და უკვე ახალი სახელით მიხეილ სააკაშვილით აგრძელებს 20 წლიანი დეგრადაციის დასრულებას რაც ზვიადი, ზვიადით დაიწყო და მიშა მაგარიათი მთავრდება. მე არ ვინატრებ აკაკი ასათიანის და ბესარიონ გუგუშვილის საქართველოს ისევ, და ვისაც ისევ სწადია იმ დროის დაბრუნება შევთავაზებდი ხრუშოვის მიერ გამზადებულ ციმბირის ტერიტორიას ქართველებისთვის. წადით და იქ მოაწყვეთ თქვენი საქართველო თუ არ ვცდები გუგუშვილი ცოცხალი და ჯანსაღია, ზვიადი იმ ქვეყნად გაანათლოს ღმერთმა და პრეზიდენტად მიშა სააკაშვილს შემოგთავაზებთ, ისიც ზვიადივით ნიჭიერია, ბევრი ენა იცის, ამბიციურია, მშიშარა, ბოზები უყვარს და საკუთარი თავი.
    თავისუფლებას გპირდებოდათ ზვიადი არა, ალბათ იმათ რიცხვს მიეკუთვნებით ვინც დიდი ფული იშოვა ომის და არეულობის დროს და ახლა ბედნიერად გრძნობთ თავს, მაგრამ არის თქვენსგარდა ხალხი ვინც დღემდე გაჭირვებაშია და ოჯახის სარჩენად ელემენტარული საშუალება არ გააჩნია.
    თავისუფლება მარტო მკერდში მუშტის ცემა არ არის, თავისუფლება კიდევ შენი შვილების შენი ოჯახის სიყვარული და მომავალია, შევეცი ისეთ თავისუფლებას თუ ჩემს ცოლ-შვილს საჭმელი და სასმელი არ ექნება. მაგრამ ოჯახის სიყვარული ზვიადის საიდან ეცოდინებოდა, როცა რამდენი ცოლი და რამდენი საყვარელი ყავდა თვითონაც არ იცოდა, მაგას მარტო საკუთარი თავის განდიდების მანია ტანჯავდა.
    სულში ჩაფურთხებას თუ დაარქმევთ დაარქვით, მაგრამ უნდა გითხრათ თქვენ აზრზე არა ხართ რა ხდება თქვენს ქვეყანაში, რატკივა ქართველებს, რა აწუხებთ… თქვენ ზომბი ხართ.

  38. a.sanduxadse said

    მებადურო ისე მაგ გზით იარე შენ, რა აზრებსაც შენი ავადმყოფი ტვინის ნაჟური აფრქვევს. შენ ადამიანობისათვის შეუფერებელი ხარ საერთოდ და რაოდენ ვიმცირებ თავს შენ რომ გეკამათები. რაც მე ვიშოვნე ჩემი ხალხის გაჭირვების ჟამს იმდენი ეშოვნოს შენს ოჯახს, ნაგრამს, იმ სიმართლით იაროს ყველა შენს ჭერქვეშ მყოფმა. შენ უვარგისი, გესლით, ცილისწამებით, დაჩირქებული სულის ორფეხა არსება ხარ. შენ რა ხარ ასეთი, რა ნიჭისა და შესალებლობის, ვინ ხარ, რატომ იმალები შემოდი შენი ნამდვილი სახელით და გვარით, მე დარწმუნებული ვარ შენ იმ ავადმოსაგონარი 1991-1992 წლების ნაძირალა გადმონაშთი ხარ. შე არარაობავ, შენ რა იცი მე ვინ ვარ, ზომბი კი არა შენ გველი და მორიელი, ავთვისებიანი სიმსივნე ხარ საქართველოს სხეულზე ამოსული. ყველა ზომბის, შენნაირი აყროლებული ჩირქით ავსებულის გამზრდელი ქალიც…

    მე რომ ბედნიერი ვარ ისეთი ბედნიერი გიმყოფოს ოჯახი ღმერთმა, მე ამით დავასრულებ, შენი ზნედაცემული სიმართლით გატაროს უფალმა, ამინ!

  39. გიორგი მელაძე said

    ხალხნო! განხილვას და დისკუსიას არ ექვემდებარება ეს ობიექტი! დაე ჯოჯოხეთის ცეცხლში დაიწვან სტალინი და მრავალი იმ დროინდელი ტირანები. და რაც არ უნდა თქვან ისტორიულმა წყაროებმა, დაუყოვნებლივ ჯოჯხეთში,,,,, !!!!! და ვინც სტალინის რომელიმე ქმედებას ამართლებს, იმასთან საუბარი არ ღირს თუნდაც იმ “მრავალი გმირობის ამსახველი ქმედების ფაქტების შრიალის ფონზე” , შენი ჭირიმე არ ღირს, კომუნიზმში ნუ გადაეშვები! (მიმართვა კონკრეტულად სტალინელებს და კომუნისტებს)!!!!!!!!!!!!!

    P. S. სტალინის ძეგლი დაუყოვნებლივ უნდა იქნას გადამდნარი და მისგან უნდა ჩამოისხას “აკუმულატორის კლემები” (უფრო გამოადგება ქართველ ხალხს ვიდრე თვით ბელადის პრიმიტიული ლატუნის ხლამი) velikaia derjava,,,, :)) naxren vasha derjava, pashli vi k stalinu ..

  40. PRIFESOR said

    WE DON’T HAVE GOOD ENOUGH INFORMATION TO MAKE ANY JUDGMENTS !!!

