Iberiana – იბერია გუშინ, დღეს, ხვალ

სოჭი, აფხაზეთი, სამაჩაბლო, დვალეთი, ჰერეთი, მესხეთი, ჯავახეთი, ტაო-კლარჯეთი იყო და მუდამ იქნება საქართველო!!!

•ხალხმა აჩვენა ვინ არის მისთვის ძვირფასი

საბა იბერი

ხალხმა აჩვენა ვინ არის მისთვის ძვირფასი

 ბრიტანული პროექტი “გამოჩენილი თანამემამულეების შესახებ” საქართველოს ტელევიზიაზე.

ისა ქაძოევის მარტიროლოგია

 

01.04.09

გაიარა თხუთმეტმა წელმა გამოჩენილი ქართველი სახელმწიფო მოღვაწის, საქართველოს პირველი პრეზიდენტის ზვიად გამსახურდიას გარდაცვალებიდან.

იმ ტრაგიკულ დღეებში კავკასიის ყველა თავისუფლებისმოყვარე ადამიანმა ეს აუნააზღაურებელი დანაკარგი მწუხარებით აღიქვა, მაგრამ ნამდვილად გულისშემძვრელი სამძიმარი 1994 წლის იანვარში მოვიდა ინგუშეთიდან – ცნობილმა ვაინახმა მწერალმა, სამართალდამცველმა ისა ქაძოევმა დაწერა მარტიროლოგია – “სიტყვა მეგობარზე”, რომელიც საქართველოში დღესაც ხელიდან ხელში გადადის. მასში ძირითადად ნათქვამია:

“ზვიად გამსახურდიას სიკვდილით მთავრდება დისიდენტური სუფთა, რომანტიკული ეტაპი კავკასიის ჩაგრულ ხალხთა თავისუფლების მოძრაობისა.… ზვიადი მარადისობაში გადავიდა, თანამემამულეებს დაუტოვა რა თავისი მოძღვრება – ზვიადიზმი – საქართველოს სახელმწიფოს სრული უფლებების აღდგენისათვის, ქედმოუხრელი ბრძოლის მოძღვრება, მოძღვრება აგებული ოთხ დედაბოძზე:

1. ქართველი ხალხის დაბრუნება ღმერთთან;

2. დაბრუნება წინაპართა ტრადიციებზე;

3. პოლიტიკურად და ეკონომიურად ძლიერი დამოუკიდებელი სახელმწიფოს აღდგენა;

4. – კავკასიელ ხალხთა ძმობა. საერთო კავკასიური სახლის შექმნა კავკასიის ყველა ხალხისათვის.

აი ის დოქტრინა, რომელიც გაუნათებს გზას მომავალ პატრიოტებს საქართველოს თავისუფლებისათვის, სრულიად კავკასიის თავისუფლებისათვის.. ღმერთი იყოს მათი შემწე! დაე, მათი ხვედრი იყოს წარმატებული და საბედნიერო ვიდრე ჩვენია!

არა! ზვიად გამსახურდიას იდეაზე ჯვრის დასმა არ გამოუვათ. ზვიადი დაიღუპა ფიზიკურად, იდეა ზვიადისა კი იცოცხლებს“.

 

ყოველივეს მიღწეულ გავლენიან ხელისუფალთ და პატივდებულ დიდებულთ კლერიკალთაგან უცბად “გაახსენდათ”, რომ მიუღებელია ასეთი პატივსაცემი პიროვნებების ნუმერაცია რიგის მიხედვით და ამასთანავე უხერხულია ერთ სიაში წმინდანთა და საეროთა მოქცევა, თუმცა კონკურსის პირობები ადრევე იყო შეთანხმებული ამათთანაც და სხვებთანაც. მაშ რა მოხდა?