  41. tqven me 14 wlis var da imis ufleba ar gaqvt gansajot stalini kacma aashena qveyana da tqven mas mogalates uwodebt?sasaciloa babuachemi miyveba :” visac xelis gandzreva sheedzlo mas arc uchirdao” albat tqven saakashvili girchevniat xo somexi saakashvili xo? sasaciloa kvlav da radgan 14 var ar nishnavs tqvenze naklebi vicode da dges isaa kai vigacis shvili xar da uejveli samsaxuri gaq? kargia?kargia?@:@:@:@:@:@ stalini ise stalini ase da is mainc gmiria is rom ara aravin ijdeboda aq marto mitom rom man msoflio gadaarchina fashistebisgan gaiget xalxo hitlers adamianis damadabilebeli wamali hqodna sheqmnili da rom ara stalini barvis da toxnis mets arapers gaaketebda kaci im wamals ro sheuyvandnen!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

  42. მე გამაოგნა კომენტარებმა, კედელი და ცერცვი გამახსენდა

  43. svlmqqq said

    გენამე სულში და გულში სიმართლისათვის ეს სიტყვები დაგიფასდება:):):)

  44. ika said

    იოსებ სტალინი შემთხვევას არ უშვებდა, რომ უცხოეთიდან ჩამობრძანებული პოლიტიკოსებისა თუ დელეგაციებისთვის არ გაეცნო საქართველო. ასე მოხდა მაშინაც, როდესაც საფრანგეთის კომპარტიის ცენტრალური კომიტეტის გენერალური მდივანი, ტეროზი, 1951-1952 წლებში მოსკოვში ჩამობრძანდა დასასვენებლად და სამკურნალოდ. ავადმყოფობის პერიოდში იგი რამდენჯერმე მოინახულა ბელადმა. როგორც მოლოტოვი იხსენებს, გამოჯანმრთელების შემდეგ ბელადი კიდევ შეხვდა ფრანგ სტუმარს. მათ კარგა ხანს ისაუბრეს. ბოლოს საუბარი საქართველოზეც ჩამოვარდა.

    – თქვენ ცხადია, ერთხელაც არ ხართ ნამყოფი საქართველოში, ამხანაგო ტეროზ, არ გსურთ იქ ჩასვლა? – ჰკითხა სტალინმა ფრანგ სტუმარს.

    – მოვინახულო ის ქვეყანა, სადაც დაიბადეთ და გაიზარდეთ? სიმართლე გითხრათ, ჩემი დიდი ოცნებაა, – იყო პასუხი.

    – თუ ასეა, ხელს რა გიშლით? – დაინტერესდა საბჭოთა ბელადი.

    – ჯანმრთელობის გარდა – არაფერი, – უთხრა მან.

    – ექიმებს და ჩემს თვალებსაც თუ დავუჯერებთ, ამხანაგო ტეროზ, იმდენად კი ხართ გამოჯანმრთელებული, რომ საქართველოში ჩასვლას გაუძლოთ. ჩაბრძანდით იქ და, დარწმუნებული ბრძანდებოდეთ, ქართველები ჩინებულ მასპინძლობას გაგიწევენო.

    ამ საუბრის შემდეგ ტეროზმა მართლაც იმოგზაურა საქართველოში, სადაც საკმაო ხანი დაჰყო. საქართველოდან დაბრუნების შემდეგ კვლავ შედგა საბჭოთა ბელადისა და ფრანგი სტუმრის შეხვედრა. ტეროზი შთაბეჭდილებების ქვეშ იყო. აქებდა ქართულ ჭედურ ხელოვნებას, აღტაცებული იყო მხატვრობით, განსაკუთრებით კი – ნიკო ფიროსმანით, თბილისით, ფუნიკულიორით…

    – ძალიან კარგი, – კმაყოფილი სახით სთქვა სტალინმა, – მაშ, მოდი, საქართველოს სადღეგრძელო დავლიოთ.

    – დიდი სიამოვნებით შევსვამ საქართველოსა და ქართველი ხალხის სადღეგრძელოს! – ამ სიტყვებით ტეროზმა ღვინით სავსე ჭიქა ასწია და ფეხზე წამოდგა. – ბრძანდებოდეთ, ფეხზე დგომა არ არის საჭირო, – აღნიშნა სტალინმა.

    – არა, ამხანაგო სტალინ, ნება მიბოძეთ, ამ შემთხვევაში არ დაგემორჩილოთ.

    ბელადმა წინააღმდეგობა აღარ გაუწია. ფრანგმა სტუმარმა სადღეგრძელოში ჩამოაყალიბა ყველაფერი რაც, კი რამ გაგონილი ჰქონდა საქართველოს შესახებ; მოგზაურობის დროს როგორ მოიხიბლა ამ ქვეყნით, მისი სტუმართმოყვარეობით, კულტურით, ისტორიით, „ვეფხისტყაოსნით“. იდიდოს და იდღეგრძელოს ქართველმა ერმაო, – თქვა ბოლოს და ჭიქა მოიყუდა. ხოლო, როდესაც გამოცალა, სასმისი ამოატრიალა და თქვა: ასე მტერი და ორგული დაეცალოს საქართველოსა და ქართველებსო. „ამინ“! – თქვა სტალინმა და აღნიშნა: ასე, ფეხზე წამოდგომით, განსაკუთრებულ სადღეგრძელოს სვამენ საქართველოში და სასმისში ერთ წვეთსაც არ ტოვებენო.
    – მეც საქართველოში მასწავლეს, ამხანაგო სტალინ, საფრანგეთში ჯერ არ იციანო, – უპასუხა ტეროზმა.

    მრავალი მაგალითი მოიძებნება იოსებ სტალინის ბიოგრაფიაში, თუ როგორ უწევდა იგი საქართველოსა და ქართველ ხალხს, მათ ზნე-ჩვეულებებსა და ტრადიციებს პროპაგანდას. იალტის კონფერენციის მსვლელობისას, დიდი სამეულის ერთ-ერთ მორიგ სადილზე, სტალინმა ქართული მშრალი ღვინო შეაქო, შემდეგ კი მიუბრუნდა რუზველტსა და ჩერჩილს და ჰკითხა: იცით, რა არის ჭაჭის არაყი? რა თქმა უნდა, რუზველტსა და ჩერჩილს გაგონილიც არაფერი ჰქონდათ ჭაჭის არყის შესახებ.

    – ქართული ჭაჭის არაყი საუკეთესოა ყველა არყებს შორის, თუმცა, მე არ ვსვამ, – მსუბუქი მშრალი ღვინის მოყვარული უფრო ვარ, – მიუგო სტალინმა.
    ამ სადილის შემდეგ ჩერჩილი ძალიან დაინტერესდა ქართული ჭაჭის არყით: – როდის გავსინჯოთ ქართული არაყი? – ჰკითხა მან სტალინს. იოსებ სტალინმა აღუთქვა, რომ უახლოეს დღეებში შეეცდებოდა, სტუმრებისთვის გაესინჯინებინა ქართული არაყი. მეორე დღეს, მართლაც, გადასცეს ჩერჩილსა და რუზველტს სტალინისაგან გაგზავნილი ქართული არაყი – ჭაჭა.

    საბჭოთა ხელისუფლება ეჭვითა და, შეიძლება ითქვას, ზიზღითაც კი იყო განწყობილი დიდი ქართველი ისტორიკოსის ივანე ჯავახიშვილის მიმართ. 1926 წელს იგი აიძულეს, გადამდგარიყო მის მიერ დაარსებული თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის რექტორობიდან, ოღონდ, ამ ყველაფერს ოფიციალურად სხვა სახე მისცეს, რის მიხედვითაც დიდმა ქართველმა ისტორიკოსმა თითქოს და, ავადმყოფობის გამო დატოვა თანამდებობა. ოცდაათიან წლებში ჯავახიშვილი დაუნდობლად გააკრიტიკეს, მიწასთან გაასწორეს და, შეიძლება ითქვას, იდეოლოგიურად ჩაქოლეს. მოგვიანებით კი, მაშინ ჯერ კიდევ საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს სახალხო კომისრის მოადგილეს, ლავრენტი ბერიას მოახსენეს უნივერსიტეტში დიდი არალეგალური ორგანიზაციის „აღმოჩენის“ შესახებ, რომელშიც ვკითხულობდით:
    „ძიების ყოველმხრივ შემოწმებული მასალებით დადგენილია, რომ იდეოლოგი და შთამაგონებელი ამ კონტრევოლუციურ-ფაშისტური ორგანიზაციისა, მთელი მისი ანტისაბჭოთა საქმიანობის განმავლობაში, გახლავთ თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის პროფესორი ივანე ჯავახიშვილი, რომელმაც თავის გარშემო შეაკოწიწა ქართული ინტელიგენციის ყველაზე რეაქციულად განწყობილი ნაციონალური ნაწილი. კონტრრევოლუციურ-ფაშისტური ორგანიზაციის რიგი დაპატიმრებული მონაწილე ხელმძღვანელობის ჩვენებებით ასევე დადგენილია, რომ პროფესორი ივანე ჯავახიშვილი, არის რა დაკავშირებული ფაშისტური გერმანიის მთავრობის წევრებთან, ახორციელებს აქტიურ საჯაშუშო საქმიანობას გერმანიის დაზვერვის სასარგებლოდ. დაბოლოს… კონტრრევოლუციურ-ფაშისტური ორგანიზაციის დაპატიმრებულმა ერთ-ერთმა მთავარმა მონაწილემ მთლიანად აღიარა თავისი საქმიანობა, სავსებით დაადასტურა ჩვენს ხელთ არსებული ყველა მასალა ივანე ჯავახიშვილის ფაშისტური საქმიანობის შესახებ.“

    დიდი ქართველი მეცნიერი შემთხვევით გადაურჩა სიკვდილით დასჯას. ასეთ მძიმე სიტუაციაში, ვიღაცამ მოახერხა და ივანე ჯავახიშვილის ამბავი აცნობა იოსებ სტალინს. ამ უკანასკნელმა კი კრემლიდან თითი დაუქნია – ქართველებს მაგის ტოლი მეცნიერი სხვა ვინ გყავთო?! ასე გადაურჩა ცნობილი ისტორიკოსი დაპატიმრებას და სუკის ჯურღმულში სიკვდილს.

    საბჭოთა ბელადის ამ ცნობილი ჩარევის შემდეგ ივანე ჯავახიშვილის გარშემო საბოლოოდ დათბა სიტუაცია. ამის გამოხატულება იყო, თუნდაც 1939 წლის იანვარში დიდი ისტორიკოსის არჩევა აკადემიკოსად.

    როგორც ცნობილია, იოსებ სტალინთან ყოველთვის წინასწარ შეჰქონდათ ხელმოსაწერად სტალინური პრემიით დასაჯილდოებელთა სია. ერთხელ მან ვერ აღმოაჩინა ილიკო სუხიშვილისა და ნინო რამიშვილის საქართველოს სახელმწიფო ანსამბლი პირველი ხარისხის პრემიაზე წარდგენილთა სიაში. როდესაც სტალინმა იკითხა, თუ რატომ მოხდა ასე, უპასუხეს: კენჭისყრისას ხმა არ ეყოთო. ჩემი ხმა თუ ეყოფაო, – უკითხავს ორაზროვნად სტალინს. ასე მიენიჭა სახელოვან ქართულ ანსამბლს პირველი ხარისხის პრემია.