აი რაც მოხდა: გამოირკვა, რომ პირველ ორ ადგილზე ერთმანეთს მისდევდენ მეფე დავით აღმაშენებელი და პრეზიდენტი ზვიად გამსახურდია, სხვა დანარჩენისაგან დიდი დაშორებით. აღმოჩნდა, რომ იდეა ზვიად გამსახურდიასი ჯერ კიდევ ცოცხალია? რამდენადაც იდეები (და იდეალები, თუ გნებავთ) გამსახურდიასი, დეკლარაციული განცხადებების გამონაკლისით, დღეს არც მათ შორის და არც სხვათა შორის მოდაში არ არის. მომხდარი არც დამფუძნებლების გეგმაში იყო, რომლებსაც არ ძალუძდათ წარმოედგინათ გარემოების ამგვარი წარმართვა. დისიდენტ-პრეზიდენტისადმი სახალხო პატივგების გამო „დემოკრატიული“ საზოგადოების წინაშე არასასურველი სახით რომ არ წარმდგარიყვნენ, ისინი უკვე მზად იყვნენ ტელეგადაცემის შეჩერებისათვის, მაგრამ შეეშინდათ რა სახალხო შფოთისა, წავიდნენ კომპრომისზე – აღედგინათ პროექტი და 50 კანდიდატის შერჩევის შემდეგ, „ათეულის“ გამოვლენისას ჩამოეშორებინათ არასასურველი კანდიდატი. გადაწყვიტეს ნომინანტების რეიტინგისათვის დაემატებინათ რეიტინგი წარმდგენებისა და ავტორიტეტული პიროვნებებისა. და ისე გამოვიდა, რომ თანამედროვე მსახიობმა გადაუსწრო თამარ მეფეს, ზვიად გამსახურდია კი როგორც იყო პირველ რიგებში ისევე დარჩა (ამასთან, ხმების დათვლა ხელახლა წარიმართა და ადრინდელი ხმები ნომინანტს არ მიეთვალა). ვერ უშველათ იმანაც, რომ ზვიად გამსახურდიას ინდივიდუალური წარდგინება დანიშნეს ბოლო ტურში, რათა მაყურებელთა ემოციურ განწყობილებას ხმათა გადამწყვეტი რაოდენობა არ დაემატებინა. მაგრამ “პირველი სამეული” ბოლო ტურამდე ბევრად ადრე გახდა მიუღწეველი და ორგანიზატორებმა გადაწყვიტეს უკანდახევა, დაეტოვებინათ ყველა ნომინანტისათვის მათ მიერვე მოპოვებული რეიტინგები. და ახლა, პროექტის დასრულების წინ (დარჩა მხოლოდ ერთი ტური, პროექტი დასრულდება 3 აპრილს) უკვე ნათლად წარმოჩინდება სურათი, რომლის შეცვლაც შესაძლებელია მხოლოდ ცენზურის უხეში ჩარევით. და აი ვინ ხვდება „დიდ ათეულში“ და როგორი რეიტინგით (2009 წლის 29 მარტის 01 საათის რეიტინგი):

1. დავით აღმაშენებელი – 16 226

2. ილია ჭავჭავაძე – 14 962

3. ზვიად გამსახურდია – 13 287

4. ვაჟა-ფშაველა – 11 141

5. თამარ მეფე – 10 555

6. შოთა რუსთაველი – 9 480

7. ექვთიმე თაყაიშვილი – 8 977

8. გიორგი ბრწყინვალე – 8 005

9. იაკობ გოგებაშვილი – 7 676

10. უცნობი გმირები – 7 669

სხვაობა სიებს შორის პროექტის შეწყვეტამდე და მას შემდეგ მხოლოდ მე-9 და მე-10 ადგილებშია. შეწყვეტამდე იქ ფიგურირებდნენ გაბრიელ ბერი (ახლა მე-14 ადგილი) და ივანე ჯავახიშვილი (ახლა მე-11 ადგილი), აწინდელში კი იაკობ გოგებაშვილი და უცნობი გმირები.

ეს სია ხომ თავისთავად, მასში ზვიად გამსახურდიას არჩათვლის მიუხედავად, ვერ გაახარებს ვერც პროკრემლისტურ და ვერც პროდასავლურ ძალებს. ყველა პიროვნება საქართველოს ისტორიის გამოჩენილი მოღვაწეა, პატივი და ღირსებაა, იმყოფება ეროვნული თავისუფლების სადარაჯოზე. იქ არ არიან კონდეტიორები და გლობალისტები.