    მოკავშირე რესპუბლიკების დედაქალაქებიდან თბილისი იყო პირველი, სადაც მეტროს გაყვანას შეუდგნენ. ეს, რა თქმა უნდა, იოსებ სტალინის ბრძანებით მოხდა. 1953 წელს, დიდი ბელადის გარდაცვალების შემდეგ, მოხდა მისი კონსერვაცია – ხრუშჩოვმა საქართველოს კომუნისტური პარტიის ხელმძღვანელს გაბრაზებითა და ღვარძლიანად უთხრა: რად უნდა თბილისს მეტროპოლიტენიო და მშენებლობის შეწყვეტა მოითხოვა იმ მოტივით, რომ „ქართველები განებივრებულები არიანო“ – ასე მიაჩნდა მას და ხშირადაც იმუქრებოდა: შეგიცვლით მდებარეობას, ვაგონებს ჩაგიყენებთ და ჩრდილოეთში მიგაბრძანებთო.

    მიუხედავად იმისა, რომ თვალი კვლავ ბევრს უჭირავს, საქართველოს მდებარეობა დღემდე არ შეცვლილა. რაც შეეხება საკითხს, მართლა ანებივრებდა თუ არა სტალინი საქართველოს და საერთოდ, ახსოვდა თუ არა მას თავის სამშობლო, ამაზე ისტორიკოსთა აზრი დღემდე ორად იყოფა.

  45. ika said

    ამ პოსტში წაიკითხავთ თუ როგორი დამოკიდებულება ჰქონდა სტალინს ალკოჰოლურ სასმელთან და როგორ აფასებდა ის ქართულ ღვინოს და ჭაჭას…
    მაგარ ალკოჰოლურ სასმელებს ყოველთვის ერიდებოდა იოსებ სტალინი. მას, შეეძლო დაელია ერთი-ორი პატარა ჭიქა არაყი ან ქართული კონიაკი, მაგრამ ძირითადად ოჯახურ ქართულ ღვინოს ამჯობინებდა. ღვინოებს სტალინისათვის სპეციალურად პროფესიონალი მეღვინეები არჩევდნენ. მათთან ერთად ყოველთვის ესწრებოდნენ КГБ-ს თანამშრომლები, რომელთად ევალებოდათ მეღვინეებთან ერთად შეერჩიათღვინო და ჩაეტანათ კრემლში, სადაც სტალინის პირადი ექიმის ნებართვის შემდგომ აწვდიდნენ ღვინოს დიდ ბელადს. ძირითადი აქცენტი გადატანილი იყო ქინძმარაულის ზონაზე; ერთ ლიტრა ქინძმარაულში ოჯახის პატრონს სხვა ძვირფას 5 ლიტრა ღვინოს ან გარკვეულ ანაზღაურებას სთავაზობდნენ. ასევე ლეჩხუმში, არჯევანიძეების ოჯახში, სტალინისთვის იძენდნენ ღვინო უსახელაურს.

    ა.ა.გრომიკო იხსენებს: მაგიდაზე სტალინს თავი ყოველთვის თავისუფლად ეჭირა, მიუხედავად იმისა, თუ რა დონის სტუმრებს ხვდებოდა. იალტაში, რუზველტთან და ჩერჩილთან შეხვედრის დროს, ის სტუმრებს სთავაზობდა ქართულ, მშრალ ღვინოებს. სტუმრები სიამოვნებით მიირთმევდნენ სასმელს და აქებდნენ მას. ერთ-ერთი შეხვედრის დროს სტალინმა სტუმრებს უეცრად დაუსვა შეკითხვა: – თქვენ იცით ქართული ყურძნის არაყი ჭაჭა? სტუმრებმა, რასაკვირველია, სასმელის შესახებ არაფერი იცოდნენ. სტალინმა თვითონვე განუმარტა: – ჩემი აზრით, ჭაჭა საუკეთესოა არყებს შორის. მართალია, მე მას არ ვსვამ, რადგან მშრალ ქართულ ღვინოებს ვანიჭებ უპირატესობას.
    ჩერჩილმა ინტერესი გამოიჩინა და იკითხა: – არ შეიძლება, რომ ჭაჭა გავსინჯო? – შევეცდები, გაგასინჯოთ, – მიუგო სტალინმა.
    მეორე დღეს სტალინმა ჩერჩილსაც და რუზველტსაც საჩუქრად მიართვა თითო ბოთლი ჭაჭა.