მოდით გავეცნოთ ახლოს: სამი მეფე – XII საუკუნეში დიდი დავითი – შემქმნელი დიდი და გავლენიანი სახელმწიფოსი და შეუდარებელი თამარ მეფე – საქართველოს ძლიერების მწვერვალი, XIV საუკუნეში გიორგი ბრწყინვალე – უკანასკნელი ერთიანი სამეფოს გვირგვინოსთაგან, მონღოლთა ურდოების გამრეკი; ილია ჭავჭავაძე – პოეტი და საზოგადო მოღვაწე, საქართველოს უგვირგვინო მეფე – რუსული მმართველობის მუხანათ XIX საუკუნეში საქართველოს თვითმყოფადობისა და ეროვნების მცნების გადამრჩენი; ზვიად გამსახურდია – საქართველოსთვის აღთქმული თავისუფლების დამბრუნებელი; შოთა რუსთაველი და ვაჟა ფშაველა (XII და XIX სს.) ხარკი მსოფლიო კულტურისათვის – დიდი მოაზროვნენი და შემოქმედნი; ექვთიმე თაყაიშვილი – დასავლეთში ბოლშევიკებისაგან განრიდებული საქართველოს ისტორიული საგანძურის თვალის ჩინივით მოდარაჯე; იაკობ გოგებაშვილი – XIX საუკუნეში ქრისტიანობამდელი, 23 საუკუნოვანი ანბანის საფუძველზე ბავშვებისათვის „დედა ენის“ შემქმნელი და მომავალი თაობის ტოტალური გარუსებისაგან გადამრჩენი და ბოლოს, უცნობი ქართველები, საკუთარ სამშობლოსათვის სისოცხლის შემწირველნი საუკუნეთა მანძილზე.…

ნიშანდობლივია, რომ ორ სიას შორის მხოლოდ ერთი არსებითი სხვაობაა – პირველში მე-5 ადგილზე იმყოფებოდა გაბრიელ ბერი (მეორეში მე-14 ადგილზე გადანაცვლებული – 6 520) – აგრეთვე პროექტის კინაღამ ჩაშლის ერთერთი ბრალეული. რელიგიური ქველმოქმედება, გამოცხადებანი და სასწაულთმოქმედებანი, რაც მას მიეწერებოდა, როგორც ღვთის ბოძება, საკვირველი არ არის ბერისათვის. თანამემამულეები მას სიცოცხლეშივე მიაგებდნენ პატივს საერო გმირობისათვის – 1965 წელს საპირველმაისო დემონსტრაციაზე მან დასწვა ლენინის უზარმაზარი პორტრეტი, რის გამოც ერგო ციხე და ფსიქიატრიული კლინიკები. 90-იან წლებში კი გამოდიოდა საქართველოს დამოუკიდებლობისათვის. ნათელმხილველის სენაკიდან რისხვას ატეხდა რენეგატ შევარდნაძეს და მთელ მის სამწყსოს ამცნობდა – „ზვიად გამსახურდიას მტრები საქართველოს მტრები არიან“. და დღემდე შერისხულია როგორც ხელისუფალთაგან, ასევე წარჩინებულ კლერიკალთა უმეტესი ნაწილის მიერ.

პირველ სიაში მყოფი ივანე ჯავახიშვილი (6 802) კი წარსულის უმაღლესი სასწავლებლების – ფაზისის (I ს.), იყალთოსა და გელათის აკადემიების (XII ს.) საძირკვლებზე მდგომი – მეოცე საუკუნის დასაწყისში, რუსეთისაგან სამი წლით განთავისუფლებული საქართველოს, თბილისის უნივერსიტეტის დამაარსებელი.

იქვე, მე-12 ადგილზე იმყოფება მერაბ კოსტავა – ზვიად გამსახურდიას თანამოაზრე, საქართველოს თავისუფლებისათვის მებრძოლი (6 8019);

მე-13 ადგილზეა კონსტანტინე გამსახურდია – ზვიად გამსახურდიას მამა (6 765), ქართული ლიტერატურის კლასიკოსი, სიტყვითა და კალმით კომუნისტურ ტირანიასთან მებრძოლი, რომელმაც თავის ძეს ანდერძად დაუტოვა რუსული უღლისაგან საქართველოს განთავისუფლება.