    ჭაჭა თბილისიდან იალტაში თითქმის ერთ დღეში ჩამოიტანეს. იალტიდან სიმფეროპოლში გაიცა განკარგულება, რომელიც ეცნობა თბილისს. თბილისში ქალაქის კომენდატი საგონებელში ჩავარდა. რა ექნათ, სტალინმა სპეცხაზებით ორი ბოთლი წაჭა შეუკვეთა. მორიგემ ქალაქის კომენდატურაში სასწრაფოდ გაიგო ქ. თბილისში მცხოვრები იმ ადამიანის მისამართი, რომელიც ოჯახში აყენებდა ჭაჭის არაყს. იმ წუთშივე შავი ლიმუზინი სამხედროებითა და КГБ-ს წევრებით ერთად მიადგა ჭაჭის მეპატრონეს. ოთახის კარებზე მძიმე ბრახუნმა გააღვიძა მეზობლები, რომლებიც ფანჯრიდან იცქირებოდნენ და გაკვირვებულები კითხულობდნენ: ვის წასაყვანად მოვიდნენო? ჭაჭის მეპატრონე გააღვიძეს, წამოაყენეს ლოგინიდან, მთელი ოჯახი ფეხზე დადგა. კომენდატის წინაშე გაფითრებული გამხდარი კაცი იდგა, რომელიც შიშისაგან ცახცახებდა. კომენდატმა სამჯერ გაუმეორა ერთი სიტყვა: – ჭაჭა, ჭაჭა, ჩქარა ჭაჭა!
    საბედნიეროდ, ოჯახში რამდენიმე ჭაჭია ბოთლი აღმოჩნდა. მათ სასწრაფოდ გამოართვეს ჭაჭა ოჯახის უფროსს და დატოვეს ჯერ კიდევ გაოგნებული კაცი, რომელსაც ვერ გაერკვია რა მოხდა. ავტომობილი გაემართა აეროპორტისკენ და სპეცრეისით კალათა, რომელშიც იდო რამოდენიმე ბოთლი ჭაჭა, გაიგზავნა სიმფეროპოლში და იქიდან იალტაში. გამთენიისას კალათა სტალინის რეზიდენციაში იყო.
    სტალინმა გახსნა ერთი ბოთლი და რამოდენიმე წვეთი გადმოასხა ჭიქაში. დაუძახა თავის პირად მდივანს და სთხოვა, გაესინჯა იგი. – როგორია? – საუკეთესო, როგორც ცრემლი! – გაუგზავნეთ თითო ბოთლი რუზველტსა და ჩერჩილს, – დასცა ბრძანება სტალინმა.
    სტუმრებს სტალინი წინასწარ აფრთხილებდა, რომ სადილად იქნებოდა ხარცო და მწვადი. სადილზე იგი არაყს არ სვამდა. უყვარდა მშრალი თეთრი და წითელი ქართული ღვინო მცირე რაოდენობით. იცოდა თეთრი და ჭითელი ღვინის ერთმანეთში შერევა.
    ერთხელ მაო ძე დუნს უკითხავს, თუ რატომ უდგას ბელადს მაგიდაზე ყოველთვის ორი ბოთლი ღვინო, ერთი თეთრი და ერთი წითელი.
    საიდუმლოს არ ვამხელ, უპასუხა სტალინმა, თუმცა დასძინა რომ ეს მისი თეორიაა ღვინის კულტურის შესახებ.
    როდესაც სტალინს ჰკითხეს, რა არის მამაკაცის უმაღლესი სიამოვნება, მან უპასუხა: “დაამარცხო მტერი და შემდეგ დალიო შესანიშნავი ქართული ღვინო!”
    30-იან წლებში სტალინს ყოველთვის ჰქონდა მარაგში ქართული ხილი, რომელსაც მას დედა უგზავნიდა ჩურჩხელებთან და მურაბებთან ერთად. იგი ყოველთვის ურჩევდა თავის შვილებს, რომ სადილზე თითო ჭიქა ქართული ღვინო დაელიათ.
    აფხაზეთში, რიწის ტბაზე ან საქართველოს სხვა სამთავრობო აგარაკზე ყოფნის დროს, იგი ყოველთვის ითხოვდა ლაღიძის წყალს.
    სტალინის არყის რეცეპტი ასეთი იყო: არაყი ჭაჭა – 0.5 ლიტრა, წითელი წიწაკა – ერთი თავი, ნიორი – 2-3 კბილი. აჩერებდა 2-3 დღე და მერე მიირთმევდა.
    ბელადი კრემლში ყოველთვის ზომიერად იღებდა ღვინოს, მაგრამ პირველი ცოლის გარდაცვალების შემდეგ სმას მოუმატა. მას განსაკუთრებით უყვარდა “მაჭარი”, რასაც ისინი წყალგაზავებულ 4%-იან ღვინოს ეძახდნენ.

  46. ika said

    სტალინი იყო უდიდესი გენია, რომლის წინაშე თავს ხრიდნენ მსოფლიოს უდიდესი პოლიტიკოსები: უინსტონ ჩერჩილი, ფრანკლინ დელანო რუზველტი და სხვა მრავალი. სტალინი, როგორც პიროვნება იყო არის და მუდამ იქნება განსჯის საგანი. მისი ქცევები, პოლიტიკა ყოველთვის იწვევდა აზრთა სხვადასხვაობას. დღემდე ვერ გაურკვევიათ მისი ნამდვილი ბუნება, წარმომავლობა, ბოლომდე არცაა ცნობილი მისი ხასიათის შტრიხები. დღემდე იწერება მასზე, დღემდე იგრძნობა ცხოველი ინტერესი ამ გენიალური ადამიანის მიმართ, მან ხომ ისტორიაში უდიდესი კვალი დატოვა, როგორც უძლიერესმა პოლიტიკოსმა და მმართველობის ნიჭით დაჯილდოებულმა ადამიანმა.

    არ დავიწყებ სტალინზე დაწვრილებით ბიოგრაფიული ინფორმაციის მოწოდებას, რადგან ვიკიპედია ამის იდეალური საშუალებაა, უბრალოდ მინდა ჩემი მოკრძალებული აზრი გამოვთქვა ამ ადამიანის შესახებ….