 

მთლიანობაში 50-იანელთა სიაში არან:

მეფენი: ფარნავაზი – ჩვენს ერამდე III საუკუნეში ქართული სახელმწიფოს შემქმნელი და ქართული დამწერლობის შემომღები, ვახტანგი – V. საუკუნეში საქართველოს ახალი დედაქალაქის – თბილისის დამაარსებელი და ქართულ ეკლესიისთვის ავტოკეფალიის მბოძებელი;

დიმიტრი თავდადებული – საკუთარი თავის მსხვერპლად შემწირველი, XIII საუკუნეში მტრების ძალმომრეობისაგან თავისი ხალხის გადამრჩენელი;

წმინდანები: ათონელი ბერები, პატრიარქი ამბროსი – ბოლშევიკურ ჯურღმულებში ნაწამები, რუსეთ-საქართველოს ომში აფხაზეთის ახალმოწამე – მამა ანდრია;

დიდი მხედართმთავრები: გიორგი საკაძე – საკუთარი ხალხის სპარსელების გენოციდისაგან მხსნელი, გიორგი მაზნიაშვილი – გენერალი, 1918-1921 წლებში საქართველოს დამოუკიდებლობის დამცველი; ქაქუცა ჩოლოყაშვილი – საქართველოს ანექსიის შემდეგ ბოლშევიკების წინააღმდეგ ოთხწლიანი შეუწყვეტელი ბრძოლის წარმმართველი.

– თუ მათ მკვდრეთით აღვადგენთ, როგორ ფიქრობთ, პატივცემულო მკითხველებო, როგორი დამოკიდებულება ექნებოდათ ზემოთ მოყვანილი გავლენიანი პიროვნებების ეჭვისა და შფოთის მიმართ? რათქმა უნდა ისინი არ შეეწინააღმდეგებოდნენ ერთ სიაში წმინდანთა და საეროთა ყოფნას, უფლის ხმისა და ერის ხმის შემაერთებელს, ხოლო პირველი ათეულის ნომინანტების გამო ყველანი ერთხმად ტაშს დაუკრავდა ქართველ ხალხს, რომელმაც დღევანდელი საბრძოლო განწყობილება უჩვენა – მაშ სხვაგვარად როგორ გვიბრძანებთ მის შეფასებას, რომ პირველ სამ ადგილზე ქართველებმა აირჩიეს ყველაზე ნამდვილი პროკავკასიური მოღვაწენი:

1. მეფე დავითი, რომლის ძალისხმევითაც რეალურად იქნა მითწეული მთელი კავკასიელი ხალხების ერთობა;

2. ილია ჭავჭავაძე, რომელიც უმღეროდა იმ დროს, როს „ხალხი აზვირთდა, ხალხი აღსდგა ხალხი მოქმედებს, კავკასის ზღვიდამ შავ ზღვამდინა ერთ ფიქრსა ჰფიქრობს, და ეგ ფიქრია მთელ კავკასის თავისუფლება!“

3. ზვიად გამსახურდია, რომელმაც ჯოხარ დუდაევთან ერთად საძირკველი ჩაუგო „კავკასიურ სახლს“!

ეს კი ნიშნავს, რომ რაც არ უნდა სთქვას ოფიციოზმა, ოპოზიციამ ან კლერიკალების ნომენკლატურულმა ნაწილმა, როგორ ესენგეში და ნატოშიც არ უნდა შემალონ, ქართველი ხალხი როგორც იღწვოდა თავისუფლებისა და ერთიანი კავკასიისთვის, ისევე იღწვის და სახელდობრ, ამ იდეას უკავშირებს თავის იმედებს მომავლისას!

ახლა ისევ მივუბრუნდეთ ისა ქაძოევის მარტიროლოგიას. 1994 წელს, მიმართა რა ქართველ ხალხს, რომლის სათავეშიც აღმოჩნდა კრემლის სატრაპი შევარდნაძე, თანამგრძნობლურ სიტყვებს ასრულებს საზრიანი კითხვებით:

„ნუთუ ქართველმა ხალხმა გადამწყვეტი საქმისას წმინდანი ჩეკისტზე გაცვალა? მიჭირს მე, ტირანიასთან მებრძოლს, ამის დაჯერება.”

შთამომავალნი იკითხავენ: როგორ შეიძლებოდა ეს მომხდარიყო?

რატომ ვერ გაუფრთხილდნენ ქართველები ღმერთისგან ბოძებულ გენიას? ამაზე პასუხი არ ადვილია. ზვიადმა და მისმა თანამოაზრეებმა მოულოდნელი დარტყმით, მთელი ქართველი ხალხის არნახული წყრომით, მიწის პირისაგან აღგავეს საქართველოში კომუნისტური რეჟიმი. დაიმსხვრა სათავე, ნაწილებად დაიშალა. უღმერთონი, კომუნისტები, ფულის მაფია, კორუმპირებული ჩინოვნიკობა, ყოველი ჯურის ქურდები, სუკელები, დამსმენები და წარმონაქმნი, თავისი თავის ეროვნულ ინტელიგენციად მომნათლავნი, და უფრორე გაწვრთნილები უმეცრობის სხვადასხვა მსუბუქ ხელობაში. ყველა ეს ძალა ტოტალურ რეჟიმს შეეზილნენ და ცხოვრობდნენ ღიღინით ქვეყნის დოვლათის და უბრალო ხალხის ოფლის ხარჯზე. დაიხიეს რა უკან ამ ძალებმა, გადაჯგუფნდენ და წამოვიდნენ შეტევაზე. და იპოვნეს მათთვის ღირსეული “ბელადი”, თავიანთი სახის და თავიანთი მსგავსი.

სამწუხაროდ, ქართული საზოგადოების ზემოთ მოხსენიებული ფენები ჯერ კიდევ ვერ გარდაიქმნენ – ისინი საკმაოდ წონიან ნაწილს შეადგენენ ოფიციოზისას და ე. წ. ოპოზიციისას. დღეს რაღაც ხარისხში სიტუაცია მეორდება – პოეტიც კი, ჩვენი თანამედროვე, რომელმაც გაუსაძლის სამოცდაათიან წლებში დაწერა თავისუფალი სულის ლექსი სამი დიდებული სვეტის – საქართველოს მხსნელების დავით აღმაშენებლის, ილია ჭავჭავაძისა და მესამე უცნობის შესახებ, რომელიც უნდა მოევლინა უფალს ხალხის გადასარჩენად – როდესაც ღმერთმა მოავლინა ის ზვიად გამსახურდიას სახით, ამ პოეტმა ის მაინც ვერ ამოიცნო, და როგორც სხვა „დამსმენი წარმონაქმნები“ აღმოჩნდა მაღალჩინოსანი ჩეკისტის მოსამსახურეთა რიგებში. აწ რა უნდა ვთქვათ უბრალო მოკვდავთა შესახებ, რომელთგანაც ყველას არ უნდა ღირსების მიხედვით შეაფასოს თავისი თანამედროვე თამამემამულეები! ცნობილია, რომ ამგვარ ახლომხედველთაგან უმეტესწილად იზრდება ყოველი დროის ნომენკლატურა, ამიტომ ქართველი ხალხი დღეს დიდ იმედებს არ მოელის არც ოფიციალური ხელისუფლებისაგან, არც მარიონეტული ოპოზიციისაგან და არც კლერიკალთა უმრავლესობისაგან.

მაგრამ სჩანს, თვით არის იმედიანი. ამ ხალხს – ბრიტანული პროექტის მიღებული შედეგების საფუძველზე თამამად შეუძლია ერწმუნოს კავკასიის ეროვნულ-განმათავისუფლებელი მოძრაობის პატრიარქს – ბატონ ისას;

პატივცემულო ისა, ქართველი ხალხს არც მაშინ, მძიმე 90 წლებში და არც ახლა არ დაუყრია ფარ-ხმალი და თვისი თავისუფლების იდეალები არ დაუტოვებია!

31 მარტს ზვიად გამსახურდიას 70 წლის იუბილეა.

მადლიერმა ქართველებმა ღირსეული საჩუქარი მიუძღვნეს თავიანთ პრეზიდენტს – ჩარიცხეს რა ყოველი დროის უკვდავ თანამემამულეთა პირველ სამეულში! იუბილეს დამდეგისათვის მთელს საქართველოში გაიმართა რეფერენდუმი თავიანთი პრეზიდენტის ანდერძის ერთგულების შესახებ – და ქართველმა ხალხმა უჩვენა, რომ მისთვის ძვიარფასია არა „კრემლი“ ან „დასავლეთი“, არამედ, როგორც დავითის, ილიას და ზვიადის დროს, ასევე დღესაც მხარს უჭერს თავისუფლების მოყვარე მეზობელი ხალხების ერთმუშტად შეკვრას და მხოლოდ ელოდება დროს, როს გამოჩნდება მიმდევარი ზვიადისა და ჯოხარის გზისა, რომელიც წარუძღვება მას კავკასიის თავისუფლებისა და ერთიანობისათვის ბრძოლაში!

რუსულიდან თარგმნა ალექსანდრე სანდუხაძემ

 

http://iberiana.webs.com/mtavari_problema.htm

 

 

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s