    მოგეხსენებათ იოსებ სტალინი დაიბადა გორში, ისევე, როგორც მე, ამიტომ აქ ჩემს ქალაქში ყველამ კარგად იცის მისი პიროვნების შესახებ, განსაკუთრებულად ჩვენი მშობლების, ბებია-ბაბუების თაობამ. აქ ყოველი ფეხის ნაბიჯზე შეიძლება მოისმინო გაცხარებული საუბარი ამ გენიალური ადამიანის შესახებ. გაიგებ მის ქება-დიდებას, არარსებულის მიწერას და განდიდებას, ასევე მოისმენ უარყოფით კომენტარებსაც, მისი კულტის უარყოფას და საერთოდ მისი პოლიტიკის დაგმობას.” />” />
    პირადად მე ორივე კატეგორიის ადამიანები შემხვედრია, მაგრამ ერთი რამ უნდა აღინიშნოს, ვისაც სტალინზე ბევრი წაუკითხია, ბევრი მოუსმენია და ასე თუ ისე კარგად ერკვევა, მის ცხოვრებისეულ დეტალებში იგი ძალიან იშვიათად თუ გამოდგება სტალინის მოწინააღმდგე, მაგრამ ვისც ძალიან მცირე სმენია და თითქმის არაფერი წაუკითხავს ამ ადამაინის შესახებ, ისე თავგამოდებით გმობს სტალინის კულტს იფიქრებ მისი ჟამთააღმწერელიაო. ეს კი ამაზრზენი საქციელია უგუნური ადამიანისგან. როცა არ იცნობ პიროვნებას შეუძლებელია მონაჭორის მიხედვით განსაჯო და მითუმეტეს დაადანაშაულო იგი.
    ჩემი აზრით სტალინი იყო ნამდვილი გენია, მაგრამ ჩვეულებრივი ადამიანი, რომელმაც ძალიან ბევრ შეცდომასთან ერთად ძალიან დიდი საქმეებიც ჩაიდინა, ბოლოს და ბოლოს მან ხომ მე-2 მსოფლიო ომი მოიგო და დაამხო გერმანიის ჰეგემონია მთელს მსოფლიოში.

    ერთ-ერთი მთავარი არგუმენტი, რაც ქართველებს მის წინააღმდეგ მოჰყავთ არის ის, რომ იგი საქართველოს არანაირად არ ეხმარებოდა, არ მისცა დამოუკიდებლად ჰყოფნის საშუალება, მაგრამ სტალინი ხომ გარუსებული იყო, მისთვის არ არსებობდა ცალკე სამშობლო, მას ერთი სამშობლო ჰქონდა და ეს იყო საბჭოთა კავშირი, სადაც საქართველოც მოიაზრებოდა. მიუხედავად ამისა, მრავალ ნაშრომში სტალინის შესახებ წერია, რომ მას მუდამ ენატრებოდა საქართველო და თავის სახლში ზუბალოვში თუ სხვა აგარაკზე პატარა საქართველო ჰქონდა მოწყობილი. მისი შვილი სვეტლანა ალილუევა აღწერს, რომ მამაში ის ყოველთვის გრძნობდა ქართულ ხასიათს და მასში გამჯდარი იყო ქართული ზნე-ჩვეულებები.
    მართალია სტალინმა რეალური დახმარება არ გაუწია ქართველებს, მაგრამ არ დაგვავიწყდეს, რომ ის თავის შვილებს, ნათესავებსაც კი არ ეხმარებოდა არაფერში. მან საკუთარი ვაჟი იაშაც კი გაწირა და არ გამოიხსნა გერმანელების ტყვეობიდან, როცა მას ამის რეალური შესაძლებლობა ჰქონდა.
    სტალინთან ერთად ცხოვრება ძალიან რთული იყო, ამ ყველაფერს ვასკვნი იქდან, რომ მისმა შვილმა იაშამ თვითმკვლელობა სცადა, მაგრამ ტყვია ასცდა. მისმა მეორე ცოლმა ნადეჟდამ კი ეს მოახერხა და თავი მოიკლა აგარაკზე. ამ მოვლენამ სტალინი ძალიან შეაშფოთა და მისი ცოლის ეს საქციელი ღალატად აღიქვა, მაგრამ სიბერის ჟამს, მაინც აპატია მას ეს საქციელი, რადგან მას ის ძლერ უყვარდა.
    მის გარშემო მრავალი ადამიანი ტრიალებდა, ზოგიერთი მათგანი სტალინის ნამდვილი მეგობარი იყო და მისი ერთგულიც დარჩა სიცოცხლის ბოლომდე, მაგრამ არსებობდნეს ისეთი ცბიერი ადამიანები, რომელებიც სტალინს ეპირფერებოდნენ და ბევრ შავ საქმესაც ახაორციელებდნენ, რომელიც შემდგომში რათქმაუნდა სტალინს მიეწერა. ასეთი ადამიანი იყო ლავრენტი ბერია, რომელმაც დააშორა ახლობლებს და შთააგონა, რომ ყველამ უღალატა და მხოლოდ ის იყო მისი ერთგული. სტალინს სჯეროდა მისი და ერთი წუთითაც არ უფიქრია მის მზაკვრულ განზრახვაზე, მითუმეტეს ბერია მას შეთითხნილი ფაქტებით აბრუებდა, სტალინს კი დრო არ ჰქონდა განესაჯა და გამოერკვია ყველაფერი, ამიტომ ფაქტების წინაშე უძლური იყო.
    სტალინი და მიში ქალიშვილი სვეტლანა

    სტალინი თითქოს ცივი ადამაინს შტაბეჭდიელბას ტოვებდა, მაგრამ მას ძალიან თბილად მოქცევაც შეეძლო საკუთარ შვილებთან, ამის დასტურია ის წერილები, რომელსაც ის თავის საყვარელ ქალიშვილს სვეტლანას უგზავნიდა.
    აი ზოგიერთი მათგანიც:

    1. ”გამარჯობა ჩემო ბეღურა!
    ნუ გამიწყრები, რომ ვერ გიპასუხე. ძალიან დაკავებული ვიყავი. ჯანმრთელად ვარ. თავს კარგად ვგრძნობ.
    ვკოცნი ჩემს ბეღურას მაგრად, მაგრად….”

    2. ”საყვარელო სვეტანკა!
    მივიღე შენი 25.9-ს გამოგზავნილი წერილი. გმადლობთ, რომ არ მივიწყებ. კარგად ოღონდ უშენოდ მოწყენილი ვარ, ბროწეულები და ატმები ხო მიიღე? თუ მიბრძანებ კიდევ გამოგიგზავნი. ვასიას უთხარი, მომწეროს წერილი, აბა, ნახვამდის. მაგრად გკოცნი. შენი მამიკო..”

    სტალინს და თავის ქალიშვილს, როდესაც ის პატარა გახლდათ ერთგავრი თამაში ჰქონდათ შემუშავებული წერილების წერის დროს. სვეტლანას სტალინმა მბრძანებელი შეარქვა და რასაც ის ”უბრძანებდა”ყველაფერს უსრულებდა , სტალინი კი მისი პირველი მდვანი გახლდათ..

    3. ”გამარჯობა ჩემო დიასახლისო!
    წერილი მივიღე გმადლობ. კარგად ვცხოვრობ. ვასიას ანგინა ჰქონდა, ავად იყო, ახლა უკვე კარგადაა. წავალ თუ არა სამსახურში? წავიდოდი, მაგრამ შენი ბრძანების გარეშე ვერ გავბედავ ადგილიდან დაძვრას. ხშირად ვარ ლიპკაში. აქ ცხელა. შენ როგორ გრძნობ თავს ყირიმში? ვკოცნი ჩემს ბეღურას”….

    სვეტლანას წერილი:
    ”მამა! რადგან ყინავს გიბრძანებ ჩაიცვა ქურქი”!
    სეტანკა-დიასახლისი-1938 წ. 15 დეკემბერი.

    მგონი ეს წერილები რაღაც დოზით მიუთითებს სტალინის შინაგან სამყაროზე…..
    აი სულ ამის თქმა მინდოდა ამ პიროვნების შესახებ….მაგრამ არაა გამორიცხული ეს პოსტი კიდევ განახლდეს……

    გაიზიარეთ:

  47. ეროვნული ხელისუფლების წარმომადგენლობა საფრანგეთში said

    სტალინმა საქართველო დაიპყრო, დახოცა და ამოწყვიტა ეროვნული ელიტა და სამღვდელოება… ჩემი უშუალო წინაპრები, სამხედროები: ელიზბარ და დიმიტრი გულისაშვილები, მასწავლებლები: იაკობ და ილარიონ შარვაძეები, პაპაჩემის პაპა მღვდელი გიორგი ოქრომჭედლიშვილი. სტალინი ქართველების და საქართველოს მკვლელია. ყველა სტალინისტი კი გლობალისტების და მასონების მეხუთე კოლონა საქართველოში.

  48. data:):):) said

    საღოლ ავტორს, მაგრად გიწვალია, ალბათ კარგად აგინაზღაურებდნენ….ისე კი გირჩევ სახალხოდ ასეთი დიდი ადამიანების კრიტიკისგან თავი შეიკავო და შენი აზრი შენთვის შეინახო ხოლმე.

  49. data:):):) said

    და საერთოდ რაც არ იცით იმაზე ნუ ილაპარაკებთ და ნურც ნურავის მოახვევთ თავზე თქვენს ( მრავალ იდიოტურ ) შეხედულებებს.ხანდახან წიგნიც რომ აიღოთ ხოლმე ხელში და წაიკითხოთ არავის გაწყენთ. მე დარწმუნებული ვარ პატარა გოგო-ბიჭები ხართ აქ ბევრი და არ გინდათ პატარაობიდანვე ასეთი ბოღმის ჩანერგვა სულში. ადამიანმა ჯერ უნდა აღიქვას რა არის სიკეთე და ბოროტება, შემდეგ უნდა ისწავლოს მათი ერთმანეთისგან გარჩევა. სკოლაში მაინც არ გისწავლიათ შვილო ისტორია მე მცხვენია თქვენს მაგივრად აქ რას წერთ. და ბოლოს ბევრი თქვენთაგანი ისევე როგორც მე ჩემი აზრით არ უნდა ვიყოთ გორელები და არც ერთი ჩვენთაგანის საქმე არაა ის სტალინის ძეგლი გორის ჩენტრში იდგება თუ სადმე გარეუბანში.

  50. ალ said

    ბატონო დათა, რომელ წიგნებს გვითითებ, სკკპ/ს გამომცემლობიდან გამოსულს? სანამ უწიგნურები ვიყავით და სკკპ-ს გამომცემლობების ნაგავს გვჩრიდნენ,, მანამ ჩვენც ვეტრფოდით ამ ეშმას მოციქულს, საქართველოს ამომგდებს, მაგრამ როცა წიგნი გადავშალეთ, მაშინ ნათელი გახდა ყველაფერი და გაფანტა უწიგნურების მიერ შექმნილი მითები ამ მაოხარ მკვდარზე.

    “საღოლ ავტორს, მაგრად გიწვალია, ალბათ კარგად აგინაზღაურებდნენ….ისე კი გირჩევ სახალხოდ ასეთი დიდი ადამიანების კრიტიკისგან თავი შეიკავო და შენი აზრი შენთვის შეინახო ხოლმე” – ეს არის კომუნისტური, მონური აზროვნების პროდუქტი.

    სტალინი, მარქს-ლენინის სნეულებათა გადამდები ვირუსით დასნებოვანებულებისათვის არის დიდი, ღმერთმა მშვიდობაში მოგაზმაროთ!.

  51. guga said

    :D:D:D:D:D:D:D:D:D:D :D
    ra dodo kuta xar avtor

  52. teona said

    თქვენნაირი მოაზროვნები უმრავლოს ღმერთმა საქართველოს.

  53. teona said

    მებადური არ შეიძლება დაიბლოკოს? მისი კომენტარები არაფრისმომცემია, მისი მსჯელობა უსაბუთო, მითითებული წყაროები გადაუმოწმებელი და ყალბი. რა ცუდია, რომ ასეთებით სავსეა საქართველო, როგორი საშიშია გაუნათლებელი ადამიანი, ტყვიაზე, ღალატზე საშიშიც კი…მებადურის მსჯელობით რამდენი მოიშხამება კიდევ, რამდენს აურევს ტვინს…:-(

  54. teona said

    რაც შეეხება იმ ფაქტს, რომ მიშამ სტალინის ძეგლები გაანადგურა, ამაში ვერაფერს ვხედავ სანუგეშოს. ეს კიდევ უსვამს ხაზს მიშას მასონურობას. სტალინი ხომ მასონების მტერი იყო, დევნიდა და ასახლებდა მათ

  55. teona said

    http://www.geworld.ge/View.php?ArtId=4710&lang=ge

  56. თქვე უბადრუკო ნაძირალებო, ყველამ პირი გამოიბანეთ როცა სტალინს ახსენებთ, ბრმა და უვიცი უნდა იყო რომ სტალინის როლი ვერ დაინახო მსოფლიოს გადარჩენის საქმეში, ცხადია ნაციონალური სიო საიდანაც უბერავს. სჯობს იმ დამნაშავებზე ილაპარაკოთ ვინც აფხაზეთი და სამაჩაბლო დაკარგა ხოლო 2 მილიონი ქართველი ლუკმა პურის საშოვნელად საზრვარგარეთ გაყარა. რაც შეეხება სტალინის ძეგლს მას გორში ქართველი ხალხი მაინც დადგავს როგორც სამშობლოს სიამაყეს.

  57. elle said

    დიახ იგი იყო ქართველთა სიამაყე რომელმაც 20 მილიონი ადამიანი დახოცა, და კიდევ ამდენივე გადაასახლა. ეხლა რო ლაპარაკობთ მიშა დიქტატორი იყოო და მის დაპატიმრებას ითხოვთ( საერთოდ ვფიქრობ რომ მისი დასჯა აუცილებელია) მაშინ სტალინზე რაღაა სათქმელი, როდესაც ოპოზიცია და არცევნები სიზმარშიაც არავის დასიზმრებია.
    ამბობთ მსოფლიო გადაარჩინაო, მაგრამ ვისგან და რატომ გადაარჩინა? რეალობა ბევრმა არ იცის და მაინც უამრავს ლაპარაკობს. თუ ისტორიაში არ გაქვთ ნასწავლი შეგხსენებთ რომ მეორე მსოფლიო ომის დაწყებამდე სწორედ მან დადო საიდუმლო ხელშეკრულება ადოლფ ჰიტლერთან ევროპის ხელახალი გადანაწილების შესახებ და თავადვე დაეხმარა ფინეთისა და პოლონიეთის დაპყრობაში. და ტუკი წყარო დაგაინტერესებთ გირჩევთ უყუროთ ფილმს ,,საბჭოთა ისტორია” და ნახავთ როგორი სამშობლოს სიამაყეა, ის ვინც 7 მილიონი უკრაინელი შიმშილით დახოცა. ეს სიტყვებიც თავად სტალინს ეკუთვნის:
    ,,•ხალხი ვინც ხმას აძლევს არაფრის გადაწყვეტა არ ძალუძთ, ხალხი ვინც ხმებს ითვლის ყველაფერის გადაწყვეტა შეუძლიათ.
    •რევოლუციას აბრეშუმის ხელთათმანებით ვერ გააკეთებ.

    •სიკვდილი პრობლემების ადვილი გადაწყვეტაა. არ არსებობს კაცობრიობა – არ არსებობს პრობლემა.
    •მხიარულება ყველაზე უცხო ხილია საბჭოთა კავშირში.
    და ამის შემდეგ ვლაპარაკობთ სამშობლოს სიამაყეზე?!

  58. keti said

    gadavirie am komentarebis shemxedvare kve kve dones damixedet erti,stalini rom tirani da shavi suli iyo amas raime mtkiceba garda tavis sakmianobisa kidev sjirdeba?es ambebi xom moxda ara? jer kidev babuachemi ambobda shoropanshi tavad aznauroba rom daxvrites vagonebidan camosuli sisxli mdinaresavit modiodao,amis avtorma ra obiekturoba unda daicvas meti? tan es ambebi giambot da tan adidos? ra diadi sakme unda moyvet stalinze rom misi chadenili borotebebi dachrdilos. ukraineli qalis monatxrobs movusmine,rom shuagameze kamazebit cocxlad marxavdnen xalxs da saatobit mica icvrodao,ena rogor gibrundebat da stalinis dasacavat krinnts rogor cravt,martla tkve kve kveebo.

  59. რუსთავი-2 ზღაპრები :)

  60. a.s said

    დადეთ გამაბათლებელი ამ “ზღაპრებისა”

    • M.I said

      ის თქვით თვითონ რა გაქვთ გაკეთებული საქართველოსთვის

      • a.s said

        რა და, სამშობლო არ დამიქცევია, არ მიმიგდია საჯიჯგნად ათასი გადამთიელისთვის!

  61. ნატო said

    გამარჯობა,
    სამაგისტრო ნაშრომს ვწერ სტალინზე და გამოკითხვას ვატარებ იმ ადამიანებში ვისაც სტალინი მოსწონს.. თუ წინააღმდეგი არ ხართ და თან გცალიათ რომ რამდენიმე კითხვაზე გამცეთ პასუხი – მადლობელი დაგრჩებით
    პატივისცემით,
    ნატო

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 70 other followers